CLOSE WINDOW

D4216
Wylie
#། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎཱ་བ་ཏཱ་ར་ཏི་ཀ་བྲྀཏྟི་། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང་། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྐུ་མངའ་བ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི འོད་ཟེར་དག་།ཀུན་ནས་འཕྲོ་བར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཤེས་རབ་རྩལ་མེད་པས་ན་ལེགས་བཤད་རྣམས། །དོན་དུ་མི་གཉེར་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཕྲག་དོག་དྲི་མ་དག་གིས་སྡང་བར་ཡང་། །ཡོངས་གྱུར་དེས་ན་བདག་ལ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ ཡིན་ཞེས་བསམ་པའང་མེད།།སེམས་ནི་ཡུན་རིང་ལེགས་བཤད་གོམས་པས་ལྷུར་ལེན་བསྐྱེད་ཕྱིར་འདི་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས། །དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པས་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་ བཤད་པ།ཕྱོགས་ཆོས་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གཞི་ལྟ་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་ བྱ་བས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་ཞེ་ན།གྲུབ་བཞིན་དུ་བསྣན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྨོས་པ་ཡིན་པར་ཡང་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐུན་པ་ ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་མོད་ཀྱི།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ གཞན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནག་པ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། དཔེར་ན་སྲིད་སྒྲུབ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་ བཅད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།བཤད་པར་བྱའོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
梵文题目：Pramāṇāvatāraṭīkavṛtti
藏文题目：ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ
汉译：《量理论释疏》第一卷
敬礼一切智者！
敬礼于
已断诸分别网，
具深广妙法身，
普贤光明遍照者！
大多数人执着于庸俗，
缺乏智慧的力量，
不但不求善说法，
反因嫉妒而生厌。
是故我心中亦不作
此为利他之想，
但因长期熏习善说，
故生欢喜而造此论。
因为分别义与非义须依靠比量，由于对此有诸多误解，为建立正确认识，故说：
具备宗法及遍摄，
因相总共有三种，
以其必然相属故，
似因则与此相异。
宗即有法。若问："既无必要，何须安立？"答：非也。为遮遣有法具一切法，因其唯是一分，故应安立有法令知。如是则遮除"以其为眼所见"等说法。
若谓："说'法'时已成立有法，以'有法'之言显示邻近故，已成立所立有法。"答：非也。因为譬喻有法亦是邻近故。
若谓："由说'遍摄'已成立于譬喻有法，故说'有法之法'时，当知是指所立有法。"答：此乃于已成者更加说明，如说"唯于同品有"已成离异品，而更说"于无所立处无"。又为除难解义，故说"宗"字。
若谓："若是宗法性，则依赖其差别而不及于余，故成不共。"答：非也。如说"黑人善射"，是遮遮无差别，非如说"悉达多善射"般遮遮有差别。
当更详说。

།དེའི་ཆ་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེའི་ཆོས་ཡིན་གྱི། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ནི་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའམ། ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་ པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཚད་མས་བཤད་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་དང་། རང་བཞིན་དང་། མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཡིན་ ཏེ།དཔེར་ན་དུ་བ་ལས་ནི་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ། །ཤིང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ན་བུམ་པ་མེད་དེ་། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དམིགས་པར་རུང་ བའི་ཡོད་པ་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་ཅན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ།དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་བློའི་རྣམ་པས་བྱས་ཀྱི་དོན་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་བྱེ་བྲག་རང་དགའ་བ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་དོན་གོ་ན་ནི་དོན་མི་འཐོབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན ཡང་།དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དེར་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་མི་འཁྲུལ་པ་ཡང་དེ་ལས་ སྐྱེས་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ།རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

为您翻译这段藏文：
其特性是依说者意趣而成为其法，而非其一分，因为"宗"字不用于共相。遍是指唯于彼有能遍，或唯于彼有所遍。
由此说明随行、返遮二者之确定，皆依自性量而成，并说明宗法性。这三者即是果相、自性相及不可得相之因，例如：
由烟故，此处有火
由是娑罗树故，此是树
于某处无瓶，以不见可见相故
若有则必应可见，唯是可见性存在，非为他性。故说"成为可见相之有"。
其中二者是事物成立因，一者是遮遣因。自性相属之义无误，因为彼即是其自性。若问："若是其自性，则所立能立无别？"答：非也，因为是遍计诸法差别。
当知，推理与所推理之一切名言，皆唯依心中法与有法之差别而立。法与有法之差别是由心识分别所作，而非实义，因为心识之独立差别非依实义。若由彼等所计度境而解义，则必不能获得实义。
果亦与自性相属，因为其自性从彼生故。此二种所量知识虽非从实物直接生起故非显现彼性，然由从彼生起故无错乱，因此是标相，如同现量。现量之量性亦唯是无错乱义，因为离彼而生即是错乱故。除从彼生外，更有何种无错乱？因为非决定之诸自性无定共生故。

།གལ་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐྱེད་ པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། རྒྱུ་ལ་རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་ཅིག་།མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲས་བུ་ནི། །དེ་དག་གི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་དག་དེ་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་དག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དང་། རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱི་རྣམས་ གཟུང་ན་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་དོ། །རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ ཅན་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ནི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་། སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་གི་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་དེའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས།།ལ་ལ་མེད་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །གཏན་ཚིགས་ནི་མི་དམིགས་པའོ། །དེའི་བྱེ་བྲག་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདིར་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དམིགས་ པ་མེད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། མི་ དམིགས་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

若问："因从彼生故能表果，则应在一切方面皆为所表能表性，因为在一切方面皆有所生能生故。"答：非也。因为无彼而生者无从彼生之决定故。因此：
因中有几许自性，
无则不生之果者，
即是彼等之因相，
以定为彼等果故。
唯由彼等无则不生者而成。若问："是否成为部分之所生能生？"答：非也。因为承许取所生差别及因相差别之共相时方成。若欲说无差别共相则不许，因有错乱故。
自性之仅有及具相属性亦是因相。因相之自性唯与彼量相属故。非依他者则不然，因为有彼时不定有后起故。诸因对果有错乱故。
诸量是不可得之不转，以无则不转为果。有之认识、言说及名言是遮遣果，因为彼等以所见为先导故。此是有无遮诠立诠因之同性，即所见性非有，或是事物可见相，或是依彼之知识运行，由此而有认知、言说及名言之运行故。不可得是无者之无。
因相依差别观待，
有者为无知之果，
因相即不可得性，
其差别即是特征，
即成为可见相有。
此中若以不可得因成立无，则不见亦须由他不可得成立，由此将成无穷过失，故非能知。若不见亦成不可得，则如是有亦成无，不可得则成无义。

།ཅི་སྟེ་གཞན་དམིགས་པས་མི་དམིགས་པ་འགྲུབ་པས་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡོད་པས་ཀྱང་མེད་པ་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ། གང་གི་ཚེ་མེད་པ་དག་གི་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་ གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྨོངས་པས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང་།སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དག་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་པ་ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་བརྡ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་འདི་ནི་བ་ལང་ཡིན་ཏེ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་ པར་རྒོལ་བ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་མ་རྟོགས་པ་དག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པ་འདི་གཉིས་ནི་རང་དང་བཟློག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་དག་གི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་འདྲ་སྟེ། གཅིག་ལ་ནི་ ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལ།གཞན་ལ་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་བཤད་ཀྱི། ལྡོག་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། །འགལ་དང་འབྲས་བུ་དག་གྲུབ་དང་། །རྒྱུ་དང་ངོ་བོར་བལྟར་རུང་བའི། །བདག་ཉིད་དག་ནི་མ་གྲུབ་པའི། །མེད་དོན་ཅན་མི་དམིགས་རྣམ་བཞི། །དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི དམིགས་པས་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་དེ། འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པས་སམ། དགག་པས་སོ། །བསྒྲུབས་ན་ནི་འགལ་བའམ། མི་འགལ་བ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་འགལ་བ་བསྒྲུབས་ན་ནི་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པར་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཀག་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།འགལ་བ་ཡང་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་འགལ་བ་མི་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒྱུ་མ་གཏུགས་པ་ཅན་འབྱུང་བ་གཞན་ཡོད་ན་མེད་པའི་འགལ་བར་རྟོགས་ལ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་སྤངས་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་གཅིག་དམིགས་པས་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པ་མ་བཀག་པ་ཅན་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་བཀག་པས་གཞན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ལ་ནི་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དགག པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གཞན་དགག་པ་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གམ། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་། དེ་མེད་ན་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

若谓："由见他物而成立不可得，故不可得由现量成立。"答：如是，何不由他有而成立无？当无者之无即是如是不可得时，纵使境已成立，由迷惑故不了知境者之认识、言说及名言，以显示境而入于名言，如说："此是牛，因具垂胡等聚合自性故。"如是亦遮除诤论未成立譬喻，因为虽已了知境而未了知境者亦可见故。
如是此二种不可得，由自返遮之因无有，皆同为有之名言遮遣果，一则因有疑惑，他则因有返遮。其中初者意在遮遣有之名言故说为量，而非用于见返遮等，因有疑惑故。第二则是彼之量，因有决定果故。
复次由差别配合，
违及果法已成立，
因与自性可见性，
自性未成之无义，
不可得相有四种。
一切遮遣皆由不可得。此由二相而作：或由成立，或由遮遣。若成立则成立相违或不相违。若成立不相违，因无同时有之相违故非遮遣。相违亦非无不可得而能了知，如是因不相触而生余生起，有则无之相违可知，此亦由不可得。
互相排除所见之相亦是相违，如常与无常。于彼亦说唯由见一而不见他。若非如是，则因未遮见相之无不得成立故。由遮一而成立他无者，即是已成不可得，因为遮遣即是不可得之自性故。
于遮遣他义时，或是因果二者，或非二者。其中非二者因无相属故，彼无则他成无。

།ཞེས་བྱ་བ་དེར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། འབྲས་བུ་ མི་དམིགས་ཀྱང་།རྒྱུ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་མེད་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་།འདི་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་གྲུབ་པས་ནི་ དཔེར་ན་འདི་ནི་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ།མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་གྲུབ་པ་ཡང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་འདི་ན་བ་མོའི་རེག་པ་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འགལ་བའི་འབྲས་ བུ་གྲུབ་པས་ནི།དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རིག་པ་མེད་དེ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པས་ནི་དཔེར་ན། འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་ བུའོ།།འདིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་བཤད་དེ། དཔེར་ན་འདི་ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དེ་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དག་ཁོ་ན་དེ་དག་དང་། འགལ་བ་གྲུབ་ པ་དང་མ་གྲུབ་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ།གཞན་དག་ལ་ནི་མེད་པ་དང་འགལ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པས་ཀྱང་མེད་པ་འགྲུབ་ན། དེའི་རྒྱུ་དམིགས་པས་ཅི་སྟེ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་དང་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །དམིགས་པ་སྦྱོར་ བ་གང་ཡིན་ཏེ།།རྒྱུ་མཚན་དག་ནི་འགལ་བ་ཉིད། །མེད་ན་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་ཤིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་མཚན་དག་འགལ་བ་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་བ་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཁྱད་པར་མེད་དེ།མེའི་ཁྱད་པར་ཉེ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་འདི་ན་བ་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་གོང་དུ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དོ།

如何会如此？虽不见果，因不必定具彼，故如何见为无？因此唯由不见因而表示无。不见自性即是自无，于此仅成立境者而已。此中若由不见能遍法而显示所遍无时，亦是无。
此遮遣境者之不可得，由配合差别有四种：
由相违成立，如："此无冷触，以有火故。"由此亦当知说明能遍相违成立，如："此处无冷触，以有火故。"
由相违果成立，如："此处无冷触，以有烟故。"
由因未成立，如："此处无烟，以无火故。"
由自性未成立，如："此处无烟，以不见故。"
由此亦说明能遍自性未成立，如："此处无娑罗树，以无树故。"
于此一切成立无之不可得中，当知唯是可见性者与彼等相违成立或未成立，因于其他则不成立无及相违故。
若问："若由见相违果亦成立无，何不由见其因而成立？"答：
彼相违因相，
何为配合见，
因相若相违，
无则成错乱。
如："此处无冷触，以有木故。"若因相相违则唯能表示，如："此处无竖毛等差别，以具近火差别性故。"由此亦说明由其果亦能了知与彼相违果之无，如："此方具有竖毛等相之人，以有烟故。"彼相违成立者，如前唯由因未成立而说明。如是此不可得由配合差别有八种。

།དེ་ལ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། འགལ་འབྲས ལ་ཡང་ཡུལ་དང་ནི།།དུས་ལ་སོགས་ལ་ལྟོས་པར་འདོད། །གཞན་དུ་འཁྲུལ་འགྱུར་མི་གྲང་བ། །སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ཐལ་བ་བཞིན། །འོ་ན་རྒྱུ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་འདུ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ ཡིས་འབྲས་སྐྱེ་བར།།རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ། །དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད། །འདི་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉེ་བ་ར་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། དེས་ན་ངོ་བོའི་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་། །དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ སྐྱེ་བར་སྲིད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ།ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པས་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཁོ་ ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན།ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་ནུས་པ་ན་། །འགྱུར་བ་དང་འབྲེལ་འབྲས་བུ་ལ། །མ་ངེས་པ་ནི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །གགས་བྱེད་པ་དག་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་རྗེས་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་ཚོགས་ པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བར་འདིར་གགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་ནི་རྫས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ནུས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འགྱུར་བས་རྒྱུ་ ཚོགས་པ་འདི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ།ནུས་པ་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་སྔ་མ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་པའི་རུང་བ་ཉིད་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཞེས་ བྱའོ།།འོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མ་གྱུར་པ་གཞན་རོ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལུས་པའི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རོས་རྟོགས་པ། །རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཏེ། །དུ་བས་བུད་ ཤིང་འགྱུར་བ་བཞིན།།དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །རོའི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ནུས་ལ་ཞུགས་པ་ཅན་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང་རོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། མེ་བུད་ཤིང་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་ པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང་དུ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་འདྲའོ།

对于所说的见相违果，
相违果亦依处所及，
时等所观待而许，
否则错乱如成立，
非冷之过失一般。
若问："由因和合而推度生果者，如何摄入三种因相中？"答：
由因和合生果者，
推度此非待他义，
故说彼为自性相。
此亦如何不待近因以外他者，故是与体性量相属之自性。于此仅推度由因和合而可能生果而已，因推度诸和合能生果之可能性故。可能性亦由唯与和合相属而成自性之推度。
若问："为何不由和合直接推度果？"答：
和合果力时，
变化相属果，
即成不定性，
因有障碍故。
因的随后和合诸者不能唯由自身生果，因果生观待从和合而生之诸力的变化故。由于其间可能有障碍，故不能推度果。可能性则因不待他物故，于推度无违。由后后力变化，此因和合能生果，因力变化不待他缘故。力生唯以自类前者为因故，说和合之可能性不待他。
若问："非因果关系之他者，如由味等了知色等者如何？"答：
依于一和合，
色等由味知，
因法之推度，
如烟知薪变。
于此唯推度如是因。如是味因是色之近取因力入中之俱生缘而生味，如火是薪变差别之近取因之俱生缘而生烟。

།འདི་ལྟར་ནུས་པ་འཇུག་པ་སྟེ། རང་གི་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མེད་པར་ནི། རོ་མེད་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རྒྱུ། །གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་ པ་དེ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་རོས་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ན་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་། དེ་ལྟར་འདས་དུས་གཅིག་རྣམས་རྟོགས་ཀྱི་མ་འོངས་ པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས། །དེའི་ཕྱིར་གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ནི་མེད་དེ་རང་བཞིན་མ་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་གྲོག་མ་འཕོ་བ་དང་། ཉ་འཕར་བ་ ལ་སོགས་པ་ལས་ཆར་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་ཆར་པའི་རྒྱུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་གྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་དེ་། །ལྷག་མ་དང་ལྡན་ ནུས་མེད་ཕྱིར།།ལུས་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་དཔོག་བཞིན། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུ་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དེ། མ་ཚོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལུས་དབང་པོ་དང་བློ་དག་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ ནོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་མོད་ཀྱི་འབའ་ཞིག་པ་རྣམས་ལ་ནི་ནུས་པ་མེད་ པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཙམ་གྱི་འབྲས་སྤྱི་མཐོང་བ་ལས། །གཏན་ཚིགས་ཤེས་པ་ཚད་ལྟར་སྣང་། །ཚིག་ལས་ ཆགས་ཅན་ལ་སོགས་བཞིན།།གཡོ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ།

如是力用入，即无趣向生自因之果，无味即是他因，是色近取因等之入因。味近取因之入亦是色近取因入之俱生，故由如是因所生之味推度时即推度色。于此亦唯了知过去同一者，而非未来者，因有错乱故。
因此，彼从果相而生。故无其他能表因相，因无相属自性则无决定不离故。由此亦说明由蚁移动、鱼跃等推度雨等，于彼亦唯雨之因将生是蚁等扰动等之因。
由因未和合，
推度诸果者，
具余无力故，
如由身推贪。
可能性亦唯由因和合推度，因未和合极无力故，如由身根与识推度贪等。贪等是以我执我所执为先导，因一切过患生起之先导是非理作意故。身等虽是因，然单独者无力，虽未见于相违品转，由具余推度故成疑惑。
如是：
仅由未见于，
相违品及见，
果之总相故，
似量知因相，
如由语知贪。
动作与语言等非唯是贪等之果，因是欲说总相之因故。若谓"彼即是贪"，因是所许故全无妨害。所说贪是心之执著，由常乐我我所见所引发，以有漏法为境。悲等非如是，因于他处亦有故，应当说明。

།ཇི་ལྟར་ཆགས པ་སྨྲ་བ་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་ཚིག་ཙམ་ལས་མི་རྟོགས་སོ།།ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་པ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྨྲའོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།གཞན་གྱི་ཡོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་རྗེས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་ཙམ་གྱིས་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན པ་ལ་གོམས་པས་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་གྱི།འདོད་ཆགས་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་པས་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ན་ནི་མི་འདོད པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།སྨྲ་བ་པོ་བདག་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་གཞན་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་ན་ནི་འདི་ལ་མི་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཚིག་གིས་ནི་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ དང་བརྗོད་པས་འདོད་པ་ཉིད་དག་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།།འདོད་ཆགས་བསྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ལ་སྨྲ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་། དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཕན་མི་འདོགས་ན་ནི། ཇི་ལྟར་དེའི་ནུས་པས་ ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར།ནུས་པས་ཕན་འདོགས་ན་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ནས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ་། །དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་གཟིགས་པ་ལོག་པས་ནི། ཐམས་ཅད་ན་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་དོ།

如同说贪者，离贪者亦同，故不能仅由语言了知。亦非由特征，因意乐难知，由名言混乱故一切错乱。若谓"因无需要故不说"，不然，因有他人故。若谓"因离贪故不应理"，不然，因由悲心亦能趣入故。若谓"彼即是贪"，是所许，因从无颠倒生故无过。
悲虽无我执，仅由见苦之差别及习气力而生，如是慈等是缘众生、法等所许。彼等亦由同类习气而生，非依贪而有。贪等非如是，因无颠倒则无故。若谓"悲者所作无果亦从颠倒生"，不然，因唯许利他为果故。果之相是所欲故，因全无增益非真实故无过。若由他证成有过性，则全无不欲。
若由见说者自身有贪等而推度他人有彼，则成太过。若因错乱故不推度他，则于此无错乱之决定为何？语言能推度作者功德及所说欲性。已说由未见离贪可能性者说话，若推度彼亦成太过。
若贪不能作助益，如何由其力能作助益？若由力助益，则应由彼自身助益，然已说彼不存在。是故唯由不离果而推度因，因依彼故。其他非未见于相违品。由一切智者见颠倒而表示一切处无。

།ལ་ལ་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་དུས་དང་འདུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱུ་རུ་རའི་ཤིང་དག་ འོ་མས་བཅུས་ན་འབྲས་བུ་མངར་པོ་ཆགས་ལ།ཕལ་ཆེར་ནི་དེ་ལྟར་མི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་བདག་ལྟ་བུའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་སྨྲ་བ་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་དེ་། དེའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་མིན། །འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ ཅན་ཉིད་ཕྱིར།།ཕྲུ་བའི་འབྲས་ནི་ཚོས་པ་བཞིན། །མང་པོ་ཞིག་ཚོས་པ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཕྲུ་བའི་ནང་དུ་འདུག་པ་ཙམ་གྱིས་ཚོས་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ། འདི་དང་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་འདྲ་བ་ཅན་དག་ནི་ཚོས་ སོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་རུང་ངོ་།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གང་ཞིག་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས། །ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ལ་ ལྷག་མ་ལྡན་ཞེས་བརྗོད།།དེའི་ལྡོག་པ་དེ་ནི་མ་ངེས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ལོག་ པས་གཞན་ལྡོག་པར་འདོད་པས་ནི་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་ལའང་། །དེ་ཡིས་མ་གྲུབ་བཟློག་དོན་དང་། །འཁྲུལ་པ་ཅན་ གྱི་གཉེན་པོར་ནི།།ངེས་པ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་མེད་དེ། དེས་ན་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་ངེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པས་ནི་འགལ་བ་དང་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་རྣམས་བསལ་ ལོ།།ལྡོག་པས་ནི་མ་ངེས་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉི་ག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ལ་གྲུབ་པ་དགག་པ་ཡིན་ནོ།

有些如是所见者亦因时间和作用差别而显现为他，如阿摩勒树以牛乳浇灌则结甜果，而大多数则不如是显现。因此，应当说"如我这样的说者是有贪者"，因具有贪生缘之差别即我见及非理作意故。此时举例说明亦无义，故未见于相违品不应为因相。
相违品非无，
错乱之可能，
如锅中熟饭。
虽见多数已熟，仅由在锅中不能成立已熟，因见有错乱故。如是于如此自性，可说与此和合因相似者已熟。若非如是，则彼推度具余错乱。
若问："何为具余？"答：
若仅由未见，
显示遮遣者，
彼为疑因故，
说为具余者。
彼遮遣不定故疑虑于相违品转，因仅未见遮遣成立是疑因故。一切不见非能了知。故欲由一遮遣而遮遣他者，应许彼二有某种自性相属。若非如是，则因相不能表示。
于因相三相，
彼破不成立，
及遮遣错乱，
说为决定者。
无相属则无定遍及遮遣，故说示彼即是说明决定。其中由定遍遣除相违及其随顺，由遮遣则遣除不定及其随顺具余等。二俱者是遮遣于一成立。

།རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཞེས་སྨོས་པས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ ལ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དང་།ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་ན་ནི། འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་ནི། །མི་མཐུན་ཆོས་བརྗོད་གང་ཡིན་པ། །རེ་ཞིག་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་གཉི་ ག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ།ཆོས་མི་མཐུན་པ་སྨོས་པ་ནི་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་འབྲས་ཅན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེས་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་མ་མཐོང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་ན། དེ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལ་ སྔོན་བརྗོད་པས་ལོག་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཚིག་གིས་མ་མཐོང་བ་ལ་དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ནི་དྲན་པ་གཞག་པར་རིགས་ན། མ་མཐོང་བ་ནི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ མཐོང་བས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་མེད་ན་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པའི་ཚེ་དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་། །དེ་མེད་ཁོ་ན་མིན་གལ་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་མེད་རིགས་དེ་བརྗོད་ན། །དེ་ཚེ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པས་མེད་དོ་ཅེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་ན་བརྗོད་པས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་མ་དམིགས་པས་ནི་གཞན་མེད་པ་སྒྲུབ པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་མི་མཐུན་པ་སྨོས་པས་མ་ངེས་པ་སྤངས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྡོག་པར་འདོད་ པས་དེ་ལ་གང་གིས་ན་འདི་ལ་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་བརྗོད་དགོས་སོ།།དེ་མེད་པ་ལ་མི་དམིགས་པས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བས་ལྡོག་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ལྷག་ལྡན་འཁྲུལ་ཅན་ཡིན། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་འདི་དག་ནི་སྨིན་ པའམ་རོ་འདི་བྲོ་བ་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཟོས་པ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ལུས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པས་ ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཁ་ཅིག་ན་རེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་དོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ།།མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཡུལ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

所说"极成"者，亦遣除同品、异品中具余及不共之疑惑。若非如是，无相属而仅由未见遮遣，则"为对治错乱，说异法者"，暂且应说此二者为对治相违及不定是合理的，说异法是为对治不定。
若是未见果，若彼显示于异法未见，则不说亦能了知。于此先说遮遣所见之错乱不存在。若谓"语言令忆念未见"，则应于未了知所见非支分处安立忆念，然未见是无见，于彼则为见所违害。若无彼则唯成立，故说彼令成立无义。
若谓"不见时非仅由彼而说无，故说彼"，答：
若由无之语，
非唯表示无，
若说如何无，
尔时知为无。
若由不见不能了知为无，则说亦定不能了知，因彼亦唯表不见故。由一不见不能成立他无，因成太过故。由说彼无亦不如是，因成太过故。
是故，如何由说异法遣除不定？因此欲遮遣者，应说于彼由何理而成遮遣。若谓"由不见于无而成立遮遣"，答：
若由未见成遮遣，
云何具余成错乱？
如说"此等果已熟或此味美，因无色差别故，或因从一生故，如已食者"。于此若以欲说无余为宗，则于无所立处有不见因相，云何成错乱？有谓是疑虑现量违害之错乱。不然，因于所立处无故。

།ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་ན་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུས་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་མེད་པར་ ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚད་མ་ཞུགས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མ་ཞུགས་པར་གནོད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ། །ལྡོག་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ནི་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་སོ། །མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་འགའ་ཞིག་ ལ་མེད་པ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་དེ་མེད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པ་མི་གྲུབ་པས།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མེད་པ་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ལྡོག་པ་ཅན་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགྱུར། །གསོན་པོའི་ལུས་འདི་ནི་བདག་མེད་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་ལས་ལྡོག་པས་བདག་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བལྟར་ མི་རུང་བ་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་མ་གྲུབ་ན།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་བདག་འགྲུབ། གཞན་བདག་མེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་ འགྱུར།ཁས་བླངས་པས་ནི་བདག་དང་བཅས་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དག་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དེ་ལ་མེད་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། བདག་ལུང་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་གྱི། རྗེས་སུ་ དཔག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་ལ་དེ་ལོག་སྟེ་། སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལོག་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། ། གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ། མ་གྲུབ་སྦྱར་བ་དེ་ཡང་བརྗོད་བྱ་མིན། །མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དམིགས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་གོ་ཞེས་བྱས་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་སྨོས་པ་ཕྱིར་མ་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། ཅི་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་གང་ཞིག་གཉི་ག་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ལྡོག་པ་མེད་པར་དགོས་ཏེ། དེ་དགག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

若问"若如是则如何？"答：若需如是则成太过，因于他处亦无决定无故。量入则能违害，若未入而违害则一切不可信。遮遣唯是成立已成，故如是体性依赖决定。虽由不见门于某处成立为无，然无相属则虽彼无亦不能成立一切处无，因有疑惑故，无遮遣即是具余错乱。
复次，具遮遣亦成因相。此生身非无我，因将成具有命等与不具有故。于见与未见无我瓶等处，因未见命等故。由彼遮遣了知有我故。若不可见不见不成立为无，则瓶等不成立无我故，命等无遮遣。若谓"由许故成立"，则今如何成立我？他无我非量亦如何成立？
由许则分别有我与无我已，说由于彼无而了知，则亦成许我唯从教生，非所推度。是故虽未见，因我遮遣不成故。于某处彼遮遣，虽命等遮遣，然因无相属故，不成立从一切遮遣，故非能了知。
如是未成立之相应，于同品有无等亦应如理说者，如是等：
未成相应亦非所说。
若唯不见则有疑惑故，因若见则无彼故。若说"因不见故遮遣"，则疑惑亦成未遮。若谓"因说如理故唯不返"，云何？因有说"二俱唯决定"等故。是故虽不见亦由疑惑无遮遣故须遮遣，此是所说遮遣。

།གཞན་ཡང་། ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་མ་མཐོང་ཕྱིར། །མཉམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་པ་ དང་མི་རྟག་པ་དག་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པས།དེ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་ལས་ཀྱང་ལོག་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ ཞིག་གང་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་དེ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་དེ།གལ་ཏེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད། །ཅི་སྟེ་གཉི་ག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ན་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་དོ། །ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ནི་གཅིག་རྣམ་ པར་གཅོད་པས་གཞན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ད་ནི་མ་མཐོང་ལས་མེད་མིན། །དེ་ལྟར་ན་མ་མཐོང་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་། །ཚད་མ་གཞན་ གྱིས་གནོད་པ་སྲིད།།མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་མཐོང་བས་ཡིད་བརྟེན་དུ་མི་ རུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ན་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།འདིའི་ཡུལ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་། མ་མཐོང་ཕྱིར་རེག་མཐོང་བ་དང་། །མི་ལྡན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པས་ལྡོག་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཆོང་བ་ལ་ལས་འགོག་པར་བྱེད་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པས་མེད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དགག་པ་རིགས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ ཙམ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་སྤྱིར་བཟུང་ནས་དགག་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ལ་ཤིང་བལ་དང་རྡོ་བ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཡོད་ཀྱང་རེག་པ་ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་སྲིད་པར་དགོས་པར་འགྱུར་བས་ ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཐོང་བས་དགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀླན་ཀ་བཙལ་བ་ཡིན་ནོ།

复次：
由遮诸差别，
成因不见故。
平等性于常与无常二者未见故遮遣，则成为遮除彼等之因相。遮除即异于从彼等遮遣。非遮除者因于任何亦不定为遮遣故。若已决定某于某处无，则彼存在时如何不了知为无？
若谓"若为二俱遮除则有他量违害"。相互遮除体性者，由遮除一而成立他故非遮遣，因成立与遮遣二者相违故。
今则不由未见成无。如是则未见非量，因可能有违害故。如是于他亦然，可能有他量违害。若于具相者可能有违害，则唯成破其相，故一切不可信。
若谓"于推度境亦见与现量、比量相违，则应成不可信"，不然，因如所说者不可能故。若可能则亦非其相故。若谓"将说无错乱之相违"，因未说于推度境故是所许，此境当显示。
由未见故触见及，
不具无错乱。
若由不见成立遮遣，则如何不合理所说"若仅由未见遮止某跳跃，彼亦不合理"？因由不见成立无故。
若谓"遮止以见触为相者唯合理"，不合理，因非遮止仅于显现及其自性境故。彼说遮止普取地等。于彼，因于棉花、石头、树叶等虽有彼而见异触故。此亦须于某差别可能，故于一切不应由见而遮止。如是则是寻求过失于说由不见成无之某些阿阇黎。

།གཞན་ཡང་། ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས། །རྫས་ལ་ནུས་པ་ཐ་དད་སྣང་། །དེ་ལ་གཅིག་མཐོང་ བས་གཞན་ན་དེ་ཡོད་པར་ངེས་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཇི་ཞིག་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡང་དེ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ན་རྫས་ཁ་ཅིག་ཅི་ཞིག་ལྟར་མཐོང་བ་གཞན་ན་གཞན་ དུ་ཡང་སྣང་ངོ་།།དཔེར་ན་སྨན་ཁ་ཅིག་ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་རོ་དང་ནུས་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དུས་དང་ལེགས་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཡུལ་དེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ མཐོང་ཞེས་ཏེ།ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ནི་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་ཏུ་རུང་སྟེ། བྱེད་པ་པོ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་འདུ་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་ འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ།ཚིག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པར་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཁྱད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མཐོང་བས་ན་གང་གིས་ན་ཚིག་ ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཆོས་མཐུན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཐུན་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེས་བུ་དག་ནི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྲིད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་ པའི་གཏན་ཚིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལ། མ་མཐོང་བར་ཡང་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་། གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ ཀྱང་ཁྱད་པར་རྣམས་བལྟ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྤང་བར་འོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་བལྟར་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡང་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་ཡང་བྱ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་མངོན་སུམ་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་དག་ནི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

由地等差别，
物有异功能。
于彼见一者，于他处定有彼非理。若谓"如何仅见于异品无相属亦无错乱"？于某地某物如何所见，于他处亦异现。如某药于特殊田地则成特殊味、功能及特殊成熟，于他处则不然，如是于时间及加工差别亦同。
彼地之人如是见，然非一切皆成如是，因功德差别依赖因差别故。若无因差别则可推度，如"无见作者之语亦是先行补特伽罗造作，因语无差别故"。因见一切相皆由补特伽罗作故。因由加工差别了知差别故，因见一切功德皆有差别，故语等稍许法同而推度一切相同者，补特伽罗非无因差别性。如是于他亦可能故。
不可能推度亦无违害因相，因未见离贪故，未见亦不成所违害及能违害事故，因无贪等果无错乱故。虽可能然因不能见诸差别故。如是等亦非应断。语非如是，因差别可见故。若是不可见，则许未见差别为异类相违故。因其差别于他亦能作故。因于现量声无非现量体性故。因无错乱因由，因无违害不成错乱故。补特伽罗则不同，因见差别是违害故。语之差别成他体者非其差别故。

།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་། །བདག་དང་ས་ལ་ཤེས་ཡོད་སོགས། །མེད་པ་རབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི། །མི་དམིགས་གང་ཡིན་དེ་ཁོ་ན། །གཏན་ཚིགས་མེད་སྒྲུབ་ཡིན་ནམ་ཅི། །མི་དམིགས་པ་ཚད་མར་བྱེད་པ་འདིའི་བདག་དངོས་སུ་སྨྲ་བ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་མངོན སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རེས་འགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་བརྗོད་དེ། འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྒྱས་པར་མི་བྱེད་དེ་། གང་ཡང་རུང་བས་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། བདག་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན། དེས་དེ་སེལ་བ་ན་ཅི་སྟེ་ མི་དམིགས་པ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསལ།ལྡོག་པ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཡང་ལ་ལ་ནི་ས་ལ་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མི་དམིགས་པར་འདོད་བཞིན་དུ་ཡང་མ་མཐོང་བས་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་སྨྲའོ། །གཞན་ནི་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཞོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་མ་ ཡིན་པ་དག་ལ་འདུས་པ་ཉིད་མ་མཐོང་བས་ལྡོག་པའོ།།འདི་ལ་འདུས་པ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མི་ནུས་པ་ལས་མི་འབྱུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།ཞེ་ན། ཡང་ནུས་པ་འདི་ཅི་ཡིན། ཅི་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཞིག་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་གཞན་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་དེ། ཉེ་བར་གདགས་པ་ཙམ་དུ་ནི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདི་དག་གི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད། །བཟློག་པར་འགྱུར་བའམ། དཔེར་ན་ཤིང་གིས་ཤིང་ཤ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཡལ་ ག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཁོ་ན་ཞིག་ལ་དེ་སྐད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་ པ་མེད་དོ།།རྒྱུ་ཡིས་ནི། འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ལྡོག་པ་ལས་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

是故无差别自性一切由补特伽罗作，或者皆非。
我与地有识等，
非能成立无，
凡是不见彼，
岂唯成无因？
此执不见为量者，其我实说亦成不见，因我非现量故，及因果不成故。根等由识果刹那灭故，成具观待性而说成立，此是说"此有何因"，非说"此是如是者"。成立乐等果亦不能稍广义，因许任何具因故。
如是若唯不见我，则彼遮时，何故遮"不见非能成立"？如何成立遮遣？又有说由未见而遮遣地有识等之语等，他则由未见乳等成酪等非他义者之和合性而遮遣。于此，和合者定成他义，有何决定？
若谓"于乳等见酪等唯是推度，因从无能不生故"。则此能力为何？为即是有耶？抑或是少许异体？若是彼体，则如彼而见，因无差别故。若谓是异者，如何有异时有彼，则唯成假立。此是彼等相违。
是故由与彼量相属，
自性由自性，
当遮遣，如以树遮遣娑罗树，因唯于某具枝等差别而如是名故，彼是其自体。舍自体已如何有？因唯自体是体故。是故彼由自性相属故无错乱。
由因：
果无错乱故，
由因遮遣而遮遣果。否则彼非其果。

།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་གཉི་ག་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཁོ་ ནས་ལྡོག་གོ།།དེ་ལྟ་མིན་ན་གཅིག་ལོག་པས། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །མི་ལ་རྟ་མི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །ཕྱུགས་ཀྱང་བདོག་པ་མིན་ནམ་ཅི། །དེ་བཞིན་གཅིག་ཅིག་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་ཉེ་བར་འགྱུར། །མི་ལ་ཕྱུགས་ནི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །དེ་བཞིན་ རྟ་ཡང་བདོག་གམ་ཅི།།དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཁོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ངོ་བོའི་མཚན་ཉིད་དམ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དཔེ་དེ་དག་གིས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་ ལ།།ངེས་པར་འདི་ལ་གཞི་མི་འདོད། །དེ་དག་མེད་ནའང་དེ་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། །འདི་ལྟར། དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །རྒྱུ་དངོས་དེ་དག་མི་ཤེས་ལ། །སྟོན་ཏེ། དཔེ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་དེའི་ངོ་བོར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པས་དེའི་རང་གི་ ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་ཏོ།།བྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཚད་མ་དཔེས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་ པར་དགོས་པར་འགྱུར་རོ།།ཚད་མ་ངེས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་སྟོན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་བྱས་པ་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ཏེ། གཞན་ལས་དེ་ཡོད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྒྱུའི་ དངོས་པོར་ཏེ།ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོན་གཞན་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །[#་དེ་ལྟར་དེའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ན་བྱས་པ་ཉིད་མེད་ལ་མེ་མེད་ན་ཡང་དུ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་ པར་འགྱུར།དེ་བས་ན་གཞི་མེད་པ་ཡང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ། །གང་དག་ལ་དེའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དག་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི། གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། གང་གི་དོན་དུ་དཔེ་བརྗོད་པའི་དོན་དེ་གྲུབ་པ་ ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་དེ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེ་རབ་ཏུ་བསྟན་ན་ཡང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་གཞིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་དུ་དགོངས་ཤིང་གཞི་སྤང་བར་མཛད་དོ།

因果体性成立即决定自性，故二者唯由自性相属而遮遣。若非如是，由一遮遣，如何遮遣他？如说"人无马"，岂非亦无牲畜？如是由一近故，如何他亦近？如说"人有牲畜"，如是岂亦有马？
是故唯由自性相属，因令了知所立。是其体相，或从彼生相。以彼等喻显示无则不生。是故于异品喻，定不许此基，因彼等无则彼无，由说亦了知故。
于喻不知彼，
体及因事等，
而说。于喻显示所立法唯由与彼量相属故是其自体。所生体性之能生者，无无常体性则生，由量喻显示。若非如是，由有一法故他法亦有，无决定故应成错乱。
虽定量亦显示与所立法量相属，唯从自因所作灭性刹那住法如是生，因遮遣从他有故。或者是因事，若是有则由有故显示异义。如是若成立其体及因事，则无无常性无所作性，无火亦无烟，如是彼若是自体及因，如何无自体及因而有？是故无基亦成就异品喻遮遣。
于成就其体及因事之诸智者，唯说因相而已。为何义说喻，彼义已成故，尔时说彼何为？若显示彼，异品喻基复何所为？如是思已而舍基。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཤེས་ན། །གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས། །དོན་གྱིས་གོ་བས་ཅིག་ཤོས་ལའང་། ། དྲན་པ་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡང་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་གང་ཡང་རུང་བས་གཉི་ག་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེར་ཡང་དཔེས་དེའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་དགོངས་ཏེ། དོན་གྱིས་གོ་བས་གཅིག་བརྗོད་པས་ཅིག་ཤོས་འགྲུབ་པར བཤད་དོ།།འདི་ལྟར་གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟོག་པའོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དོན་ཐ་དད་པ་མེད་ན། གསལ་བར་འདི་ནི་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཚད་མས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོར་ཤེས་པས་ནི་དོན་གྱིས་གོ་ བས་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ན་བྱས་པ་ཉིད་མེད་དོ།།ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ན་། དེའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ལས་འདི་ལྟར་འདི་ནི་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ནི་དེ་མེད་ན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དྲན་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དུ་བ་ནི་མེའི་ འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དུ་བ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་མེ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་གཞན་དེ་དང་འབྲེལ་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་རང་དབང་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་མེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ནི་གདོན་ མི་ཟ་བར་རྒྱུ་ཡོད་དོ།།རྒྱུ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་ཡོད་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འབྲས་བུ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དུ་བ་ལ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དུ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་དེའི་འབྲས་བུ་ ཉིད་ཤེས་པས་མེ་མེད་ན་དུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་དོན་གྱིས་གོ་བས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་མེ་མེད་ན་དུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ན། མེ་ལས་དུ་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་མེད་ན་ཅི་སྟེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་དེ་དག་མེད་ན་ཉན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དེ་དག་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ།

正因如此，若知相属，
由说二者随一，
义含能知故，于余者，
亦生正确忆念。
或者说由义含能知故，随一能显示二者。于彼亦由喻显示其体及因事，由义含能知故说由说一成就余者。如是若说"凡所作皆无常"，若无异义，则决定明显此是与彼量相属之自体为量所见，因决定彼有故。是故由知其体性，由义含能知则无无常性无所作性。无自体不能有，因无差别故。若非如是则不成有。
如是若说"彼无则无"，由了知其体性故，如是此是彼体性，故彼无则无。若非如是则不应理故。是故由证其体性而生随行忆念。如是若说"有烟处有火"，烟是火果。故有烟则定有火。若非如是，因无决定与异义相属故成自主体性。故虽无彼，因自体无不具故非无。若是果则定有因。因即是彼，谓有异义时安立自体者。果亦是彼有时有。彼亦于烟有。是故由随行知烟是果故，由义含能知无火则无烟而了知遮遣。
如是若说"无火则无烟"，则由势力了知从火定生烟之随行。若非如是，彼无何故不能有？常无常义虽非果，彼等无时岂非无闻知？非无，因从彼于彼等生疑故。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེད་པས་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དཔེས་མེ་དང་དུ་བ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ན་། མེ་མེད་ན་དུ་བ་མེད་དོ་ཞེས ཤུགས་ཀྱིས་ལྡོག་པ་འགྲུབ་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མི་མཐུན་པས་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དྲན་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་དེ་མེད་ནི་མི་སྲིད་པས་གཅིག་ཡོད་ན་གཞན་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཔེས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་ འབྲེལ་པ་འདི་ཁོ་ན་རབ་ཏུ་སྟོན་པ།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དག་།མེད་པ་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པའི་ཡང་། །གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཁོ་ན་ལྡོག་པ་ན་རང་གི་འབྲེལ་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་འགའ་ཞིག་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས། རྒྱུའམ་རང་བཞིན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །མ་འབྲེལ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་གཅིག་ལོག་པས་གཞན་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། དམིགས་པར་ནི། རིགས་ལྡན་དེ་མི་རིགས་པར་ཡང་། །དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དགག་པའི་ཡུལ་ཅན གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བཤད་དེ།དེ་ལྟ་བུའི་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་དགག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉི་གའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་དམིགས་འདི་རྣམ་གསུམ། །བཤད་ཀྱང་རྣམ་པ་ དུ་མ་སྟེ།།དེ་དང་དེ་འགལ་ལ་སོགས་པ། །མི་རྟོགས་རྟོགས་དབྱེའི་སྦྱོར་སྒོ་ནས། །དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ། རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ངེས་པ་དང་། རང་གི་བདག་ཉིད་དམིགས་སུ་ཡོད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ནི་སྦྱོར་བའི་དབང་ གིས་དེ་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་དང་།རྟོགས་པའི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་དུ་མར་བཤད་དེ། དེ་མ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་དང་འགལ་བ་རྟོགས་པ་དང་། འགལ་བའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བའི་སྦྱོར་བ་དག་གིས་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ བཞིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འམ། །རང་བཞིན་ངེས་པར་འབྱེད་པ་ལས། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་སྟེ། །མ་མཐོང་ལས་མིན་མཐོང་ལས་མིན། །གཞན་དུ་གཞན་ནི་གཞན་དག་དང་། །ངེས་པར་ཡོད་པའི་ངེས་པ་གང་། །དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཆོས། ། ཡིན་ན་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་ནོ།

若非如是，因由无而决定，如何对彼等体性生疑？因无决定有故，唯是说无而已。当喻不显示火与烟为因果事时，因无相属故，不成"有烟处有火"，则如何由势力成就"无火则无烟"之遮遣？如是由异品不成无故，岂能忆念随行？
因彼无不可能故，为成由一有则他成就，喻唯显示如前所说自性相属。是故因及自性，是能成立某无之因相。唯由彼等遮遣而遮遣自相属故，是故欲遮遣或成立某异义者，应说因或自性遍摄遮遣因相。若无相属，如何由一遮遣成立他遮遣？
见则：
具相亦非理，
是遮遣因相。
于遮遣境之言说因相说为彼因相。如是不见由自体是遮遣性故，不见因及差别则是二者因相。
如是不见虽说三，
然有多种，
由彼彼相违等，
不知知分配门。
遮遣因相唯三种：因及遍摄如是决定，及自体应见而不见。彼由配合力，由彼相违等不知及知分别门说为多种，如前所说不知彼、知彼相违、知相违果等分别配合。
由因果事或，
自性决定分别，
无则不生定，
非由未见非由见。
异中他与他等，
定有之决定，
异义因缘法，
若尔如衣染。

།བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ་། །གཞན་ཡང་། ཆོས་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེ་གཞན་ཉིད། །དེ་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་པའམ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པའམ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འགལ་བ་གནས་པའམ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་གང་ཡང་གང་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་རིལ་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྷན ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་དང་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱར་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའམ། མིང་ཐ་དད་པར་ཟད་དེ། དོན་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་དུས་ ན།མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཕྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་ ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པར་བྱའོ།།རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདིའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་བློ་གཞན་པ་ཡོད་པ་དམིགས་པས་རྟག་ཏུ་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་དགོས་པས་བསླུས་པའམ། འདྲ་ གཞན་འབྱུང་བས་བསླུས་པས་མི་རྟོགས་སོ།།སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་འདི་མི་དམིགས་པས་མི་གནས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ངེས་པའི་དུས་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་རྒྱུའི་དངོས་ པོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ་རྒྱུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པས་འབྲས་བུ་མཐོང་བས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དོན་གཞན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་ པོ་དེ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དགོས་ན་ནི་དེ་ཉིད་འདིའི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། རང་བཞིན་གྱིས་མི་གཡོ་བ་ནི་དོན་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་ པ་ཉིད་དམ་ཆོས་གཞན་དེ་ཡང་དོན་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་ན་རྒྱུ་ཡིན་པའམ།འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།




我很乐意帮您翻译这段藏文佛教逻辑论著。以下是完整的中文翻译：
这是中间的偈颂。此外：
若法义为他因所成，
即成彼为异体性。
当其成立时，未成立或因不同者不应成为其自性。诸事物的差异或因的差异唯有此理：即相违法的存在或因的差异。若彼等亦成差异，则无物与物有别，一切当成一体。因此，同生同灭等一切皆当相互关联。
若非如此，则或不成一性，或仅是名称差别而已，因为承认义后而如是说故。虽无因义差异性，然于事物之时，以无常性未成立故，岂不与非自性相等耶？
若问：所谓无常性，后来所成就者别无他物，事物刹那性住法即是无常性。对于法与有法词之差别，亦当说明理由。唯从自因如是生起故，此自性即是刹那住法性。虽见此理，然因有异心所缘而误认为恒常如是存在，或因相似他法生起而迷惑而不能了知。
于见最后刹那者得定解故，后因不可得而了知其不住，故尔时是决定时，故安立为无常性。虽生果功能即是因之事物性，然未见果时，纵见因，亦因未了知其体性，故如见果而了知。
若非如此，或为他之因相，或为无因相，无常性定成他义。若尔，则彼事物不得相应，以于彼无需故。若需要者，即是此自体性所成之无常性，何需他义？自性不动者，虽与他义相应，然不应成彼体性故。
无常性或彼他法，若从他义生起，当成为因或果。非因非果者，以无关联故，于彼不可能有推度故。

།དེ་ལ། ཕྱིས་འབྱུང་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཉིད་ མིན།།འབྲས་བུ་ན་ཡང་ག་ལ་ངེས། །དེ་དངོས་པོ་གྲུབ་ནས་ཕྱིས་དོན་གཞན་ལས་འབྱུང་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་། འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བ་མ་ཡིན་པས་དེའི་གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཆོས་ ནི་དངོས་པོ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་ཏུ་མེད་དོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྟོགས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དུ་བས་མེར་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར། མེ་ཡི་འབྲས་བུ་དུ་བ་ སྟེ།།འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ལས་གང་དག་དམིགས་ན་དམིགས་ལ། དེ་ལས་གཅིག་མེད་ན་ཡང་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དུ་བ་ལས་ཡོད་དོ། །དེ་མེད་པར་ནི་དེ་ཡོད་ན། ། རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་འགྱུར། །ལན་ཅིག་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གྲུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལན་ཅིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་ན་ནི་རྒྱུ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་གང མེད་པར་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།མེ་མེད་པར་ཡང་དུ་བ་ཡོད་དེ་། དེས་ན་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་མེ་ཡོད་ན་ ཡོད་པས་སོ།།ཡང་དེའམ་གཞན་ཡང་རུང་། དེ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་ནི་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རང་གིས་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་དང་འདྲ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འདྲ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་དེ་དང་འདྲ་བས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། །མི་འདྲ་བ་ལས་དེ་དང་འདྲ་བ་འགྱུར་ན་ནི། དེ་དག་གི་ནུས་པ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ ཡིན་པས།མཐའ་དག་གི་སྣ་ཚོགས་ཉིད་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའམ། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྒྱུའི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དུ་བ་ནི་མཐོང་ བའི་རྣམ་པ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་དོན་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ།རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

以下是完整的中文翻译：
因后生故非是因，
果中亦何能决定？
若其事物成立后从他义生起，如何成为其因？果亦非必定依因，故其能表之因相即是不定性。是故，以他义为因之法于事物中非必定存在，故不可推度。
若问：若见与未见不是随行、返遮认知之所依，云何了知"烟能令知火"？答曰：
火之果即是烟，
随逐果法性故。
凡其性相若见则见，若无其一则不见者，即是彼之果，此亦从烟而有。
若无彼而有彼，
则超越具因性。
仅一次如是所见亦能成立果，若非果者，则从非因亦不应一次生起故。若果无自因而有，则定成无因，因为若某物无某物而有，则彼非彼之因。无火亦有烟者，故彼非彼之因。
若谓：以有他因故非无因者。此理不然，于彼亦同等过失，以无彼时若有火则有故。又彼或他，从非能生自性者，如何能生？以彼自身非彼自性故不能生故。则成无因。
若谓：非如是，以生相似故。答：从不相似生，如何由相似性？以彼于相似中未生故成相似。若从不相似生相似，则彼等功能不定故，因之差异不能造成差异，则一切差别当成无因，或一切从一切生。
是故，因之差异与无差异，成就果之差异与无差异。因此，烟不从异于所见相及异类义生，以将成无因故。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་།འབྱུང་བ་ལྟོས་པ་ལས་ཡིན་ ནོ་།།དུ་བ་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་ན་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་མི་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འབྱུང་བ་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དུས་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མེད་པའི་དུས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལྟོས་པ་ རྣམས་ནི་རེས་འགའ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་དག་ན་དེ་འབྱུང་བར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་ཉིད་འདྲ་བ་ཅན་དག་ལ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་དག་ཏུ་ངེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་དེ་ཡང་ རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ་ཅི།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་འགའ་ཞིག་སྤངས་ནས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དག་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་དག་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་བྱས་པའི་ཕན་པ་ལ་མི་ ལྟོས་པ་ནི་དེར་ངེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པའི་ཕྱིར་གང་ན་དུ་བ་ལན་ཅིག་མཐོང་ལ་མ་ཚང་ན་མ་མཐོང་བ་ནི་འདིའི་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དོན་ལན་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དེར་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ གཞན་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར།འབྱུང་བ་ན་ནི་དུ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དུ་བ་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ན་ནི་དེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་བསལ་ན་འགའ་ ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་དེ་དུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱི་བོ་མེའི་། །རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མེ། །འོན་ཏེ་དེ་མེའི་རང་ བཞིན་མིན།།ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་། །དུ་བའི་རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་མེ། །དེ་ཡི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན། །དུ་བ་དུ་བའི་རྒྱུ་མིན་ལས། །འབྱུང་ན་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འོ་ན་ད་ནི་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་ བུ་སྐྱེ་སྟེ།དཔེར་ན་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པུས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཚོགས་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་གོ།

非如是：
无因不待他，
故常有或无，
诸法唯有时，
生起依待故。
若烟从无因生，则因无所待故永不生起，以其生起无所缺故，如所欲时。或者彼时亦不生起，以与无时无差别故。有待之事物唯有时生起，以于有时无时，具有可生不可生性故。于处所时间相同之可生不可生性者，不应定成具彼性或非具彼性，以不应理故。
此可生性是否异于因之事物？是故，舍离某处某时而于他处他时存在之事物，名为待彼等，如是存在性即是待性。不待彼等所作利益者，不应于彼决定，故不应理。
是故，由处时决定故，若见烟一次，无则不见者，即是此所生之体性。若非如是，则永无义故。若于彼决定，云何从他生？若生则非烟，以烟是彼所生自性之差别故。如是因亦是能生如是果之自性。若从他生，则非彼自性，除此则无所生。或彼非烟，以从非烟生自性而生故。若是彼自性，则非彼故无错乱。
若帝释顶为火性，
即彼应成火自身，
若非是火之自性，
云何从彼生起烟？
烟因自性即是火，
具足彼之功能别，
烟若从非烟因生，
则彼当成无因性。
此为总摄偈。
若问：今云何从异助缘生果？如从眼色等生识。答：唯一自性能生者全无。然由聚合能生者是彼自性，唯此可推度。

།ཚོགས་པ་དེ་ ཉིད་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་གནས་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཅུང་ཟད་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་རང་ གི་ས་བོན་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་གི་ས་བོན་དང་སྡོང་བུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གསལ་བ་ཁོ་ནར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ བས་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུས་ནི་རྒྱུ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ལས། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་འགྲོར་མཐོང་། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེའི་རྒྱུ་ཅན། །དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་ལས་མི་འབྱུང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་དང་། མ་མཐོང་བ་དག་གིས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་དེ་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་མ་ལུས་པར་མཐོང་བ་དང་། མ་མཐོང་བ་ལ་རག་ལུས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་རྟག་པ་ཉིད་མཐོང་ཡང་གཞན་ལ་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།། །། བམ་པོ་གཉིས་པ། འབྲས་བུ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་ ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ་རག་ན།ད་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ལ་ཡང་མེད་མི་འབྱུང་། །ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཡོད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་འདོད་དེ། དེ་མེད་པར་ནི་ ཡོད་པ་དག་།མེད་འགྱུར་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ་། །ངོ་བོ་གང་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་རང་གིས་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་ཉིད་བོར་ནས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ།

彼聚合即是果之自体所依。正因如此，诸助缘亦无差别地成为能生。又若见从粪等异类生起青莲等，虽如是说，然因从自种子所生故，定有自体差异。因为因之自体有差异，如从水生树种子与树干。如是差异于世间明显可从种种门中分别。
是故，极为差别相之果无因错乱。
由随行与返遮，
若见此随彼，
彼性即彼因，
故不从异生。
是故，由一次见与不见亦能成立因果事物，由此能了知彼，非由他法。以随行与返遮完全依赖于见与不见故。虽见某些无形体者是常，然见他者异故，又见某些无常性不见亦能见故。
第二品：
若问：果以从彼生故，无因则不生，今云何无自性则不生？答：
自性亦无不生，
唯与有性相系。
凡与有性相系之自性，许其无有则不生。
无彼诸有性，
成无无别故。
唯说依赖有性之自性，即是自身直接存在。彼若舍弃自身，云何能有？
若谓：因无差别故，所作即是无常，则成立宗义一分为因，答：此无过失。

། གང་ཕྱིར་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྟེན་པ་ཅན། །དེ་ ཕྱིར་གང་དང་གང་ལས་དོན།།ལྡོག་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །རིགས་དབྱེ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྟོགས་འགྱུར་བ་དག་རབ་ཏུ་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཆོས། །གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཐ་དད་རྣམ་པར་གནས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་རང་དང་གཞན་དུ་འདྲེ་བར་མི་བྱེད་དེ། དེ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་འདི་དག་གི་རང་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་མེད པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པས་མ་འདྲེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་ཡང་དུ་ མ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ནི་དེ་དག་གི་སྤྱི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རྫས་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞན་དག་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་དེ་དང་ལྡན་པ་ དག་ཏུ་ནི་འགྱུར་ཏེ།འབྱུང་པོའི་མགུལ་ཆིངས་ལྟ་བུའོ། །ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་པོ་བཞིན་ནོ། ། བློ་ནི་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་བསྲེ་ཞིང་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་གི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་པོ་ལྟ་བུའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེ་མཐོང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ས་བོན་མེད་པ་ཅན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དེ་གཅིག་པ་ཅན་དེ་དག་ཁོ་ན་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །གྲངས་དང་ལྡན་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རྗེས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ དག་དང་།འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་སྤྱིའི་བློ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོ་འདི་དག་ནི་ རིགས་མི་མཐུན་པར་འདོད་པ་དང་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དང་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེའི་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པའི་སྒྲ་དག་གིས་དེ་དང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་རྒྱུར་བྱས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཆོས་དུ་མ་ཤེས་པར་ བྱེད་དོ།

由于诸法各以自性，
安住于自体性故，
依止于从他同类，
诸事物中返遮性。
是故从彼彼义中，
返遮即显彼因性，
由彼类别差别故，
能作诸多了别业。
是故何等差别法，
由何能得了知彼，
非由彼外余能知，
故住于差别性中。
一切事物唯安住于自体性。彼等不与自他混杂，否则将成非他。若彼等之自体无差别性，则非彼等所有，以彼时彼等不存在故。将成唯彼，以无差别故，除彼外亦无差别故。彼自身有差别则相违故。彼亦安住自性故唯不混杂。
虽与多义相系，然非彼等之共相，以非彼体性故。以将成二性等相应及果事等过失故。由其他相系者亦不与他相等，而成具彼性，如鬼之项饰。亦非无差别知之境，如鬼。
觉虽似混合彼等自性而显现为共相境，然非谓"是具一相系者"，如鬼。若谓彼是见彼之错乱，则"见彼"从何而来？若谓错乱不应无因故，则彼果唯一性者即是因。以数相应、果后等相应及鬼等亦无故。
是故，如是于共相觉无执著故，共相非他。纵使存在，彼亦安住自性故不与他混杂。是故，此等事物是异类所许，返遮于他，以自体是一性故。为令了知从彼彼差别，以言说施设声，以彼彼差别为因，虽自性无别，然能了知多法。

།སྒྲ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་མི་འཕེན་ཡང་ཐ་དད་པ་གཅིག་བརྗོད་པས་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཅིག་དང་ཡང་དེ་ཐ་དད་པ་ཡང་བས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ ནས་ལྡོག་པ་དེ་སྙེད་ཡོད་དེ།དེ་ལ་མེད་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཅན་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ཅན་གྱི་སྒྲ་དག་ཀྱང་དེ་སྙེད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་སྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཅན་དང་ཉན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་དོན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ།།དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་མི་དད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཞིག་མིང་གི་ཆོས་གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་གོ་བར་མི་ནུས་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྒྲ་དང་རྟགས་དག་གིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། བསྒྲུབས་པས་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། ཚད་མ་གཞན་དང་སྒྲ་གཞན་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི ལྟར།དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་།བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང་། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་སྒྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྟེ།དེའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པ་མ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་ པའི་གོ་སྐབས་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གཟུགས་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་རྣམ་པ་ལྟར། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཅན་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ལ་ དངུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་གགས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་ནའོ།

虽然这些名言不能遮遣一切差别，但通过说明一个差别，即能完全穷尽其自相，因为彼一与彼差别故。因此，对于一事物，依于他体有几许，即有几许返遮，因为无彼因果者异于彼故。有几许返遮，为遮遣非彼因果者，即有几许言说施设声。如说"声是刚发即生及能闻"，即是遮遣非彼因果之义。
是故，虽自性无差别，然某差别相由某名言法得了知者，不能由他了知，故一切声非一义。因此，所立宗义一分非因。
又问：云何知声与相唯能了知遮遣，而非成立事物自体？答：以有余量及余声转故。如是：
义之自性唯一者，
自身即是现量性，
诸量所应观察中，
未见余分复何有？
彼义一性自身是现量，以法有未成则不能成立故。如欲成立无常，以声为例，由其现量成就故一切成就，以无余未成故。若有，则非彼体性。若某与某非一成就及安乐者，彼不应是彼体性，以差别言说因仅此而已故。若非如是，则成无，如前已说。
是故，由遍断有法现量之一切自性故，于彼无余量转起机会。
由见色相类同故，
如贝母现银光相，
若不由错乱因缘，
而作余德结合者。
若于见彼事物真实一切者，如贝母现银相般，若不由如是决定障碍所成错乱因缘而作余德结合。

།ཉ་ཕྱིས་ལ་ནི་མཚུངས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ངོ་བོས་གཉིས་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་ བྲག་ཏུ་མི་རྟོགས་ན་ནི་གཉིས་ཉིད་དུ་རྟག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་གཟུགས་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་མཐོང་ལ། ངེས་པའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པས་དེའི་སྤྱི་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་རློམ་པར་བྱེད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དངུལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་དེ་ལྟར་འདྲ་བ་གཞན་སྐྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མ་འཁྲིགས་པས་དེའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་གནས་པར་འཁྲུལ་ལོ། །འདི་ལ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཇི་སྙེད་པ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཇི་ལྟ་བ་ལས་འབྱུང་བའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་དེ་སྙེད་ཁོ་ན་ ཡིན་པས་དེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཚད་མ་རྣམས་འབྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འབྱུང་ངོ་།།རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་ཤས་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་། ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་མཐོང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ དེ་ནི་མཐོང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡི། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་བྱེད་པས། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་དངོས། །འཛིན་ན་ཆོས་གཅིག་ངེས་གྱུར་པས། །ཆོས་ཅན་འཛིན་ཏེ་སེལ་བ་ལ། །ཉེས་པ་འདིར་ནི་ཐལ་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་བསྒྲུབས་པས་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཆོས་གཅིག་ངེས་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པས་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ངེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད མ་ངེས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་།།གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཅིག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེའི་དོན་དུ་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །མ་རྟོགས་ པ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དཔེར་ན་དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་མེ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ ལ་ཆོས་ཅན་རྟོགས་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

贝母中并非有相似、差别及自性二者，否则应如是了知故。若不别别了知，则不应定为二性，且成太过。是故，见贝母色唯见差别，因不具足决定缘故未能确定，遂妄执见其共相。
因此，增益为银，由如是相似他生故未定为差别性，因增益为彼体性故错乱安住。于此有几许他事，从如其自因缘所生之增益亦唯尔许，故遮遣彼等诸量生起即有果生起。
彼等遮遣果者，非为了知事物未知部分而转，以无分者不应见一分故，且已见故。
是故见事物时，
一切功德皆见，
由错乱不决定，
故成立得转起。
是故，于所见取所见故，余量不转。
若比量亦取实，
由定一法故取，
有法遮遣中，
此过不应成。
不仅现量所见不容余量转起，而且当比量亦以成立了知事物而非遮遣时，若定一法，由与彼无差别故定一切法，故余量不转。以若定彼，则不应有彼体性未定。
当比量作遮遣增益时，由一遮遣增益不能作他遮遣故。为此义故余得转起。岂不决定未了知者唯是颠倒为先？如从突然烟了知火，于彼不可能增益为非火。是故非于一切作遮遣耶？
答：于此若了知有法，由无差别故当了知一切。

།འོན་ཏེ་ཐ་དད་ན་མ་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ལ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ངེས་པ་ནི་ག་ལས་ཤེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ ཕྱོགས་དེ་བློ་མེ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས།དེས་དབེན་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། དེའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཡང་མི་བྱེད། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པ་དག་ལ་གུས་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ།།དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟགས་སེལ་བའི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །གཞན་དུ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་གྱུར་ན། །དེ་ལས་མ་གྲུབ་གཞན་ཅི་ཡོད་། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །མཐོང་བ་འགའ་ལ་ཤེས་པ་གང་། །སྤྱི་ ཡི་དོན་ཅན་རྣམ་རྟོག་པ།།གཞན་གྱི་ཆ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པ། །དེ་ཙམ་སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རྟགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ འགྱུར་ཞེ་ན།སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དཔེར་ན་བརྟེན་པའོ་ཞེས་པའམ། བདག་དང་བཅས་པའོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད་། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོའི་ཕྱིར། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐ་དད་པ་མཐོང་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་དཀར་པོ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །གང་ལ་རྟོགས་པ་པོའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ནི་དེ་མཐོང་བ ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འདིའི་དྲན་པ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་ངེས་པ་དག་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ། འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དབེན་པ་ལ། །འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡིན། །དེས་དབེན་པ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟ་བས་ན་དེ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ངེས་པ་ལ་ཡང་གཞན་མ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ལ་ནི་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་ཤས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙེད་ པ།།དེ་བསལ་ཕྱིར་ནི་ངེས་པ་དང་། །སྒྲ་ཡང་དེ་སྙེད་ཁོ་ན་དེས། །དེ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་ཅན། །གཞན་དུ་དངོས་པོ་གཅིག་པུ་ལ། །སྒྲ་འམ་བློ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་ན། །གཞན་ཡུལ་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་ སུ་བཅད་པ་དག་གོ།

若是差别，则如前说"无关联者于彼无了知"。是故，于彼见彼时，其自体如何未定？唯从颠倒而来。彼亦由离取彼分别具火性故，当定为离彼体性时，岂非颠倒？离彼增益、疑惑者，于所了知处虽了知亦不随行，于彼随行、返遮亦不恭敬。
是故如是宣说，
相是遮遣境者，
若他法有成就，
于彼何有未成？
于某所见之智，
共相义分别者，
未增益他分故，
唯尔遮遣境者。
于见色等后，生起无相之决定智，若无增益，云何成为遮遣境者？答：以于无增益境有故。于此增益，如谓"是所依"或"有我"等差别则不决定。
决定与增益心，
所破能破性故。
虽见异于一切事物，然非如其本然现知，以于某差别可能有障碍故，如贝母白性。唯于无知者错乱因缘者，虽见彼无差别，此忆念得决定，以增益与决定是所破能破性故。
决定此于离，
增益转知者。
即离彼性是遮他。是故，彼亦唯以尔许为遮遣境，非是决定事物自体性，以如是决定中亦见有未了知他故。于决定其自体则不应有此故。
有几许分增益，
为遣彼决定及，
言说亦唯尔许，
彼等境各异。
若他于一事物，
声或一智遍及，
非他境故此，
当成异门性。
此为中间偈颂。

།གང་གི་ལྟར་བློ་ཁྱད་པར་ནི་། །སྣ་ཚོགས་ཅན་དོན་ཐ་དད་འཛིན། །གང་ཞིག་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དང་རྟེན་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོ་དག་ནི་དེ་དག་གི་རྟེན་ནམ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གོ། །དེ་བས་ན་ཐལ་བ་འདིར་མི་འགྱུར་ རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཡང་།།ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་ལ་ཕན་པའི། །ཡན་ལག་ནུས་ལས་མི་གཞན་པའི། །བདག་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀུན་གཟུང་ན། །ཕན་བྱའི་བྱེ་བྲག་གང་མ་ངེས། །ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ན་དོན་ལ་སྒྲ་དང་། ཤེས་པ་གཞན་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་དུ་ ཟིན་ཀྱང་དེ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་དེ་ནི་དེ་དག་གིས་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ།།ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཕན་པའི་རྟེན་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་ན་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་མ་ངེས་པ་གང་ཞིག་ ཡོད་དེ།ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་དེའི་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་བཟུང་བ་གཞན་ན་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོར་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ བདག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་ཕྱིར་།།གཅིག་ཤེས་ན་ནི་གཉི་ག་གཟུང་། །ཁྱད་པར་དེ་དང་ལྡན་པ་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་། ཕན་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཤེས་ན་གཉི་ག་གཟུང་བས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་གཟུང་ན་ཡང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་ཡིན་ ཏེ།ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པ་ནི་དེ་འཛིན་པ་མེད་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་ལྟར་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་མ་བཟུང་བར་གྱུར་པ་གཞན་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཕན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་གཟུང་ན་ཕན་པར་བྱ་བ་མ་བཟུང་བ་ཡང་མེད་ དེ།དེ་ལ་ཡང་མ་བཟུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྗེ་ཁོལ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དོན་གཞན་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་མཚུངས་སོ།



我来为您翻译这段藏文佛教逻辑学著作：
如同某种智慧的差别，能够把握各种不同的对象。某些差别唯独是相互之间以及与所依有所区别，而由此所生的对治则仅仅作用于它们的所依或它们本身。因此，认为不会导致这种过失的想法，即便如此：
若执持能利益诸多差别的支分功能不异于自性的自性一切，则何种所利益的差别不得确定？即使差别相异唯是对境上声音与其他认识的根据，但具有彼差别的唯一性即为彼等所取。
利益诸多差别的所依功能之体性，由于自性无有差别，若执取一切自性，则有何种差别的区分不得确定？因为执取为利益一切差别之故。除了所执取的自性之外，确实没有其他未被执取的能利益性。因此，此中所执取的自性即是能利益性。
由于彼等系于自性相关故，若知其一则二者皆得执取。因为执取具有彼差别的所利益与能利益之体性成为自性，所以知其一则二者皆得执取。即使执取彼差别所限定者，也是执取一切差别。因为执取具差别者若无执取彼差别则不存在之故。否则也不会如是执取。
除了所执取的能利益他者之外，确实没有其他未被执取者。如是执取能利益时，所利益也无未被执取者。因为对于彼者也会导致未被执取的过失，如同主仆关系。因此，对于主张差别是异于事物者而言，也同样会有过失。

།འོན་ཏེ་གང་དག་གིས་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་འདིར་ མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།ཆོས་ཕན་ནུས་རྣམས་ཐ་དད་ན། །དེ་དག་དེའི་ཅི་ཡིན་གལ་ཏེ། །དེ་ལས་དེ་དག་ལ་ཕན་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནི་ཐུག་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་རེ་རེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དག་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ སྟེ།དེ་ལས་ཕན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མེད་ན་ཅི་སྟེ་དེའི་དེ་དག་ཡིན་ཞེས་བྱ། འོན་ཏེ་ཕན་ན་འདི་གཅིག་པུས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ནུས་པ་དག་གིས་ནུས་པ་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པ་ན་ཁྱད་པར་གཅིག་གིས་གཟུང་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ ཁྱད་པར་གཟུང་ན་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་གཟུང་ན་དེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནུས་པ་ལ་ཕན་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པ་གཟུང་བས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནུས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་འཛིན་ པར་བྱེད་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ནུས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་དང་དེའི་ནུས་པ་རྣམས་ནུས་པ་གཞན་དག་ཁོ་ན་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཕན་པའི་ བདག་ཉིད་དེ་གཅིག་པུ་ནམ་ཡང་དེ་དག་དང་མ་བཟུང་བས་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བདག་ཉི་ཚེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་དེ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་ རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་ཡང་སྒྲ་དག་གིས་དེ་མ་འཕངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སྒྲ་མི་འཇུག་པས་སྒྲ་སྦྱོར་བ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གིས་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེར་མི་ནུས་ལ་ ནུས་པ་ནི་མི་བརྗོད་པས་སྒྲ་སྦྱོར་བ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འགའ་ཞིག་ལ་ཞུགས་ན་ནི་གཙོ་བོ་འགའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །སྒྲ་དག་གིས་དེ་མི་འཕེན་ན་ནི་ དེ་དག་གང་གི་ཡང་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་ཅི་སྟེ་ཁྱད་པར་དག་ཡིན།གལ་ཏེ་ཤེས་པར་བྱས་པས་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཐལ་བར་འགྱུར་བར་མཚུངས་ཏེ། རེ་ཞིག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་དག་གིས་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ན་གཅིག་གིས་ ཉེ་བར་མཚོན་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ།



如果有人认为:"那些对特性有所帮助的功能是完全不同的，因此不会产生这种过失"，对此(作者回答)：
若诸功能性质各不同，
彼等何以属于它？
若对彼等无所益，
如是则成无穷尽。
如果这些(功能)只是对每一个特性起作用，那么它们就不是其自性的一部分。既然无法体验到它们的作用，为什么说它们属于它呢？如果有作用，那么当以单一(特性)的自性功能对(其他)功能产生作用时，即使把握一个特性，实际上也就把握了全部自性。这是因为：当把握特性时，就把握了对它起作用的功能。把握了这个功能，就把握了对它起作用的事物的功能，以及与其自性相关的一切，从而把握了所有的功能。这些功能又会显现特性，因此过失仍然存在。
若说这些对功能起作用的功能也完全不同于事物本身，那么特性及其功能就会无限连接于其他功能，因此永远不会单独把握那个作用的自性，也就不会认识到它们的关联性。
再者，如果声音和认识只与特性本身相联系，那么由于与其他方面不相关，就不能通过理解它而理解一切。对此(作者回答)：此时由于声音未表达那个(功能)，声音就不能应用于它，因此就不存在语言的运用。因为一切概念活动都是以能起作用为基础的，无论是在肯定还是否定方面。特性们不能起这种作用，而功能又无法表达，那么语言的运用又有什么用呢？
因此，这些特性甚至都不是特性，因为如果它们依附于某物，就成为某个主体的附属，才能这样称呼。如果声音不能表达它们，它们就不是任何东西的附属，那又怎么能是特性呢？
如果说："因为可以通过认识来表征，所以没有过失。"这同样会导致过失。首先，由于(功能)不存在则(特性)不存在，所以当这些特性表征它时，即使只表征一个，实际上就表征了全部自性，因此过失仍然存在。

།འདི་སྒྲས་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཁྱད་པར་དག་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། རེ་ཞིག་དེའི་ཚེ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་བྱེད་པས་དེ་ནི་གྱི་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར། གཅིག་ལ་ཕན་བྱེད་གཟུང་ན་ནི། །དེ་ལས་མཐོང་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཕན་པ་གཞན་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་གཟུང་ན་ནི་ཐམས་ཅད གཟུང་།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །གཟུང་བ་ལ་ཡང་གཞན་འདོད་ན། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་དངོས་པོ་ཆ་མེད་པ་གཟུང་ན། དེའི་ཚེ་མ་བཟུང་བ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་། དེ་ནི་འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་འཛིན་ པས་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་གོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། །དེ་རྣམ་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྲུབ། །དེ་ལས་གཞན་ལའང་དེ་དང་འདྲ། །སྒྲོ་འདོགས་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ནི། །འཇུག་ཕྱིར། འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་དེ་ནི་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པས།གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་ལ། གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པ་ ལ་འཇུག་པ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྲུབ་བོ།།གཞན་ཡང་ངོ་བོ་གང་། །ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་པ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཡུལ། །ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་དུ་མ་ངེས་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དག་གིས་གཟུང་བ་ཡིན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེར་སྣང་བས་སོ། །དེ་བས་ན་ངེས་པ་དང་མ་ངེས པའི་དབང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ།།ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ངེས་ཀྱང་གཞན་ལ་མ་ངེས་པས་འཇུག་པ་ཐ་དད་པས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་དེར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་པས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དྲན་པའི་ངེས་པ་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
无论是通过声音来表征，还是通过被它表征的特性来表征，这有什么区别呢？首先，在那时确定它是对一切起作用者，所以它就是这样。因此：
若把握一个作用者，
从彼所见未见中，
作用非他故此时，
把握彼即把握全。
这是总结偈颂。
若为遣除错乱故，
于所取中欲求他。
如果认为："当把握无分事物时，还有什么其他未把握的呢？由于错乱而无法确定，所以需要其他量"，那么：
若是如此则，
遮他境已成，
于余亦同此，
无增益境中，
趣入故。
为遣除错乱而运作的量，其果是遮除对他物的增益，因此成为遮除他物的对象。其他也是如此，因为趣入无增益的对象。由于凡是有此增益者即无确定，所以趣入无增益就成为遮除他物的对象。
复次，何等自性，
诸确定未定，
彼岂是彼境？
若确定们对自义的了解仅仅是这个确定，如果未如其他方式确定，怎么能被它们所取？现在，若问未确定如何也能被现量所取？现量不是任何确定的生因，它所取的也非确定。那是什么呢？是显现。因此，现量的取与不取不是由确定与未确定所决定的。
但确定们不是这样，因为虽对某些确定而对其他未确定，由于趣入的差异而有取与不取。因此，凡是确定的即是能取者。若不如此，即使对一种情况也不会如此。
又问：为什么对于与一切不同的事物自性虽生起经验，却不能如实生起忆念的确定？因为缺少助缘。

།དེ་བས་ན། །ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་རྣམ སྤངས་པ།།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གཟུང་བའམ་། །ཁྱད་པར་གང་ལ་རྟོགས་པ་ཡི། །རྐྱེན་ཡོད་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ལས་ཐ་དད་པ་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གོམས་པ་བཞིན་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་། །དཔེར་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རོ་མྱང་བ་དང་། ཉལ་པོ་བྱ་བ་དང་། བཟའ་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག ལྟ་བུའོ།།དེ་ལ་ནི་བློ་གསལ་བ་དང་། འདི་བག་ཆགས་གོམས་པ་དང་། སྐབས་ཤེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཁྱད་པར་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་དང་། ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྔ་ཕྱི་ ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་། འདོན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཕ་འོང་བ་མཐོང་ནས་བདག་གི་ཕ་འོང་ངོ་སྙམ་གྱི་མཁན་པོ་འོང་ངོ་སྙམ་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ངེས་པ་དེར་ཡང་འགྱུར་བ་ན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་ ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལའང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། །གཞན་ལས་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་ཡི། །སྒྲ་དང་ངེས་པ་ཉིད་དག་ནི། །བརྡ་ཡི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་། །གཞན་སེལ་བ་དེ་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་ཡང་གཞན་ལོག་པ་ཡང་རྒྱུ་གཞན་པ་ཉིད་མེད་དེ། དེ་ལས་ལྡོག་ པ་ལས་ལོག་པ་ལ་དེ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དང་རྟོགས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་བརྡའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡིན་གྱི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །བརྗོད་པར་ བྱ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྡའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་མི་རུང་སྟེ།གཉི་གས་གཅིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་དད་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པ་དབྱེ་བ་ཡང་མི་སྦྱར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉི་གས་གཅིག་ཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། ། བརྗོད་བྱའི་ཤན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྣམ་དབྱེ་ཐ་དད་འབྱེད་པ་ཡིས། །ཐ་དད་དོན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རག་ལས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། འདོད་པས་འཇུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཐ་དད་པའམ་ཐ དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ནི་དོན་དེ་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།

因此：
特性舍离诸部分，
或为现量所取得，
或于何等特性中，
有缘即能得了知。
虽然经验到与一切不同的、无分的自性，但仅凭这些并不能确定所有特性，因为还需要依赖其他因素。根据经验的分别念的熟习程度，会产生确定的认识。例如，虽然在看见色法时没有差别，但会产生品尝、交合、食用等不同的分别念。
在这种情况下，智慧的清晰度、习气的熟习程度、场合的了知等，都是从经验中产生特性确定的助缘。正是这些因素，通过极为接近、更加接近等差别而形成先后次序。例如，虽然在产生和引导方面没有差别，但看见父亲来时会想"我父亲来了"，而不会想"和尚来了"。即使在那种确定中，若无错乱因也不会产生。因此，不能仅凭经验就了知一切方面。
于彼复有异返转，
及异返转之名言，
声与定解二者皆，
随顺名言而安立。
在这种遮除他法中，返转和已返转并非有不同的因，因为若从返转中返转则会有它存在的过失。若是如此，则返转也不存在。因此，凡是返转即是已返转。声音和认识的差别是由名言差别造成的，在所诠义上并无差别。
由于所诠义无差别，名言差别也不合理，因为二者表达同一事物。如此一来，区分差别的格的分别也不应当运用，因为它依赖于差别而存在。对此（作者回答）：
虽二表达同一义，
由所诠义差别故，
以差别格区分时，
如异义般而成立。
声音的运用完全不依赖于对境的自性，因为否则将导致无法随意运用的过失。无论是对差别或无差别，如何欲求安立即如何安立，这表明该义无有障碍。

།དེའི་ཕྱིར་བ་ལང་དང་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་དོན་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བརྡས་ཁྱད་པར་བྱས་ན་དོན་གཞན་ མ་ཡིན་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་དོན་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པར་སྣང་སྟེ།དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་མཐོང་བ་ལ་གོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ལ་གགས་བྱེད་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར།དཔེར་ན་གཅིག་ལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་གཅིག་གི་ཚིག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་ལ། དེར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་གུས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། མང་པོའི་ཚིག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྡ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་འདི་ལྟར།ཁྱད་པར་གཞན་ནི་སྤོང་བ་དང་། །མི་སྤོང་བ་དག་དེ་གཉིས་ཀྱི། །བརྡ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི། །འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི། །གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་འདི་དེ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོང་དུ་ཁྱད་པར་ ལ་རྟ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན།དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྡར་བྱས་པའི་སྒྲས་འདི་ལ་རྟ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་བཅད་པ་གཞན་གྱིས་མི་འདོད་པ་མེད་པར་དེ་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེའི་ ཚེ་ནི་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།རྣམ་པ་གཞན་པ་གཞན་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པ་ལ་འདི་ནི་རྟ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔ་མ་ལ་ནི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དམ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ།འདིའི་བ་ལང་ཉིད་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་བློ་དེའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་བརྡའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་བཅད་པའི་ ཆོས་མཐའ་དག་བསྡུས་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ལྟ་བུར་སྟོན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་།རྣམ་པར་བཅད་པ་གཞན་འདོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ལ་རྫས་དང་དངོས་བརྗོད་པའི། །སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་དེ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་བྱ་ལ། །ཁྱད་ པར་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།།དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དེ། གཅིག་གིས་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་ཏེ་ཤེས་པར་ བྱེད་པ་ལ།གཞན་གྱིས་ནི་མ་སྤངས་ཏེ། ཤེས་པར་བྱེད་པས་ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཡོད་དོ།

因此，虽然"牛"和"牛性"表达同一对象，但为了了知某些特性，当用名言作区分时，即使不是不同的对象，也会通过表达差别意义的格的分别而显现为似乎表达不同的对象，这是因为习惯于见到这样的用法。
仅凭这些并不意味着一切都有差别，因为对其他情况也不会妨碍依人的意愿而运用。例如，对同一事物，有时用单数词来增益，虽然在那里没有差别，但为了表达恭敬等意义，也会用复数词来增益。
若问："因为无有必要，名言就不会有差别"，这也是确实存在的，即：
遮除他异特性及，
不遮除彼二者之，
名言差别随顺于，
了知者之意乐基。
当了知者不依赖于遮除其他差别而存在，而是想要仅仅了知上文中遮除马的特性时，为了了知这样的内容，就用如此施设名言的声音来使人完全了知"这里有非马性"。当不排斥其他遮除而想要了知它时，为了如此显示，就对未完全遮除其他方面的情况说"这是非马"。
正因为如此，在前者中，由于声音的运用是为了遮除其他特性，所以不是共同依处，也不是特性和特性所依的事物，如说"这个牛性是白色的"。因为仅凭这种差别，作为该认识所依的并不显现为同一，且无此意乐。在后者中则有，因为随顺如此名言，由于摄集一切遮除法而显现为似乎具有分别的一体，且具有欲求其他遮除。
一切实体与事物，
声之差别唯如是，
是故彼等所诠中，
全无任何差别性。
因此，在一切处，以表达法与有法的声音所诠表的对象上，作为确定认识的对境并无任何差别。一者是遮除其他特性而使了知，另者是不遮除而使了知，差别仅在于此。

།དོན་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ལ་ཕན་པའམ་བྱེད་ལྡན་པའམ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རུང་། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།བརྩེད་པ་ཉིད་ཅེས་དེ་ལ་ཕན་པས་སྟོན་ཀྱང་རུང་། བརྩེད་པ་ཞེས་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་རུང་། རང་གིས་བྱས་པའི་གཞུང་ལུགས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་། དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་དོན་གཞན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་བརྡར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འཚེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་འཚེད་པ་དང་། འཚེད་པ་པོ་གཞན་འགའ་ཁོ་ན་ཞིག་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེ་ཉིད་འཚེད་པས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། །གཏིང་མི་ཚུགས་པ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གིས་ཆོག་གོ་། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའམ། དེ་དག་གི་འདུ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འོག་ནས་ཤེས་ པར་བྱའོ།།དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ལ་ནི། །དེ་ལྡན་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པ་བསལ་། །རིགས་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག་།ཐ་དད་ཉིད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར། །སྒྲའི་དོན་གཞན་སེལ་བ་ཅན་ལ་ཡང་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ བརྗོད་པའི་ཐལ་བ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ།།ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འདིས་བསལ་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དོན་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པའི་སྒྲ་རང་དབང་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ལོག་པ་ལས་ དོན་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།གཉི་གས་གཅིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ལོག་པ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་སྤྱི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི། སྒྲའི་རྟེན་ཅན་གྱི་བློ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུས་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་དག་ཀྱང་བསྲེ་ཞིང་སྐྱེའོ། །དོན་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་སྣང་བའི་དབང་གིས་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དོན་རྣམས་ལ་འབྲེལ་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

为了了知彼义故，
于彼有益或具作，
或由他者所说时，
于彼无有他差别。
当仅仅显示这种差别时，是为了如此了知的缘故。无论是以"游戏性"这样的有益方式来显示，还是以"游戏"这样具有作用的方式，或是由他人所作的论典，仅仅由如此表述并不会成为不同的对象，因为声音的名言施设是为了了知如此义故。
若问："'游戏性'不是关系的行为吗？烹煮性则不是。"如前所说，这并非是表达某个其他的烹煮和烹煮者。此处所诠义已经说明。那个也可以用烹煮来表达。对于这些不可理解的颠倒分别念已经足够了。至于行为如何成为异义，或者它们如何非和合，将在下文了知。
是故遮他境上之，
具彼分上说已遣，
种性与彼具者等，
若成差别则成过。
对于声义是遮除他法的情况，由于表达被它所限定的缘故，所说"在具有它的方面上表达会有过失"的说法也被此遣除。因为在那种情况下，会有依赖他义而运行的声音无自主等过失。
已经说明从他返转并非异于已返转，因为二者表达同一义。现在，若问："由于已返转不随其他已返转，如何从他返转是共相？"因为在其认识中如此显现。所谓共相根本不存在，但以声音为所依的认识，由无始习气的力量而将不相混的法也混合而生。虽无实义，但由其显现的力量而安立为共相和共同依处，因为诸法上无有关系和差别。

།དེ་ཐམས་ཅད ཀྱི་རྟེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་རྣམས་ཡིན་ལ།སྒྲས་ཀྱང་མི་འདོད་པ་སྤངས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་དེ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མི་ལྟོས་པ་བློ་སྣང་བའི་དབང་གིས་གཅིག་ པུ་དུ་མ་ལས་ལོག་པ་སྒྲ་རྣམས་དང་།དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་དོན་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཕན་ཚུན་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་ སྤྲོ་བར་བྱེད་དོ།།ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་དག་བཞིན་དུ་ཆོས་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་གཞན་འཕེན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ འདོད་པའི་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བརྡའི་ཁྱད་པར་མི་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འདི་ནི་སྒྲའི་དོན་ལ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན། ཐ་དད་པ་ལ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་། ཆོས་མང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མང་པོའི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྒྲ་རྣམས་ལ་རང་དབང་ཅན་ཉིད་ནི་མེད དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། གང་དག་གི་ཚིག་དངོས་པོའི་དབང་། །ལྷུར་བརྗོད་འདོད་ལ་མི་བརྟེན་པ། །དེ་དག་ལ་ནི་དྲུག་པ་དང་། །ཚིག་དབྱེ་ལ་སོགས་ཀླན་ཀ་རིགས། །གལ་ཏེ་སྒྲ་འདི་དག་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་ལ་བྱ་བར་འདོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ དུ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བར་མི་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར།ཞེས་བྱ་བའི་ཀླན་ཀ་འདིར་འགྱུར་གྱི། གང་གི་ཚེ། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པའི། །ཚིག་གང་སྨྲ་བོས་ཇི་ལྟ་བུར། །རྗོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་བྱེད་པ། ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྗོད་བྱེད་ཡིན། །ཐ་དད་པ་ལ་ནི་དྲུག་པའོ། །མང་པོ་ལ་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་རང་ཉིད་ཞུགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དེ་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་དེ་ལྟར་གོ་བར་འགྱུར རོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ལ་ཡང་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གོ་བའི་རྒྱུ་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

这一切的所依是由其果和因而与他者相异的诸义，声音也通过遮除不欲而运行，已说明是以遮除他法为境。在此，不依赖外境实相，而是依认识显现的力量，从多中返转为一的诸声音，以及从经验其习气觉醒而生起的分别念，成为确定事物之义的对境，并在此上展开法与有法的言说，它们既非相即也非相异。
法非异于有法，因为不表达异义。也非即是，因为若如表达有法般，表达法者也会有遮遣他法的过失。如此则不会成为所欲的了知，因此不应成为不作名言差别。法与有法不可言说，这是就声义而言。就事物而言，共相之相不可言说，因为不存在。
若问："若法与有法无差别，则见到对差别使用第六格等分别，以及由于法多而见到对它使用复数词的差别，这对于单一有法岂非不合理？"对此已说明诸声无有自主性。此外：
若谓诸词依事力，
不依欲说为根本，
于彼第六词分别，
等诸过难则应理。
若这些声音虽为人所欲作，但因与事物相关而不能作为，如烟等，那时如何成为第六格等？这样的诸难问才会产生。然而：
不观待外境义时，
说者如何定说为，
能诠彼即如是成，
能诠之性亦如是。
"对差别用第六格"、"对多数用诸作者"等，这也不是不依人的意愿，仅由事物接近而自行趋入，因为它们是由如此运用而如此理解。同样，对于其他某些情况，无论如何运用，正如其所用般成为理解的因。

།དེ་ལ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དག་སྐྱེས་བུ་ལ་རག་ལས་ཏེ། འཇུག་པའི་སྒྲ་དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་མི་སྟོན་པ་ཇི་ལྟར་གོམས་པ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་སད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རྣམས་འཇུག་པ་སེམས་པ་དང་།དེའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་བླུན་པར་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲ་དག་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱས་ཀྱི། ལྡོག་པ་ དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན།དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་པའམ། དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའམ། སྒྲ་རྣམས་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དང་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་དང་། གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དང་། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་དག་མི་རུང་ངོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོས་བྱས་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དེའི། བཙུན་མོ་རྣམས་གྲོང་དྲུག་ལ་སོགས། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན གཞན་པའམ།།ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། གང་གི་ཚེ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཡང་བཙུན་མོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱེ་མ་གཅིག་ལ་ཡང་བྱེ་མ་རྣམས་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དེ་ལ་གང་གིས་ན་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་མང་པོ་ཉིད་ ཅི་ཞིག་ཡོད།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གཅིག་གིས་ཚིག་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་གཅིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་ཡང་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་འདི་བྱེད་པ་ན། སྒྲ་སྦྱོར་བ་ལ་འདོད་པ་རང་དབང་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གྲོང་ཁྱེར་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་མང་པོ་དག་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར། གྲོང་ཁྱེར་ཉིད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ན། དེ་རྣམས་ལ སྡུད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད།ཁང་བཟངས་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྩོམ་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ལྟ་ཞིག་རྫས་གང་ལ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པ་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁང་བཟངས་རང་ཉིད་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ ཡིན་པ་གཞན་དང་མི་ལྡན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།

在此，所诠义依赖于人，运行的声音不如实显示事物，而是如何串习，即成为觉醒分别念的因，并由其力而安立事物，这仅仅显示愚昧而已。对法与有法等如此安立诸声，而非从返转和事物差别的角度，这从何而来？
如此则言说不合理，因为法与有法或是差别，或是其本性，或是诸声如实运行于事物。将要解释共相及其关系、共同依处性、特性和特性所依的事物等皆不合理。
对于主张声音运行的这种差别在一切处唯由事物所作者，对于"诸王妃"、"六城"等，差别、无差别、他性，或"虚空自性即虚空"等，有何理由？当对一女也说"诸王妃"，对一沙也说"诸沙"时，有何多性而成如此？
若说是功能差别，则一切处都违背单数词，因为无有单一功能。努力也无意义。若说由事物无差别故，在他处成为单数词，此处也应如此。因此，当作此非事物的决定时，即显示在声音运用上意欲有自主性。
"六城"又如何对多数成为单数词？当城本身毫无所有时，对它们何有聚合？因为不由宫殿、人等异类所组成，故它们的共相作为实体存在于何处？也因为无有和合。也非和合，因为宫殿自身即是和合性，故也因为不与他和合。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲངས་ཀྱང་མེད་དེ། གལ་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་ནི་ལྡན་པ་དེ་དང་སྐྱེས་བུས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པ་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡོད་པ་ཡང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲོང་ ཁྱེར་མང་པོ་ཉིད་ལ་ཡང་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་ཞེས་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་།།གལ་ཏེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གྲོགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་གྲོགས་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྐྱེས་བུ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཡོད་པ་ རྣམས་ཀྱང་མང་བའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་གྲོང་ཁྱེར་ཞེས་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་དོན་འགའ་ཞིག་ལ་ནུས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།བམ་པོ་ གསུམ་པ།འོན་ཏེ་ཐ་དད་ན་ནི་ཕན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གཞན་གྱི་དབང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕན་ན་ནི་ནུས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པས་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་ན་ནི་དང་པོ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ད་ནི་གྱི་ནའོ། ། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་རྟེན་གྱི་དྲུག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱི་ནི་མེད་དོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ དག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་རང་བཞིན་དོན་གཞན་པ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་དྲུག་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྤྱི་དང་གྲངས་དང་ལྡན་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ད་ནི་ ཁྱད་པར་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའི།ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་དོན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བའི་ངོ་བོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ལ་དེ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཐམས་ཅད་ ལས་ལོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བློ་ལ་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་མི་སོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྒྲས་ཉན་པ་པོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ གཟུགས་བརྙན་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་མ་འབྲེལ་པ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ།འདི་ལྟར་དོན་མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།

正因如此，也无数量。若说城市是由那种和合及人所限定的存在，对于这不可增益者有何差别？又因存在是一，对多城市也不会成为"诸城市"的复数词。若说二者互为助伴，对于非所益与能益者，有何助伴之事？由于人、和合、存在等皆为多，如何成为"城市"的单数词？
若说如是诸法对某义有不异功能，此为理由，则不然。因为功能与事物本性无别。
卷三
若是差别，则对非所益者不应成为依他，因不合理。若有所益，则由能益于功能的功能而无穷，故无了解。若与彼无别，则如初过，故现在也是。
"虚空自性即虚空"也不成为差别所依的第六格，因为彼无共相。对遍性等诸德性如此说也不然，因为异义不应成为其自性，且彼等也成无自性。若彼又有异义自性，则成太过，如是也无了解。同样，对六事聚合等也应说，因为彼处共相、数量、和合皆不可能。
现在，若无差别，为何说"虚空自性"而不只说"虚空"？不依赖虚空与他共有的本性，而对虚空之声运行的因的本性欲求如是了知，故如此说。
岂非不可能表达从一切返转的自性？不是在认识中安立该本性，因为会成为非根境之过。声音仅仅是对听者植入与彼自性无关的分别影像而已，如说"对未见义者唯有义的分别"。

།དེ་ལྟར་ན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དག་གིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ དང་།བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་དང་འདྲ་བར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལྟ་བུ་ ཁོ་ན་ལ་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་མགུ་བར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་ ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ལ་སྤྱི་ཞེས་བྱ་སྟེ།དེ་དག་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཅིག་ཤོས་དང་མ་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གཞན་ཡང་། ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། །དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བའི་བློ། །གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་བྱེད་པའི། །ཀུན་རྫོབ་དེས་བདག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྒྲིབས་པ་ཡི། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས། །ཐ་དད མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་།།དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ན། རང་ གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱེད་ཅིང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས།བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཞེན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་འདྲེས་པར་ཀུན་དུ་སྟོན་ཏོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་ པོ་རྣམས་དང་།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་འདི་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་འདིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་དེས་ཐ་དད་པ་བསྒྲིབས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ ཀྱང་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐ་མི་དད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་།།དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་སྣང་བ་ལ་བློ་ལ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལ་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཀུན་ཏུ་འཕྲོ་བ་དེ་དག་ཁོ་ནའི་སྤྱི་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།

如此，所了知与能了知者并非了知和显示自相，因为若然，则闻天界等时，与亲身经历者相同而无显现差别之过。因此，虽未了知事物的自性，但由于对如是分别影像执为彼而生欢喜，因为了解声义即是如此。故说显示自相，而非因为生起显现自性的识。
现在，若问："如何说唯一返转性诸法为共相？因为彼等无关联，且无他故。"已说明何为共相：未混杂者与他无关联，即是从彼返转者的相似性。
此外：
依于诸异事，
现为一义识，
由其自性故，
能遮他自性，
世俗虽自异，
遮诸法差别，
诸法由某性，
显现如无异。
依彼意乐故，
宣说有共相，
由彼所遍计，
胜义中非有。
有分别之识依于从他返转的诸事而生时，作为自习气之性，令彼等差别性不显，执著自身无差别相，显示彼等混合。由所立与能立一性，从他差别的诸事，及彼分别习气自性中生起者，如是显现即是世俗，因为以自性遮蔽他性。彼等由其遮蔽差别，虽自体差别，由某性显现如无差别。
因此，随行者心中显现，由遍取显现事物的行相差别而似外境普遍流布者，即说为彼等之共相。

།ད་ནི་ཇི་ལྟར་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་ ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། །དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་སྐྱེ་བ་ན་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་ སོ།།ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་སྐྱེ་ཞེ་ན། འཆད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རང་གི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་སེམས་ཤིང་སྣང་བ་དང་།རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་གོ། །དེ་དག་གི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲས་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལོག་པ་རྣམས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ་ ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི། སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་སེམས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་པའི་བསམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་གཞན་སེལ་བ་ཡང་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ མི་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་བསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དང་།གཅིག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །བློ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་དེའི་རྟེན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ།དེ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་འདི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟ་བུར་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། འདི་ལྟར། བསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་མི་འགྲོ། །རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད། །བསལ་བ་འདི་དག་ནི་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པས་སྤྱི་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་ལ་མི སྣང་སྟེ།མི་སྣང་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་དུ་གཞན་འཛིན་པའམ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་པའི་བརྗོད་པ་དང་། བློའི་ རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་གཅིག་སྤྱི་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་།དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གྲངས་དང་འབྲས་བུའི་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

现在，若问如何是遮除他的共相？彼即是遮除他，因为执取彼的诸分别念本性错乱，故显现如执取事物。当彼仅于从他差别的诸事生起时，即知为有差别境。
若外道问："若是差别，则分别不应趣入彼等，如何于彼等生起？"诸论师如是分析，而立名言者则不然。彼等思维唯自所缘能作所作而显现，将显现与所分别义合一而趣入。依彼等意乐而如是说，同样，由声音作彼性而显示从非作彼者返转。
诸思择真实者不认为显现差别等门中无差别。若随顺了解者意乐，则遮除他也成共相，然无如是了解。不仅如是不了解，以从所遮差别、无差别、一性、遍性等相亦不了解。
若问："生起无差别相之识，其所依为何？"仅说是遮除他而已。因为彼存在于诸事物中，无相违，且依声言说亦如是显现。如此识所显现的共相作为事物丝毫不存在。如是：
诸所遮不随行，
余随行不显现。
此等所遮不相互随行，因为若无差别则成无共相性之过。从彼等差别的他者于如是识中丝毫不显，不显则如何执为自性或立名言？已说明由与彼等有一关联故亦不成共相，因为成太过之过。
若说无差别言说与识之因一者是共相，而非一切。则问："如何由他门趣入于他之了知？"若说因与彼关联，则于数量、果物等亦成过失。

།གལ་ཏེ་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།སྤྱིའི་བདག་ཉིད་འདི་གང་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བཤད་པ་རྒྱུ་མཚན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྫས་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ལས་ཀྱང་ཤེས་པ་འཇུག་ སྟེ།དེའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་མི་འཇུག་སྟེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་སྤྱི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཆོལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི། བློའི་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ པས་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཤེས་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཤེས་པ་པོའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གང་ཞིག་ཡིན། རྟེན་མེད་པར་སྐྱེ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་འགྱུར་རོ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཤེས་པ་གཅིག་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་གཞན་བསལ་བ་གཞན་ལས་བྱུང་བའི ངོ་བོ་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཞན་དང་བསལ་བ་གཞན་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟས་དོན་ལ་གཅིག་བདག་ཏུ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འཁྲུལ་པ། །དོན་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རུང་ བདག་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།

若说因非共相自性，岂非正在考察此共相自性为何？若有关联则了知趣入，故是共相。对此所说，已说明因有因由，故从与多实等相关者亦生了知，因此是共相自性。若非如此，则于他亦不趣入，因为无差别。如是则实、德、共相等性相混乱。
若尔，则说："唯识显现因是了知自性，故由有性而为共相。"此非如此，如是：
"与识无差别，
如何随他义？"
了知者之性如何是诸异义的共相？因为彼于彼等中无。若说由执著彼性，故错乱而立名言，则何为如是生起了知之因？若无所依而生，则于一切成。或者，一了知与无差别，如何是从他遮除而生起之性？因此，不能区别于他了知与他遮除，如何成为共相？
"于义执一性，
此分别为错。"
诸义或差别或无差别，以任何自性皆不相同，故于彼等如是执取的分别是错乱。

།མིང་དོན་གང་ལྡན་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་པ་འདིའི་ས་བོན་ཡིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་དེའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།དེ་དག་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བར་གང་ཞིག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡར་བྱེད་པ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་ནོར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཅན་དེའི་ས་བོན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ ན་འཛིན་པ་ན་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་ངོ་།།ཡང་ཇི་ལྟར་ན་གང་གིས་ན་དེ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ། ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ ཏེ།།གཅིག་རྟོགས་དོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ། །དོན་གཅིག་བསྒྲུབ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི། །ཐ་དད་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས། །ངེས་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཇི་ལྟར་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་སྣང་བ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་སམ། བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ དང་དོན་དང་དེ་རྣམས་ཕྲད་པས་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པའི་སྤྱི་མེད་ཀྱང་།གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བ་ཡང་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་མངོན་ པར་ཤེས་པའམ།གཞན་མེ་དང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བ་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཐ་དད་པ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དཔེར་སྨན་ཁ་ཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ལྷན་ཅིག་པའམ་སོ་སོ་ཡིས། །རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བྱེད་པ། །གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་མཐོང་བ་བཞིན། །ཡང་ན་དཔེར་ན་སླེ་ཏྲེས་ཀྱིས་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་པའམ། སོ་སོས་རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་ལ་སོགས པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ།།དེ་ལ་སྤྱི་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མེད་དོ། །ཐ་དད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཞོ་དང་ག་གོན་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་དག་ལ་སྤྱི་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་དེར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་སྤྱིས་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཞིང་སོགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་ཞིང་། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ལས་རིམས་ལ་སོགས་པ ཞི་བའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན།དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། །བསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། ཞི་བ་མྱུར་བ་དང་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡོན་ཏན་མཆོག་དང་། ཆེས་མཆོག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

名义相应互，
差别为此种。
应知有同一所立性的诸事物从非彼所立者，舍弃彼等而趣入，为令了知故而作相互差别的标记，此为显现为一错乱分别自性之种子。此分别执取彼时，由自习气自性如是显现。
复次，云何说由从非彼返转故为无差别，是诸差别的无差别果？诸事物自性如是：
了知一义等，
成办一义时，
虽有诸差别，
自性定如根。
如根、境、光明、作意等，或我、根、意、境及彼等和合，虽无定为彼性的共相，然生一色识。如是，虽夏树等差别互不随行，但唯由自性显现为一种了知，或如木柴对火、房等所立义，随缘生起作用。虽无差别之异，然水等非能，如耳等对色等识。
如药虽差别，
和合或各别，
能息诸热病，
见非由他故。
又如白胶香等和合或各别能作息热等一相果。此中不待共相，虽异亦是彼自性故。虽于彼无差别，然酸奶、葫芦等则不能。
若作是念："如是彼等有少许共相性，唯由彼成一果。"此不应理，因共相无差别故，非由共相作彼果。
彼等田等虽异，
应成无差别，
若由共相成，
热病等息果。
因彼无差别，
虽诸药田异，
速愈及瓶等，
胜德不应成。

།འོན་ཏེ་སྤྱི་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།སྤྱི་བརྟན་པས་ཕན་འདོགས་མེད་ཕྱིར་ཡང་གལ་ཏེ་འདིས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ན་ནི། བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པ་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། རང་གི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ནི་བསྐྱེད་ པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ།།བསལ་བ་དུས་དང་། ཡུལ་དང་ལེགས་པར་བྱ་བའི་དབང་གིས་ཁྱད་པར་འབྱུང་བ་ཅན་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཁ་ཅིག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཀྱང་། གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ན།དེ་མི་བྱེད་པ་ཅན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རམ། གཅིག་གིས་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་ན་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱའོ་། །ཡང་ཅི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་སྤྱི་འདི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་ བར་ཤེས་པར་བྱའམ།འོན་ཏེ་གཞན་ཁོ་ན་དང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན། ཡང་ན་ནི་གཞན་གྱི་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་དངོས་ པོའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེས་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པ་དང་། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམས་འདོགས་ཏེ། དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སྐྱེ་བ་གང་ ཡིན་པ་འདི་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་།དེའི་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དོན་ཐ་མི་དད་པ་ འཛིན་པ་ལྟ་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དང་།རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་ནི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུ་དང་། གཅིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་མི་བྱེད་ཀྱང་དེ་ བྱེད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ།གཞན་དུ་ན་འཇུག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ནི་བྱེད་པ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྟག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །བློ་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་ དག་ནི་དེ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འཛིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་ལས་ལོག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།

若

།རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལས་ལོག་པ་ན་གཞན་ཡང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐ་མི་ དད་པར་ཡང་སྣང་ངོ་།།བདག་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཀྱང་བློས་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ནོར་བའི་དོན་ཁོ་ན་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དག་ཁོ་ན་མཐོང་བས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་བསླད་པ་ཡིན་པ་ལས་ དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་མི་བསླུ་སྟེ།ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཁྱད་པར་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡོངས་སུ་ བོར་ནས་འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གཟུང་བས་ཁྱད་པར་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་མར་མེའི་འོད་ལ་ནོར་བུའི་བློ་ལྟ་བུའོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གཡོ་བ་ལ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི། དེ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། འདི་སྙམ་དུ་འདི་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཆོས་ཉིད ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ན་ཆོས་དུ་མ་དང་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་དག་ཏུ་སྟོན་པར་བྱའོ་།།དེ་རྣམས་རྟེན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་ པོ་ལ་དུ་མ་དང་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ།དོན་གཅིག་དང་དུ་མ་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་འདོད་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་དེ་ལྟར་གཞག་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་པོ་དེ་ལ་དུ་ མ་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་།དུ་མ་ལའང་གཅིག་པ་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ དེ་དག་དང་ལྡན་པ་གཅིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཕན་མི་འདོགས་པ་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

非是自相，因不显现于彼。当从某些返转时，其他亦具返转，且显现为无差别。虽自性无，然由心如是显示故，于错乱义立共相及同品之名言。
此一切唯由见自相所立习气所作染污，从与彼关联所生诸分别虽非彼显现，然于事物不欺，如于宝珠光错执为宝珠。其他则不然，虽从彼差别而生，然舍弃随顺所见差别，仅取少许相似而增益他差别，如于灯光起宝珠觉。
是故分别境诸义无作用性。自相非无无常性等，如是动法无有丝毫不了知，因执彼如是为刹那住法性故，思维此是无常，此是无常性。诸分别趣入彼法性时，应显示为多法、一性及差别。彼等非无所依，因依见彼差别故。亦非无事法性，因彼自性如是显现故。
执事物为多、一及差别则成错乱。若欲了知彼一多作用，为显示如是性故如是安立。非由事物差别门，因一不容有多性故，多亦不容有一性故，差别亦已遮故。由彼等自性差别故，若许声义如实事物，则不容有同品性故。
若谓由说具彼等差别之一故无过失。则答：于无益者不容有依他性故非差别。若是依他性，则由是所生能生事故，因不俱住，非说为二。

།བློས་གཅིག་སྒྲོ་བཏགས་ན་ནི་སྒྲ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བློ་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་པུ་མི སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་དང་ལྡན་པ་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་། ཕན་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་ལ་གཞན་གྱི་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་ བོར་མ་རེང་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་མེད་པས་རྟོགས་པས་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱས་ནས། ཐ་སྙད་འདོགས་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བློ་དེ་ཁོ་ན་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར། སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཅིག་གིས་ཡུལ་དུ་བྱས་ན་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མ་ལུས་པ་ འཕངས་པའི་ཕྱིར།དེ་ལས་གཞན་པ་དོན་མེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བློ་ལ་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་མཐུ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་སུ་ཐལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་མ་ངེས་པ་རྣམས་རྣམ་པ་ གཞན་ལ་རེ་བ་དང་བཅས་པའི་བློས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་།སྒྲའི་དོན་ཐ་དད་པ་བསྒྲུབ་པ་དག་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་བློ་ལ་སྣང་བས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་དང་། གཞི་མཐུན་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བཞིན་མི་འགལ་ལོ། །འདིའི་ཆོས་དང་ཆོས་ ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་དོན་དུ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ལ།དོན་གཅིག་ཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་སྒྲུབ་པ་དང་། དགག་པ་ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པས་བརྗོད་ནས་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ ཕྱིར་།ཆོས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བར་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཙམ་གྱི་ཆས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། བློ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་གི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་ བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དེ་ལྟ་བུ་མང་པོ་བརྗོད་པས་ཚིག་ཐ་དད་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཐ་དད་པ་ཆོས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་དག་གིས། དེའི་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱེད་དོ།

若心增益为一，则声不成为事物境。若唯是心显现境，则一切亦应与彼相同，因执取时不显现具如是差别之一故。
若谓具彼差别之所益与能益俱住故无过失。则答：不然，因成就者无依他性故非差别。亦非未成，因不离自性故。由一切种无依他性，若由分别增益而立名言，则何不于一切处皆配彼心？若以声及一量为境，由事力引生无余差别故。
非余亦成无义，因心显现无事故，无成由事力所生过失。彼无差别亦以一相为境，然未定诸相由具期待余相之心所取，声义差别成立亦由无差别显现于心故，共相、差别、差别基事及同品如所知无违。
此法与有法差别亦于多义差别中，欲了知从一义差别之成立与遮遣，及说彼事唯是法之声遮余差别，由于心如是显现故。显示似异法及未分别之此自性为有法。由仅此分位法与有法差别故，似具异心显现，非由事物差别故，因将成如前所说过失。
由说如是众多差别，以异语、所立、能立差别，依彼法显现差别自性者，为令由彼自性了知故而作。

།རང་བཞིན་ དེ་འཛིན་རྣམ་རྟོག་བློ།།དོན་མེད་ཀྱང་དེའི་དོན་ཅན་འདྲ། །དེ་ཡི་འབྲས་ཅན་མིན་དོན་ལས། །ཐ་དད་མཐར་ཐུག་སྐྱེ་བ་དང་། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་དང་། །གཅིག་ལྟར་གཞན་ལས་ལོག་ལྟ་བུར། །སྣང་བ་གང་ཡིན་བརྟག་པ་ཡི། །ཡན་ལག་མེད་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མིན། ། ཤེས་པ་ཡོད་པའི་དོན་དེ་རྣམས། །འདི་ལྟར་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན། །དེས་ན་ཐ་དད་མིན་ལྟ་བུར། །དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལོག་པར་ཡང་། །སྣང་སྟེ་དེ་ལ་སྤྱི་དང་ནི། །གཞི་མཐུན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དག་གི་།ཤེས་པ་དང་ནི་བརྗོད་པ་ཡིས། །ཐ་སྙད་ནོར་དོན་ཅན་རྒྱས་བྱེད། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཕན་ཚུན་མེད་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། །དེས་ན་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་དང་། །གང་ལ་དངོས་དང་འབྲེལ་ཡོད་པ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། །རྗེས་དཔག་ཇི་སྐད་བཤད་ཇི་བཞིན། །འཁྲུལ་པར་འདྲ་ཡང་གཞན་ལ་མིན་། །མར་མེའི་འོད ལ་ནོར་བུ་བཞིན།།དེ་ལའང་དུ་མ་འབྲས་གཅིག་ཅན། །དེ་འབྲས་ཅན་མིན་གཞན་རྟེན་ཅན། །བརྗོད་དང་ཤེས་པས་གཅིག་ཉིད་དུ། ཐ་དད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད། །དེ་བཞིན་གཅིག་ཀྱང་དུ་མ་བྱེད། །དེའི་དངོས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་འབྲས་ཅན་མིན་དོན་ ལས་།།ཐ་དད་པས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཤེས། །སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམ་གཞག་དང་། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་ཅི་འདྲ། །དེ་ཉིད་དོན་ནི་མ་བརྟགས་ པ།།འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟར་གྲགས་དེ་ལ། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཀུན་གཞག་པ། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན། །དམ་པའི་དོན་གྱིས་དོན་རྣམས་ནི། །རང་གིས་འདྲེ་དང་ཐ་དད་མེད། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ གཅིག་པ་དང་།།དུ་མ་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །དེ་སྤྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི། །བྱེ་བྲག་འདི་ནི་བློ་དོན་ལ། །དེ་ཉིད་ལ་གཞན་ལས་ལྡོག་པས། །ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རབ་ཏུ་བརྟག་།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ལ། །དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་སྤྱི་ དང་འདྲེས་པ་འདིར།།རང་གི་མཚན་ཉིད་གཟུང་བྱ་མིན། །དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི། །རྣམ་སོགས་ཅིར་ཡང་གཟུང་བྱ་མིན། །བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་མང་པོ་རྣམས། །དེ་གཅིག་ལ་ནི་མི་རུང་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཀུན་ལས་ལོག་།དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ ཡིན་རྟོགས་པ་ཡང་།།སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

我来为您翻译这段偈颂：
执取彼性分别心，
虽无义而似有境，
从非彼果之义中，
差别究竟而生起。
于彼自性外境及，
如一从他返转现，
由无观察支分故，
非是真实之自性。
诸有智慧之义中，
如是具返转自性，
故似无差别一般，
彼性亦现返他相。
于彼共相及同品，
行境有情诸智者，
以说及知二种门，
广作错乱义名言。
一切事物彼一切，
互相依止于无性，
故遮他境有情者，
于何事实有关联。
无事所依即是彼，
如前所说比量义，
虽同迷乱非他性，
如于灯光执宝珠。
于彼亦多一果性，
非彼果他所依者，
说知二门一性中，
差别广大而趣入。
如是一亦作多性，
为显彼事体性故，
从非彼果诸义中，
差别了知诸种法。
声义此与同品性，
虽实无有如所闻，
如是而说此事物，
实不可得而显现。
法与有法安立及，
差别无别皆如是，
彼性义未观察时，
如世间中所共许。
如是依止彼性已，
所立能立诸安立，
为入胜义诸义故，
是诸智者所作为。
胜义诸法自性中，
无有混杂及差别，
于彼一性及多性，
皆是心识所染污。
彼共别相此差别，
唯于心境而显现，
由彼自性返他故，
观察诸法之差别。
于所立能立解时，
由失见事体性故，
此中共别相混杂，
自相不应为所取。
彼于共相及别相，
诸相皆非所取境，
众多差别诸别相，
于彼一中不应理。
彼性返于一切中，
如是能知彼性者，
无有言说亦无知，
以趣共相自性故。
此为摄义偈颂。

།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སྒྲ་རྣམས་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡར་བཏགས་སྟོན། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །དེ་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད། ། དེས་ ན་དེ་ལ་བརྡར་མ་ཡིན།།སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། བརྡ་ཡང་ཅི་ནས་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་བརྡར་བྱས་པའི་སྒྲ་འདི་ལས་དོན་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་འདོགས་ན། སྔར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡར་བྱས་པའི་སྒྲ་ ཕྱིས་སྦྱོར་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་བསལ་བ་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ལ་མི་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པ་ཁྱད་པར་ཞིག་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་དེ། དེ་བས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་ མེད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་དོན་བྱེད་པར། །ནུས་པ་ཤེས་ནས་དེ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་དོན་རྣམས་ལ། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་ལ་ནི་འདི་བརྡ་ མི་བྱེད་པའམ།སྒྲ་མི་སྦྱོར་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་ཉམ་ང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདིའི་རྩོམ་པ་འབྲས་བུའི་དོན་ཅན་རིལ་མཁོ་བ་ཁོ་ནར་བརྩི་སྟེ། རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་ཡལ་བར་དོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ བས་ན་འགའ་ཞིག་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་འདིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འགའ་ཁོ་ན་ལ་བལྟ་བའི་རིགས་སོ།།དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དག་འདོར་བ་དང་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དག་གི་བསྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་ བྱས་ནས།དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་བྱ་བའམ། བྱེད་དུ་གཞུག་པའམ། སྦྱོར་བ་ལ་གུས་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡལ་བར་དོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རིགས་དོན་བྱེད་རུང་མིན། །རིགས་ནི་གཞོན་པ་དང་བཞོ་བ་ལ་ སོགས་པ་འགའ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་སྐབས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་དག་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མཚོན་ཟིན་པས་མཚོན་པར་བྱ་བའི་རིགས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ སྒྲས་མ་བརྗོད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།འགའ་ཞིག་ལ་འཁར་བ་ཆོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ན། འཁར་བ་ཐོགས་པ་གཅོད་པ་ནི་མེད་དོ། །མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བསལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣར་མི་འོང་བ་སྨྲ་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལས་གཞན་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།གླང་འཇོ་བར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ།

若问：为何诸声不系于自相？
诸声显示假立名，
此为名言故安立，
尔时无有自相性，
是故于彼非假名。
诸声显示假立义，且假名亦为使后时由此假立声了知此义而施设名言。先于自相假立声后再运用，此理不应，因彼不随遮除处所时间差别故。是故不于自相作假立。
若谓：诸声说差别或无差别之差别，故无名言时无之过失。则答：不然。如是：
如知士夫作用能，
为成彼故而趣入，
如是于诸义境中，
运用诸种言说者。
世间于此无不作假名或不用声之苦恼畏惧。若尔云何？此行为唯计为具果义之所需，因无果之行为应当舍弃故。是故于某处运用声者，亦应唯观某果。
彼一切皆是舍得可意不可意之相，故了知可意不可意之所立与非所立已，于彼当作趣入与返回，或令作，或当运用敬重运用之诸声。若非如是，因应舍弃故。
于彼类非作用境，
类于幼小与挤乳，
等任何中亦不住。
如是无有机会时，世间于名言中亦无运用声。若谓：因不能明显显示故，说已标示所标示之类。则答：纵是关联，于声未说如何趣入？如于某者说"断杖"，持杖者不作断。因不可能故，于遮除亦不趣入，如是则成说不入耳者，不趣入彼余，如说挤牛。

།དོན་གཞན་བརྗོད་ན་དོན་གཞན་མཚོན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་འཁར་བ་ཐོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་ ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ།བསལ་བ་རྣམས་བསལ་ན་རིགས་འབའ་ཞིག་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤུན་དྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་འཕེན་པར་འགྱུར་གྱི། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་རྗོད་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རིགས་བསལ་བ་དང་བྲལ་བ་ཅན་དག་གིས་ཀྱང་དེའི་སྒྲ་དག་ལས་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་དང་འབྲེལ་བར་རུང་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།ལྷན་ཅིག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་མ་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རིགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ གནས་པས་བསལ་བ་འཕངས་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།རིགས་པ་དང་བསལ་བ་དག་འབྲེལ་པ་ཡང་འགའ་ཡང་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚོན་པར་ཡང་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་རིགས་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། དེ་ལྡན། དོན་བྱེད། ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྦྱོར་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ་བསལ་བ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བས་འབྲས་ བུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་བསལ་བ་རྣམས་ལ་དངོས་སུ་མི་སྦྱོར།དེ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་མཐའ་ཡས་ཕྱིར་འདི་མཚུངས། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བསལ་བ་རྣམས་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་སྒྲས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ སེམས་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མཐའ་ཡས་པ་འདི་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བསལ་བ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་མ་བྱས་པ་ཅན་ནི་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་བྱ་དགོས་ན་དེ་ ཡང་མི་ནུས་སོ།།གལ་ཏེ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ལ་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཡང་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ལ་བྱས་པས་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་ལ། འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ།

若说余义则非标示余义，纵有关联，由"杖"之声亦无了知持杖者。若谓因关联不定故不趣入彼，此于类亦同，因遮除诸遮除则唯类住故。
"兄长"等诸声因是具关联声故能引生他，而"牛性"等声则非如是说具关联，因类离遮除者亦从彼声恒常随行故。若谓因知一切时皆可与彼关联故唯许此。则于一切时不应从"牛"声趣入，因于俱时与非俱时位中未引生诸差别故。
若谓因说具遮除关联之类故无过。则彼亦住为彼差别故，唯因引生遮除故，应成说具彼者。类与遮除亦无任何关联，因无互为所生能生性之利益故。是故亦不应标示。
因此不于类运用声，因无果故。若尔则于具彼、作用、功能运用声。彼亦：
何故不直接运用？
若由于遮除运用声具果，何故不直接运用声于诸遮除？于彼有何阻碍由他作？
若谓无边故此同。若作是念：因诸遮除无边故声不能说。若尔，此无边于具彼者亦同。以类差别所作诸遮除亦唯是所说，因未作关联者不可说故，定须于彼作关联，然彼亦不能。
若谓因于具彼关联者已作故，于彼亦唯已作。此已说讫：纵有关联，由于一作不能了知他，且无关联。

།གཞན་ཡང་། དེ་བྱེད་དེ་བྱེད་མ་ཡིན་ལས། །ལོག་པར་མཚུངས་པ་ཅིས་མ་བྱས། །དོན་བྱེད་པ་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དོན་རྣམས་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ལ་སྒྲ་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར། གལ་ཏེ་དེ་ལྡན་ཉེས་མཚུངས་ཕྱིར། །བླ་སྟེ་ རིགས་གཞན་མི་དགོས་སོ།།གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་སྒྲའི་དོན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཡང་ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ཤིང་དེ་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཕྱོགས་ལས་ཁྱད་པར་མེད་དེ། ལྡོག་པ་དང་རིགས་དང་། ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། རིགས་དང་ལྡན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེ་དང་ལྡན་པའི་ཉེས་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཀྱང་བླ་སྟེ། རིགས་གཞན་ནི་མི་དགོས་སོ། རིགས་ཁས་ལེན་པས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་དངོས་པོ་རྣམས་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་རོ།།གཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ཉིད་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེས་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཁས་བླང་དུ་ནི་དགོས་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཁས་བླངས་པ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོངས་སྤངས་ནས། །འཇུག་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་སྒྲ་བརྗོད་དེ། །དེ་ཡིས་དེ་དག་རྣམས་ལས་འདི། །རྣམ་མི་ གཅོད་པ་དེ་ཇི་ལྟར།།འདི་དོན་རྣམས་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ན་མི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས་སྦྱོར་ཏེ། དེ་དང་གཞན་ལ་ཡང་འཇུག་ཏུ་སྣང་ལ། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཡང་འཇུག་ཏུ་སྣང་ན་ནི་མིང་སྨོས་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་ལྡོག་པ་མི་ བརྗོད་ན་ནི་གཅིག་བརྗོད་པ་ལ་མི་གུས་པའི་ཕྱིར།བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་བཅད་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །དེ་ངེས་པར་ཁས་ བླང་བ་ཅན་དང་།གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་པ་ཅན་དང་། རིགས་ཀྱི་དོན་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་དོན་གཞན་དུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ལ་གཙིགས་པོ་ཆེར་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

为何不作等同于，
能作非作之返转？
就作用义而言，诸义异于他故，何不直接于彼等差别运用声？
若谓具彼过同故，
宁可不需余类性。
若作是念：声义从他返转时，亦由返转差别而说具彼故，与彼方无差别。返转与类、具返转者、具类性者，此等有何差别？虽如具彼之过失亦可，然不需余类。承许类者亦定须承许诸事物，因无彼则彼亦应无故。
从一差别彼余者之无差别，即由彼差别诸义得了知，因一切种不能遍断过失故。无需承许余义故，因彼义由他成立故，于彼承许亦定须作故。
舍弃彼余悉尽已，
趣入故亦声宣说，
由彼于彼等诸法，
如何不作遍遮断？
此于诸义运用声时，思维舍弃不欲而趣入故运用。彼与他亦显现趣入，趣入与返转亦显现趣入，则说名无义故。若不说从他返转，因于说一不敬重故，唯成非所说。是故定须说遮断。
彼亦于彼余者无差别，且有类法。彼定须承许者、定须说者，舍弃成立类义而思维为余义者，唯是执著无义为重要而已。因如是观察则彼不应理故。

།རྣམ་པར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་ མ་ཡིན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་བརྗོད་པས་རིགས་སྨྲས་སོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་གཅོད་ཡོད། །སྒྲ་རྣམས་དགོས་པ་དེ་ཙམ་དུ། །ཟད་པ་མིན་ནམ་ཁྱེད་ལ་དེར། །སྤྱི་གཞན་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་ནི་སྨྲས་ན་རིགས་པར་ ནི་མ་སྨྲས་ཏེ།འདི་ལྟར་དེ་ནི་འཇུག་པར་རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་སྒོ་ནས་མ་བརྗོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་བསལ་ཟིན་ཏེ་། དེ་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་ན་ནི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡོད་དོ། །རིགས་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག་འཇུག་པའི་ ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ལྡོག་པ་དང་།དེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་ཡང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་ པར་ཡང་མཚུངས་སོ།།ལྡོག་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་སྒྲའི་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བྱེད་པ་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་འཐོབ་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བས་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ ན་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་མི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་སྣང་བ་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་། འོད་ལ་ནོར་བུར་འཁྲུལ་བར་སྣང་བས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནས་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་ངོ་བོ་ཇི་ ལྟ་བ་བཞིན་སེམས་གཏད་པས་འཇུག་ན་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་སྤྱི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་འཇུག་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་ན་ཡང་སྤྱི་དོན་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་རིགས་གཟུང་ན་ཡང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲེས་པར་སྣང་བའི་བློས་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་གཅིག་གི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་གནས་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། རིགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་སྨྲ་བ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པར་ འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ།

若谓不作遮断而说趣入境故说类。
若此具有遮断者，
诸声所需仅止此，
岂非于彼汝何须，
更有余共相为耶？
岂非已说显示趣入境耶？虽如是说然非应理，如是已说彼非应趣入故。由彼门趣入未说者亦已遮除，若说具彼则有阻碍。
若类与具彼是趣入境，何不许返转与具彼亦是？若谓因返转无事故非能立。彼于类亦同。若谓因由具彼成立故无过。彼于具返转亦同。
依返转论者，声知不取事物，彼由迷乱力于非作者亦增执为作者而趣入。获得事物由事物生故与彼关联则成，余则定不成。若谓因从事物生故应无迷乱。不然，因于彼不显增执故，及由光现迷乱为宝故。
若谓因迷乱故非获得事物。不然，因如所说唯由彼迷乱故。迷乱相为颠倒显现，而能获得由无彼则不生故，非由观待显现。若由如实专注事物自性而趣入，则所取共相不应作用故，于彼不应趣入。若趣入余则成太过故。
取具彼者亦已说共相无义等。若谓若取类亦因关联故由混杂显现之觉趣入。尔时因未取任一自性住故，非类亦非具彼，唯应依他说。若尔则因全无随行故，于自性差别诸义此即是彼。

།ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་། །ཐ་དད་ཀྱང་ནི་ཤེས་སོགས་དོན། །བྱ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པའི། ། དེ་རྣམས་མཐོང་ནས་གཞན་མཐོང་ཡང་། །དེ་ལས་གཞན་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། །ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་ནས་ངོ་ཤེས་བྱེད། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་འདྲ་བ་དག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་གཅིག་པ་དེ་མཐོང་བ་ལ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ནས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པ་ཁྱད་པར་བསྲེས་པ་རང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ བག་ཆགས་སད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བློ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྲེ་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ལྟུང་ལ་བརྒྱུས་པ་དག་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ཡང་གཞན་ལ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་འདི་ལ་ཡོད་དོ་སྙམ་ མོ།།ངོ་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་ཅིག་ཏུ་མ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་བསྲེ་བ་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དངོས་པོ་དོན་དེ་གཅིག་བྱེད་པ་དེ་དག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆུ་ལ་ སོགས་པར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པར་བསྙེམས་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་གཞན་སྤྱི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་དོན་ཡོད་པ་འཛིན་པའི་ བློ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེས་དེ་དག་གི་སྤྱི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྣམ་པ་གང་ཁོ་ན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འདིའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ལ་ནི་སྒྲོ་ གདགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ལ་མེད་པས་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ།

若谓不能成为识知，无过。如是：
虽异知等诸义境，
作彼彼等诸作用，
见彼复见于余时，
离彼余境诸声者，
和合运用而识知。
此已说讫：事物虽异亦作相似义，如眼等。于彼等见一知等义作用时，由诸事物异于他之法性，"此即是彼"之知，由彼返转境之声与关联差别混合、自身经验习气觉醒而生。若非如是，殊胜觉不成混合，如通达堕罪者。于彼具一堕罪者亦不思维他为"此即是彼"，然思维"彼于此有"。识知非如是。
若尔云何？即是思维"此即是彼"。是故于未见为一者亦不应具差别混合。由迷乱力如是显现则无相违。若谓因无因由故不应迷乱。彼等事物作一义，由经验彼等自性迷乱果之分别习气因故为因由。
如于阳焰等迷乱为水等之因，虽异亦是生起显现无异慢知之因由经验之自性。于彼如是成知之他共相定全无。若有则取有义之觉不成迷乱。
若谓因增益非真实相故为迷乱。则彼不取彼等共相，彼唯增益何相即是此境。于非所境不能增益故，如余相。彼于彼亦无故非共相。

།གལ་ཏེ་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡོད་ན་དེར་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཅན་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། སྤྱི་འདོད་པས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཅིག་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ཁོ་ནས་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་ན། དེ་ལ་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁྱད་པར་མ་འདྲེས་པ་ཅན ཁོ་ན་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས་ཤེ་ན།མ་རིག་པའི་མཐུས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་འདི་མེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་། འོན་ཀྱང་ནང་གི་བསླད་པ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། སྐྲ་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ། །མ་རིག་པ་ ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བསླད་པ་ཡིན་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་དག་ལའང་འདི་ཉེས་པ་མེད་དེ། གཉིས་མེད་པ་དེ་དག་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་བསླང་བ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་དང་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཇི་སྲིད གནས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་གྱི།བར་དུ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་དང་འདོད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནོར་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། གཞན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ དང་འཁྲུལ་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱ་བར་རུང་བ་དང་།མི་རུང་བ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་དག་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་རུང་བ་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་དང་འབྲེལ་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་ པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།སྨིག་རྒྱུར་མཐོང་བ་ཡོད་ན་ཆུར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱའི་ཆུ་མ་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རང་གི་ངོ་བོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་འཇོག་པས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཁྱད་པར་ མཚོན་པ་ལ་མི་བསལ་བའི་ཕྱིར།རང་གི་བག་ཆགས་སད་པ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་འཁྲུལ་པ་ལས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若谓若有取共相则于彼增益而非他，因成太过故。何不许有取作一果者？承许共相者亦定须承许诸遮除生一义之功能。是故若由彼等异于他者生如是知，于彼共相何所作？
若谓何不如实了知无差别混合之事物？由无明力诸分别无此功能。非唯观待外境成迷乱，亦由内污染而成，如发等迷乱。若谓因从无明生故为污染则于眼等亦应成过。不然，因彼相无分别故。分别即是无明，彼由自性即颠倒。诸根识非如是分别。
或说彼等亦无此过，因无二显现为二故。虽一切皆污染，然量与似量之安立，乃至未得转依前，因能作用及能获所欲故。虽是错误，然顺寂灭故，如母等想。
于阳焰起水想与从他异事生起迷乱虽无差别，然由能作所欲义与不能作义生故，为能得义与其他。若谓何能从不能生？因诸分别无定与义关联故，诸分别即无如实从义生性。
若见阳焰则成水迷乱，说从彼生，非由离非水义之自性如实随行安立而生。彼于表征差别不遮故，由观待自习气觉醒缘而生。是故从异事生之迷乱分别由迷乱成"此即是彼"之识知，非从见异共相。

།ཐ་མི་ དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།བསལ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གཞན་གྱི་ལྟར་ནའང་བློ་དེ་ནི། །སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་ཉིད་ལས་ཡིན། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་བློ་འདི་ནི་སྤྱི་འབའ་ཞིག་ལས་འབྱུང་བར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེ་ཙམ་རྣམ་ ཤེས་ན།།བསལ་བ་མི་ཤེས་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བློ་འདིས་རྟག་ཏུ་སྤྱི་ཁོ་ན་འཛིན་པར་བྱེད་ན་ཤེས་པ་འདིས་བསལ་བ་མི་རྟོགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་ནམ་ཡང་ནི། །དེ་ལྡན་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་ན། །དེ་དང་ལྡན་ངེས་མི་འགྱུར་ན། །དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་ འདོགས།།གང་གི་ཚེ་སྤྱི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཁྱད་པར་རྣམས་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་ནམ་ཡང་དེ་དག་འབྲེལ་པར་མ་བཟུང་བས་འདི་ནི་འདིའི་སྤྱིའོ། །འདི་ནི་དེ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་རྟོགས་པས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་ འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དོན་གཞན་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་གཅིག་གྲོགས་བྱེད་པའི། །བསལ་རྣམས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བསལ་བ་རྣམས་ནི་དེའི་དམིགས་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། འབའ་ཞིག་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འདི་དག་ལ་ གཅིག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དངོས་པོ་གཅིག་དེས་དེ་རྣམས་ཀྱི། །ཐ་དད་པ་ཉིད་སེལ་ཏམ་ཅི་། །ཐ་དད་ཕྱིར་ནི་དེ་དག་ལ། །གཅིག་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འདོད། །གཅིག་པུ་དེས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་པ་ཉིད་སེལ་ཏམ། ཅི་ སྟེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི་དེ་དག་ལ་གཅིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།གལ་ཏེ་དུ་མའང་གཅིག་ལྟོས་ནས། །ཐ་དད་མིན་བློ་སྐྱེད་ཅེ་ན། །ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དུ་མས་གཅིག་གི་ཤེས་པ་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ། ཐ་དད་པས་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །འོ་ན་ ཅི་ཞེ་ན།བྲལ་བས་འགལ་ཏེ། དེས་ན་གཅིག་དང་ལྷན་ཅིག་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ནི། དེ་དག་རེ་རེ་མེད་པར་ཡང་། །དེ་གཅིག་གིས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱ་བའི། །བློ་ལ་དེ་རྣམས་ནུས་མེད་ཕྱིར། །བློ་ཡིས་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ དེ་ལ་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་རྟོགས་ཏེ།དེ་རྣམས་ལས་རེ་རེ་མེད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ་གཞན་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

非无差别，因如遮除无随行故。
依他宗亦彼觉知，
唯从共相而生起。
他亦不应说此觉唯从共相生起。
若恒时唯识彼性，
应成不知诸遮除。
若此觉恒时唯取共相，则此知定不了知遮除。
尔时若全未曾取，
具彼关联不成定，
若不定具有于彼，
如何安立诸名言？
当共相识不近缘诸差别时，因永不取彼等关联故，不成"此是彼共相"、"此具彼"。若尔则由了知彼不趣入具彼，如异义。
若谓一事为助缘，
诸遮所知之因者。
若作是念：诸遮除是彼所缘事之因，非唯独者，当彼等有一同伴时与彼同取。
彼一事岂能除遣，
彼等之中差别性？
因差别故于彼等，
不许一识之为因。
彼一岂能除彼等差别性？说差别性即是彼等不生一识之因。
若谓多亦观待一，
生无差别之觉者。
非说因差别故多不生一知，差别生无相违。若尔云何？由离故相违，是故唯由与一同伴而生。若尔则：
彼等一一若无时，
彼一亦能生觉故，
因彼等无功能故，
不为觉知所取著。
此如是了知：于彼知，诸遮除之功能可知，因彼等一一虽无彼仍有故，无共相则无故，余多有故。

།འདི་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་རེ་རེ་བསལ་ཀྱང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ལ་དེ་དག་གི་ཚོགས་པ་ལ་ཡང་ ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་སོ་སོར་རེ་རེ་བསལ་ན་ཡང་སྐྱེ་བས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མི་མཐུན་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར། སྔོ་སོགས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ། །ནུས་པ་སོ་སོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ། ཚོགས་ལའང་ནུས་གྲུབ་བསལ་བ་ལས། །ཇི་ལྟར་ཡང་ན་དེ་ལྟར་མིན། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཡང་མཐོང་བས་ཚོགས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པ་མི་འགལ་ལོ། །བསལ་བ་རྣམས་ནི་སྤྱི་ལ་མི་ལྟོས་པར་ནམ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་མི་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་འགའ་ཞིག་ལ། །ལྟོས་ནས་དེ་ནུས་འབའ་ཞིག་མིན། །འོན་ཏེ་ཐ་ག་པ་ཐག་ཟོང་མེད་པར་རས་ཡུག་མི་འཐག་ལ། ཐ་ག་པ་ཐག་ཟོང་རེ་རེ་མེད་ཀྱང་འཐགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ལས་རས་ཡུག་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསལ་བ་རེ་རེ་བསལ་བ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་སྤྱི་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གཅིག་འབའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན། དེ་དག་དེ་གཅིག་ལ་ཕན་ན། །ཇི་ལྟར་བློ་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན། །དོན་ཐ་དད་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ལ་སྦྱོར་བ་འགལ་བས་འདི་ཐམས་ཅད་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་བསལ་བ་དེ་དག་ཀྱང་སྤྱི་གཅིག་ལ་ཕན་ འདོགས་པར་བྱེད་ན།དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གང་གིས་ན་དེ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས། དེ་ལ་བར་མ་དོར་ལྷག་མ་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདི་དག་ཐ་དད་ཀྱང་སྤྱི་གཅིག་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་གཅིག་ཁོ་ན་ བསྐྱེད་ལ་རག་མོད།གཞན་ཡང་། འདི་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར། །ཕན་འདོགས་གང་ཡིན་བསྐྱེད་པ་ཡིན། །སྔོན་རོལ་བཞིན་དུ་བོགས་མེད་པའི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་འདི་ལ་ནི་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་ན་། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་འགའ་ཞིག་བསྐྱེད་ན་ ནི་དེས་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱེད།།དེ་དེའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡོད་། ཡང་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

无过。如同于青等虽各别遮除，眼识仍生，彼等和合亦非无功能。如是于此虽各别遮除亦生，故非一切时无功能。
此为不当譬喻，如是：
青等于眼识，
各别见功能，
和合亦能成，
遮除非如是。
于根等眼识见各别功能，故和合亦不违功能。诸遮除若不观待共相，则永不能生如是随行识。是故诸遮除于彼定无功能，故不取彼等。
若谓于彼等，
观待非唯能。
如织工无织具不能织布，虽缺一织具亦能织，然非唯由彼生布。如是虽遮除一一遮除而生识，然彼唯共相非因。若尔云何？思维观待遮除中一而生识。
若尔：
彼等若益于一者，
如何非成一觉知？
诸异义于一义相属相违，此一切所议，若彼诸遮除亦益于一共相，则彼等于识有何过而不生？于彼中间余共相复何所作？如是彼等虽异有益于一共相之功能，则唯生彼一识。
此成彼等之果报，
所谓益者即生起。
于此取无增益自性如前，若无所谓益，则成太过。若生某义，则彼于彼何所作？若彼即是彼所依，于无益中此所依能依事有何？否则成太过。

།ཕན་འདོགས་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་དེ་འབྲེལ་པས་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཅི་དགོས། དེ་ལ་ལྟོས་ པའི་རྟེན་གྱིས་དེ་ལ་སྦྱོར་ན་ནི་ཕན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ།དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ནི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ། གཞན་དག་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ འདི་ནི་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཅུང་ཟད་འགའ་ཞིག་ལ་ལར་འབྲེལ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སོ། །གཞན་གྱི་དངོས་པོ་བསྐྱེད་ན་ནི་དེ་ལ་ཕན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཕན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ བསལ་བས་ཕན་བཏགས་པའི་སྤྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ན་འདི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་གསལ་ལོ།།འགའ་ཞིག་གིས་ནུས་ན་ནི་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་གང་ལ་ཡང་ནུས་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནུས་སོ་ཞེ་ན།ཕན་འདོགས་པར་མ་གྲུབ་པ་ཅན་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྣང་སྟེ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཁས་ལེན་ན་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་ པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མི་སྣང་ངོ་།།གལ་ཏེ་ཕན་པ་མེད་པ་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་ཤེས་པ་རྣམས་ཡུལ་མེད་དུ་ཟད་མོད། ཡུལ་མེད་དུ་ཟད་ཀྱང་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་དེ་ལྟ་བུས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསལ་བ་ལ་མ་གཏོགས་པ་སྤྱི་མི་སྣང་བའི་བྱེད་པ་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་དང་།སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་པར་སྣང་ཡང་དེ་རྣམས་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་མི་སྣང་བློ། །ཐ་དད་རྣམས་ལ་མི་འདོད་ན། །དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དོན་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་དེ་ དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཅན་གྱིས་བློ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ།།སྤྱི་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་སྣང་བ་ཉིད་དེ། དེ་མེད་ཀྱང་དེ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལ་རྣམ་པ་དུ་མ་མི་རུང་ བའི་ཕྱིར་དང་།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

若益，则由彼自身关联而作彼，故何须他益？若由观待所依而系属彼，则于无所益中何有所谓观待？从彼生之法，因自性关联故名观待。若谓无增益自性而观待他，此说已破。
是故凡有少许关联于某者，皆属所生之类。若生他事，则于彼无益故。于全无所作亦无益故。是故若由遮除所益之共相生识，则显然成为此之果。若有功能，则诸遮除于任何时对任何皆无功能故非所取。
若谓因现于识故诸遮除有功能。未成能益者如何显现？此即承许共相时应当思维。如是非能益者非境，因成太过故。非境者不现于识。
若谓无益非境性，则过去等亦非境，因无者无益能故。彼等诸识虽无境，然由如是所经验安立之习气生故，随行即是唯成识之自性。由随行有无故为功能，非由显现故。因有共相不摄于遮除不显现之作用故，及声等虽显现坏灭然彼等无作用故。
若谓无差别显现，
觉知于异不许者。
非说多不作一果。若尔云何？于异义不应有安立彼等之觉显现无差别。于诸取共相者不显现自相，因无彼亦有彼等故，于自识显现异相故，一不应有多相故，及成太过故。

།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་ལས་བྱུང་ཞིང་དོན་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མི་སྣང་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པས་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ དོན་རྣམས་ལ་མེད་དེ།ཐ་དད་པའི་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །དེ་ནི་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ན་དེ་ལྟར་བསླད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྤྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི། །ལྟར་ན་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ ལ་བློ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ།ཀླན་ཀ་མཚུངས་སོ། །མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྣང་བ་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཁ་དོག་དབྱིབས་སུ་སྣང་བར་ལྡན་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །སྤྱི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ།། །། བམ་པོ་བཞི་པ། དེ་ལ་མ་གཏོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་ཡང་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །རྣམ་པ་སྤྱི་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བར་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ན་ཡིན་དུ་ཟད་དེ། བློ་ཡི་སྣང བ་ཐ་དད་དེ།།དེ་དག་མཚུངས་ཞེས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མཚུངས་པ་ཞེས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་མཚུངས་སོ་སྙམ་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །གལ་ཏེ་གཉི་ག་འཛིན་པའི་ ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།འོན་ཀྱང་དེ་འདི་ལའོ་སྙམ་པར་འགྱུར་གྱི་མཚུངས་སོ་སྙམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་དག་གི་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་། ཇི་ལྟར་གཞན་དང་གཞན་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་དག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རག་མ་ལས་པ་ ལ་འབྲེལ་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་མཚུངས་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་བློས་གཟུང་བྱ། །མཚུངས་པའོ་ཞེས་གཟུང་བ་མཐོང་ནས་འདི་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་མཐོང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་ མི་དད་པ་དག་སྣང་བའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་གཏོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་གཅིག་འདྲ། ཁོ་བོས་ནི་དོན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་མ་མཐོང་སྟེ། མ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གཉིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པས་བདག་ཉིད་བསླུ་བར་བྱ། བསལ་བ་འབྲས་བུ་ གཅིག་ཅན་རྣམས་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་སྟེ།དེའི་ཕྱིར་འདིས་འཁྲུལ་པས་དེ་ལྟར་བསྲེ་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་དག་གི་།འབྲས་བློ་དེ་ཡང་ཐ་དད་དོ།

因此，此若从彼生而取异义，则不应显现无差别。由彼不显现，以增上执著之迷乱而安立世间名言。彼中所显现相于诸义中无，除差别之无差别。彼是无之体性，故唯取彼时如是染污，如前已说。
复次，依共相实事论者之见，诸显现若唯是差别，则如何于彼等有无差别相之觉？此难相同。
若谓不同，因彼有无差别共相故。彼虽有彼，岂非不了知显现？彼以色形显现而具足可信。共相非如是。
卷四
彼中亦无任何无差别相之不摄。依说相为共相者之见，彼如差别不以无差别门趣入他义故，因无差别故，不应显现无差别。
或者：
觉知显现有差别，
因取彼等为相同。
于彼等显现无差别即是无，因取为相同故。于显现为一而思"相同"不应理。若尔云何？思"此即是彼"。
若谓因取二者故无过。然应成思"此于彼"，非思"相同"。若谓彼即是彼等之相同。如何于异异中相同？若谓因与彼等关联故。不然，因不应与非一关联故，及成太过故。
若彼等相同，
如何觉取异？
若谓见取"相同"已，岂非于此等显现无差别？由见彼故显现差别与无差别，故非摄于相同。若尔云何？果相似。
我未见义知有二相，未见则如何由推度二义而自欺？诸遮除同一果者趣近分别境，故由此迷乱如是和合，此说无过。彼等之果觉亦异。

།དངོས་པོ་རེ་རེ་ལ་དེ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །ཇི་ ལྟར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་དག་ཡིན།དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཐ་དད་དོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཆུ་ཆུ་བ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྫས་རེ་རེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ ཉེས་པ་མེད་དེ།འདི་ལྟར། གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །བློ་ནི་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན། །བློ་གཅིག་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ཡིས། །བསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་མི་དད། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་འདི་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏེ་། དེ་ལ་བསྲེ་བའི་རྣམ་པ་ ཅན་གྱི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ།དེ་ནི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་དག་གི་ཐ་དད་པ་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པའི་དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་ ལ་སོགས་པ་གཅིག་འབའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་རྫས་རེ་རེ་ལ་ཐ་དད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཐ་མི་དད་པར་སྙེམས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ན་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ངོ་། །རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།བསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་གི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་བསྲེ་བ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་དངོས་པོ་ རྣམས་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ། དེ་ཡི་འབྲས་ཅན་མིན་བྲལ་བ། །ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་རྗེས་འགྲོ་བ་ཡི། །དངོས་མ་མཐོང་ཕྱིར་བཀག་པའི་ཕྱིར། །ལྟར་རུང་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡོད་ན་ཡང་གང་ལ་ཡང་མི་བརྟེན་ ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།།བཀག་པ་བྱས་པའི་ཡང་ཕྱིར་། དེར་བརྟག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། བརྡ་ནི་ཡང་དེ་རིག་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་རིགས་ཏེ། བརྡ་ཞིག་ཏུ་བྱས་ན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ ནར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།དེ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པས་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་ན་མཛེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྡར་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་མི་རེག་པའི་ཕྱིར་གཞན་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་དག་ལས་ཐ་ དད་པ་དེ་སྒྲས་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

于每一事物，显现彼之识亦如彼差别故。云何是同一果者？彼等之果若是彼，彼亦差别。瓶等之果如持水等虽是一，然由各别实物差别唯是差别，故于差别者无一果。
此无过，如是：
为一解了之因故，
觉知即是无差别，
由一觉知因事物，
诸遮除亦无差别。
如诸事物无自性关联已如前说，于彼和合相之觉唯是迷乱，彼由诸差别事物次第分别之因性所生，亦已说讫。
此等之差别，由非作用之自性差别者，名无差别，因唯作一识等故。彼虽于各别实物差别，然由自性一解了成为无差别慢之因时，显现无差别。因如是解了之因无差别显现识等义之因故，诸遮除亦由自性生一识和合自体差别依胜义者，非一次说讫。
是故唯一果是诸事物之无差别。彼离彼果性唯是，因未见余随行事故，及已遮故。如所应见之分别不显现无，若有亦不依于任何，云何为识因？如是已说。因已作遮故，推度彼不应理。
是故，名言唯应是了知彼义，因即使立为名言，亦唯为了知诸事物互相差别故。由非作用差别而趣入，则为善。若非为了知彼而立名言，则于言说时亦不触及故，不舍他而趣入，因彼等之彼等差别非声所诠故。

།མཉན་པ་དེ་ནི། དེ་བྱེད་མིན་ལ་དེ་བྱེད་དང་། །འདྲ་བའི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཅན། །དངོས་པོ་ཐ་དད་དངོས་ཙམ་གྱིས། །ས་བོན་ཅན་དོན་མེད་པའི་བློ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་དེ་མི་བྱེད། །ཡོངས་སྤོང་ཡན་ལག་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་ རྟེན་ཅན་ཕྱིར།།དོན་ལ་མི་བསླུ་ཡིན་པར་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་དེ་། །དེ་བྱེད་བརྟེན་པའི་ངོ་བོའི་བྱེད་། །ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་དང་བྲལ་བའི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྐྱེ་བའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་བྱེད་པ་ལྟ་བུར་ ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་ས་བོན་ཅན་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་བསྐྱེད་པའི་མཉན་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཡན་ལག་གི་ངོ་བོའི་ཕྱིར།དོན་དམ་པར་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དག་ལ་མི་སླུ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དངོས་པོ་ལ་འགོད་ན་ནི་སྒྲ་དང་ཤེས་པ་དག་ལས་དངོས་པོ་ཐག་བསྲིངས་པ ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ།དེའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོའི་ཆོས་གཞན་ཡང་འགགས་ལ་ཡང་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཉན་པ་དེ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞན་ལོག་པའི་དོན་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ལྡོག་པའི་ཁྱད་ པར་ལ་བརྟེན་ནས་བཀོད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཐ་སྙད་ལ་ཡང་གཞན་སྤངས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་ནི། །ཤིང་དོན་འཛིན་ན་གཉིས་པོ་ནི། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་གཅིག་།འཛིན་པ་མེད་ན་གཉིས་མི་འཛིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་བརྡར་གདགས་ པ།།མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྨྲ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་གལ་ཏེ་ཤིང་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིང་མ་ཤེས་པ་ཅན་གྱིས་དེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ ཕྱིར།བློ་ལ་མི་གནས་པའི་དོན་ལ་བརྡར་གདགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་འཛིན་ཏོ།

听闻者：
于非作者现作者，
相似体性显现具，
由诸差别事体性，
具种子无义之觉。
生起作用亦非作，
遍除支分体性故，
依差别事物性故，
许为于义不欺诳。
是故遮他境者彼，
依作者体性所作。
于离一体性诸义，增益彼而生之觉虽显颠倒故非作用，然由增上执著似作用之差别事物体性，以种子生起执著相同性之颠倒。听闻亦由异彼遍除支分体性故，胜义中于异彼诸义名不欺诳。
如是彼差别于彼等是真实，因非一切种可超越故。非差别或无差别，因一切种不应理故。若安立于事物，则声与识定远离事物，因无所许境故，及不触及已灭事物之他法故。
正因此故，彼听闻名为遮他境者，因于遮除他义无别依止返体差别而安立故，及于言说亦舍他而趣入故。
若离非树返，
取树义二者，
互相依故一，
无取则不取，
二者故安立，
名言不可能，
有说如是者。
有谓若树异于非树，则离取非树不能如是取彼故，及不知树者亦不能遍知遮除体性之非树故，于觉不住之义不能安立名言。

།དེ་དག་གི་ནི་བརྡར་འདོགས་ལ། །ཤིང་མིན་རྣམ་པར་གཅོད་དམ་ཅི། །གང་དག་དེ་ལྟར་སྤྱོད་དངོས་པོ་ཅིག་ཁས་བླངས་ནས་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པས་བརྡར་འདོགས་པ་ལ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་ པ་ཡིན་པར་རྒོལ་བ་དེ་དག་གི་དེ་ལ་ཡང་བརྡར་བྱེད་པ་ན།ཤིང་མ་ཡིན་པ་རྣམ་གཅོད་དམ། །འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཏེ་། གལ་ཏེ་རྣམ་གཅོད་ཤིང་གི་དོན། །འཛིན་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས། །དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་པོས་ཤིང་ཡང་མི་ཤེས་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ ཁོ་ནའི་ཕྱིར།དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་ཏུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་ཤེས་པ་དེས་ཇི་ལྟར་བརྡ་ལ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། མི་རྟོགས་ན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པ་ཅན་འགོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་ལས། བརྡ་ལས་དེ་དག་མི་སེལ་ན། །ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས། །དེ་ཡོངས་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་ནི། །མི་འགྱུར་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་བཞིན། །བརྡའི་ཚེ་གཞན་རྣམ་པར་མ་བཅད་པར་བཀོད་པའི་སྒྲ་ལས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་རིགས པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་བཀག་མི་བསྒྲུབ་པར། །མདུན་ནས་གཅིག་ཅིག་རབ་བསྟན་ནས། འདི་ཤིང་ཡིན་ཞེས་བརྡར་བྱེད་པ་། །ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་། །དེ་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཉེས་ པ་འདི་ནི་མེད་སྙམ་ན།།སྤྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མདུན་ན་འདུག་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཅིག་ཡང་དག་པར་བསྟན་ནས་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྡར་བྱེད་ལ། འདིས་བརྡའི་དུས་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ དོན་ཁོ་ནའམ།དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་། འདི་ཡང་ཤིང་འདི་ཁོ་ན་ཞེས། །བྱ་བར་ཐལ་བར་ལྡོག་པ་མེད། །གཅིག་རབ་ཏུ་བསྟན་ ནས་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེའམ།འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས་ནི་མི་གདའ་ལ། དེ་དག་ལ་ཡང་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་དོ། །མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཉེས་པར་སླ་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གཅིག་འགའ་ཞིག་མཐོང་ཞིང་གཞན་ལ་དེའི་ རྣམ་པས་དབེན་པའི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དེ་ལས་གཞན་ནོ་སྙམ་པ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ངེས་པ་དེ་ལས་འབྱེད་པ་སྐྱེའོ།།དེས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཁོ་ན་ལ་དེ་མི་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པར་རང་ ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

彼等安立名言时，
是否遮除非树耶？
若有执取一事物，由遮除他而安立名言是互相依赖者，于彼安立名言时，是否遮除非树？抑或不然。
若遮除树义，
无取如何知？
尔时了解者既不知树亦不知非树，因唯为知彼故，趣近所求故。彼不知者如何能了知名言中遮除非树？若不了知，则从未遮除他之安立相应声：
若名言不遮彼等，
诸安立言说者，
遍舍彼而趣入，
不成如树差别。
于名言时从未遮除他而安立之声，于言说时舍非树而趣入不应理，如树沙巴等差别。
若不成立遮他，
直前显示一者，
说此是树名言，
于言说时亦尔，
当成了知彼故，
思此过失无。
共相实事论者非由遮除而说少许。若尔云何？正显前住一事物已说"此是树"而立名言，由此于名言时唯如是见义，或具彼关联者于言说时亦当了知，故不同太过。
非不同，如是于彼亦：
此亦唯此树，
说成无返过。
显示一已说"此是树"者，不离"此亦是"或"唯此是"二理，彼等亦有彼过失。见相违易成过失故无过。见某一已，于他离彼相之觉经验中，如所经验"异彼"想，由不相顺法决定而生分别。由彼显示"唯彼是树"而别别了知，凡于何者彼不显现，自当了知唯彼非树。

།རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་འདི་མི་སྲིད་དེ། གཅིག་ན་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ནི་གང་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བར་རྟོགས་ན་ནི་གསལ་བ་གཞན་པ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ནི་འདི་ནི་དེ་ལ་ཡང་ མཚུངས་ཏེ།འདི་ལྟར། གཅིག་རྟོགས་ཤེས་བྱའི་ཤེས་པ་ནི། །གཅིག་ལ་གནས་པའི་རྟོགས་པས་སོ། །དེ་དང་དེ་མིན་རྒྱུ་དོན་རྣམས། །བདག་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད། །འདི་ནི་གོང་དུ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འདི་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟར་བཤད་ཟིན་ཏེ།འདིས་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས། དེའི་རྒྱུ་དང་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི། བློ་དེ་ལ་ནི་ཡོད་པའི་དངོས། །བློའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དང་། །རྒྱུ་མིན་ངོ་བོ་བྲལ་ བ་དང་།།ངོ་བོ་གཅིག་འདྲར་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །ཐ་དད་པར་ནི་ཤེས་འགྱུར་བར། །ཐ་དད་པ་ཡི་སྐད་སྦྱོར་ཏེ། །དེ་ལས་དེ་རྟོགས་འགྱུར་བའི་བློ། །འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ལྟར་རྟོགས། །དེ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་རྐྱེན་གྱི་དབང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་མཐོང་བའི་བློ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་ལྡོག་པས། །དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་། ཕྱི་དང་ནང་གི་སྙམ་ནས་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བ་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྣམ་པར་ གནས་པས་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ།འདི་དག་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཀུན་དུ་བསྟན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐ་དད་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ལ་དེ་སྐད་སྦྱོར་ཏེ། དེ་ལས་ དེ་རྟོགས་པའི་བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་ནི་འཁྲུལ་པའི་དབང་ཁོ་ནས་དངོས་པོ་གཅིག་ཅིག་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་།།དེ་ལ་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་གི་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་དངོས་པོ་ལྟར་རུང་བ་ཅིག་ནི་མེད་དེ། དེ་ནི་ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་ཁར་བ་ཐོགས་པ་ལ་ཁར་བ་བཞིན་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ལས་ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བར་མི་མངོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ཡང་གཞན་ལ་བལྟ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ དང་དེ་མ་ཡིན་པ་དག་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན།གསལ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

于说遮除者此不可能，因一处所见体性于任何处无随行故。若了知所见，则于其他明显者亦不应如是了知。
若尔，则于彼亦相同，如是：
了知一所知识，
由住一了解故，
彼与非彼因义，
自性作分别。
此如前已说，诸事物虽自性差别，然有作一识等果者，有非如是者。由此自性分别彼等已，当了知彼因与非彼因。
彼觉中有事，
显现为觉因，
离非因体性，
一体相似故，
自性当了知，
差别而言说，
由彼生了知，
迷乱执一事。
彼等唯由自性随顺如是分别缘力之因故。于见彼觉中，知有彼因性，及由返他故，虽非如是亦增上执著如是。内外无别分者住于分别，随顺分别，显示此等于自他分别中显为一，谓"此是树"已，思当了知彼为识之因差别，故于异非彼因者作如是言说。由彼生了知之有分别觉，唯由迷乱力似取一事。
其中见差别者，于所见未见中分别树与非树，无一事物相应。因于枝等显现，不如执持瓦石于瓦石般取为异故，及未取异他则不显故。于一相所见亦不能观他故，若彼与非彼即是树与非树，则唯一明显成为树。

།བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལ་ནི་དོན་གཞན། རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡོད་གྲང་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་གོ་ཇི་ལྟར་ཡོད། གང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ།དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར། བློ་དོན་འགའ་ལས་རྣམ་བཟློག་ནས། །དོན་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བྱེད་དེ། །དེའི་དོན་ ངེས་པར་བཟུང་ཕྱིར་རོ།།གཞན་དུ་སྦྱོར་བ་དོན་མེད་འགྱུར། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་།ཐ་སྙད་དུ་ནི་རྟོགས་རྣམས་ལའང་། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད། །སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་མི་འདའ་སྟེ། དེ་ནི་འཇུག་ པ་དང་ལྡོག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འདིས་འགའི་བློ་གང་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་པའམ། འཇུག་པར་མི་བྱེད་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནང་བའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལ་འགའ་ཡང་ཐ་སྙད་གདགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་བུམ་པས་ཆུ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ལ། གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་སྙིམ་པས་ཆུ་ཅི་འདྲ་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བླང་བར་འདོད་པར་གྱུར་ན་ནི། ཆུ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། བུམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་དར་རམ། གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བླང་བར་དགོས་པར་འདོད་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ན་ནི། འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། ལས་མ་འཕངས་པ་ཅན་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བླང་བའམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ ཡིན་པ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི།དེའི་ཚེ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཐ་སྙད་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྣམ་པར་བཅད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ པར་འགྱུར་ཏེ།གཞན་དུ་དོགས་པ་མེད་ན་སྦྱོར་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་བློ་གྲོས་རྨོངས་པའི་དོགས་པའི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོགས་པ་མེད་ན་ནི་གཞན་གྱིས་གདམས་པ་ཅི་ཞིག་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཉན་པ་པོ་འབྱང་བར་ བྱ་བ་མེད་པ་ཅན་སྨྲ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྙོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་འབྱང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྣམས་བརྡར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཐ་དད་དུ་མ་གཏོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། ངག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཚིག་གོ་དོན་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ དེ་དག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞེ་ན།སྦྱོར་བའི་ཡུལ་བསམ་པ་ལ་གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།

对于"瓶等声是否有遮除他义"等言词如何理解？无少许非所谓"从何成异"者，因由以异彼为境即知彼为所知。此无过失，如是：
觉从某义返，
为趣入某义，
声当善安立，
为定取彼义。
否则立无义，
是故所知等，
言说诸了解，
亦有某遮除。
一切声之安立不出随行与返，因彼是趣入与返义故。若此不从任何觉返或不趣入，则如是许可故，于一切言说皆不成立名言，因名言无定取则无故。
譬如"以瓶取水来"，若欲以瓶或篮取任何水，则当唯说"取水来"，而不说"以瓶"。如是若欲取扫帚或任何他物，则当唯说"来"此作者与无所作业者。如是若欲取、成办或为少许他非所成办者，尔时亦不当说"来"，因言词无义故。
如是等言说所属诸言词亦当有所遮除，因无他疑则安立不应理故。其中当遮除愚慧之疑处。若无疑惑，则何须他人教诲？
说听者无所净化亦非诽谤，因声唯为净化彼而立名言故。无任何不属异声如"是"等，因思维语言所属言词义故。
若问于何安立彼等？说安立境思维为遮他。

།སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་མེད་པ་ལ་ཤེས་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བའི་དོན་འགའ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལས་འགའ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ།།སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཉན་པ་ཡན་གར་བ་ལས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཡང་སྦྱོར་བ་མཐོང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ཅན་ཡིན་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལ་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་འབའ་ཞིག་ལས་བཟློག་ནས་འགའ་ཞིག་ལ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ དད་པ།།དེ་རྣམས་བཟློག་ནས་ཁྱད་པར་གྱི། །དེ་ལས་ཐ་དད་རྣམ་པ་ནི། །མཚུངས་པ་སྣང་བ་ཅན་ལ་འགོད། །དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་ཆ་འགའ་ཞིག་།རྟོགས་འགྱུར་ཞེས་པས་རབ་ཏུ་བཤད། །འདི་ལའང་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་མེད། །སྒྲ་རྣམས་ལས་ དེ་རྟོགས་ཉིད་ཀྱིས།།གཞན་བཟློག་རྟོགས་འགྱུར་དེ་ལ་ནི། །འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ། །རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་གཞན་འགའ་མེད། །སྒྲས་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་ཡོད་པའི་མིན་ཕྱིར་དེ། །དངོས་མེད་དངོས་པོ་ལྡན་ ཉིད་དུ།།མཐོང་བ་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །དགོད་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་དེ་ལས་གཞན་བཟློག་པ་འཕངས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་བཟློག་ནས་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ངོ་བོ་མཚུངས་པར་སྣང་བ་ལ་འགོད་དོ། །དེ་ཉིད་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པས་དངོས་པོའི་ དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།སྒྲ་ནི་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་འཕངས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དག་ཁོ་ན་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནི་ཐ་དད་པ་དེ་བརྗོད་པ་ན་དོན་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་འཕེན་པ་ལྟ་བུར་འཇུག་སྟེ། གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་བཟློག་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ནི་ལྡོག་པས་ཆ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཁ་ཅིག་ལ་ཁར་བ ཐོགས་པ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་རྣམས་སྒྲ་དག་གིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་དོན་གཞན་བཟློག་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དབྱེ་བར་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་དད་པར་བརྗོད་ན་ཡང་དེ་ ལས་གཞན་པ་འཕེན་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་དོ།

若无安立显示，则无任何询问"所知"等声之义为何，因于任何处皆无了解故。瓶等声亦复如是。于某些场合，从单独听闻而有所了解者，亦随行见安立境故有疑惑，因其义不圆满故，是对瓶等声之错乱。
如是等声亦如所见而有。是故一切声安立皆为从唯觉返已趣入某处之义，因具彼果故。
某从何差别，
遮彼诸差别，
异彼诸行相，
安立似相同。
由彼返他故，
事物彼分某，
说当成了知，
此亦无少体。
由声了知彼，
当知遮除他，
于彼为某者，
所成无他知。
声亦非作二，
因非互有故，
无事具事性，
见是觉错乱。
所立声遮除他之所诠，亦是某从何差别，遮彼已于诸差别之异体似相同者安立。由彼返他义故，当了知事物彼之某分，如是说声由遮除他义所限定，唯说诸事物等而显示。
彼说差别时，似投遮除异义，因说一处有差别者若无遮除异彼则无故。彼差别即由返而了知分。了知彼是具彼差别故，了知彼所限定义。
如执持瓦石，无某为何所限定诸义由声说为遮除他义之差别。因二所分差别于二者皆有故，说一处有差别时，若无投异彼则无。是故彼等无差别与差别所依之事。

།ཐ་དད་པ་གཅིག་བརྗོད་ན་ཡང་གཞན་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བརྗོད་པས་སྒྲ་རྣམས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ན་དེ་ ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའམ།དེས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་བཟློག་པ་དང་། རང་གི་དོན་བརྗོད་པ་དང་བྱ་བ་གཉིས་ནི་མེད་དོ། །རང་གི་དོན་བརྗོད་པ་ཁོ་ནས་དེ་ལས་གཞན་པ་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་དོན་ ནི་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྡོག་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ལ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དེ། གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་གནས་པ་ མེད་ན་བརྗོད་པ་མེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་བློའི་བསླད་པ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་མིན། །གཞན་དུ་དངོས་པོར་འགྱུར་ལྡོག་པ། །དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ འདི་འདི་ལ།།ཐ་དད་ཅེས་ནི་བརྗོད་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་དེའི་དངོས་པོའམ། དེའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གཞན་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དངོས་ གཞན་གྱིར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་ཡང་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་དངོས་པོ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། འདི་ལས་འདི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་ཐ་དད་པ་གང་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ བ་དེ་ཉིད་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།འདི་འདི་ལས་ཐ་དད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་ བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར།རང་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་འདི་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་རྫས་གཞན་དང་འདྲ་བར་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།འདི་འདི་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་གཞན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་ན་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

说一差别亦了知遮除他故，由说随行与返显示诸声为言说支分时，当了知从彼返，或说彼亦为所限定。
正因此故，声中无遮除异彼与说自义二事。唯由说自义即了知遮除异彼，因自义是差别体性故。无返者无随行，无随行者亦无返，因一随行无所遍舍，如是一遍舍亦无住于某处，说无果故。
彼差别亦是无事，见为具事性唯是觉之错乱而已。是故：
彼非胜义谛，
否则成事返，
不成事此此，
说为有差别。
事是胜义，若差别成事，则成彼事或非彼事。若是彼事性，则是彼故非异彼差别，不成他事故。非彼性，若是差别事，则事亦成他性，因此返彼事故，不应说"此异此"。
因某差别从何返即成彼故，不应说"此异此"，因无互为差别之关系故。若有关系，亦因是因果事故，无别于说从彼生事差别，则一切自因果当返。
由差别事是他故此亦差别，则不由差别相成如异实差别。唯差别相非差别，因显示"此异此"之差别故。是故无差别事性则由差别性成无事，因此非他性。因彼不以他相有故，实非胜义。

།འོ་ན་ཅི་ལྟར་ དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲས་བརྗོད་པ་ན་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར།ཆ་མེད་པའི་ཐ་དད་པ་གཅིག་བརྗོད་པ་ན་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་དེ་ལས་སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཞན་དོན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། འདྲེས་པ་དོན་གཅིག་གཅོད་པ་ན། །སྒྲའམ་རྟགས་ནི་གཅིག་པུ་ཡི། །བྱ་བ་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡི། །བརྗོད་བྱ་གཅད་པ་ཅི་ཡང་མེད། །གང་གི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་། །དངོས་པོའི་ནུས་པ་མ་ལུས་པ། །རྟོགས་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ། །འབྲས་བུ་དུ་མ་རྟེན་གཅིག་འགྱུར། ། དཔེར་ན་ཕྱི་ནང་ཐ་དད་པའི་འདྲེས་པ་ཅན་གྱི་བློ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ངེས་པར་བྱས་ནས་སྒྲའི་དོན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅད་པའི ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་དེ་དག་གི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།གཅིག་པ་བསྒྲུབས་ན་ཡང་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་དེ། བརྡ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཅད་པས་འཕངས་པ་ཅི་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གང་གི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་། དངོས་པོ་ཉིད་ ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲ་རྣམས་ནི་བློའི་བསླད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་དངོས་པོའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་དུ་མ་དང་། གཅིག་དང་། ཐ་ དད་པ་དང་།ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར། དེ་དང་དེར་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ལས་དུ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་མཐར་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ཤེས་པ་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ ཤེས་པ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་ཀྱང་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་འབྲས་བུ་དུ་མ་ཅན་རྟེན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཅིག་རྣམ་གཅོད་སྟོན་པ་ན། །གང་ཚེ་གཞན་ སྤོང་མི་འཇུག་པ།།དེ་ནི་དེས་ཁྱབ་གཅིག་ཏུའང་སྣང་། །དེ་ཚེ་བློ་ཡི་ངོར་བྱས་ནས། །གཞི་མཐུན་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་རྣམ་གཅོད་བྱེད་པ་ན། །དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་རེག་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས། །བྱའོ་དངོས་གཅིག་བརྗོད་བྱ་མིན། །བློ་ལ་སྣང་བ་མིན་ མཐོང་ལ།།དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

那么，当声说无差别事时，因彼于他是差别故，说一无分差别时了知一切差别，则如何不成其他声与量无义？此无过失，因为：
断一和合义，
声或唯一因，
于彼作用中，
全无断所诠。
凡能诠所诠，
及事力无余，
当知故声成，
一依多果性。
譬如如前所说，内外差别和合之觉，确定自显为言说境之所作事后，安立声义。由彼彼错乱因，为如名言般断除似和合体性故，即是彼等声之作用。即使成立一者亦不遮除他，因名言各别决定故。
虽无任何由断事所诠，然由能诠及事力，当无余了知，因诸声是觉错乱境故。其中无事亦因无事力故。
此言说随顺错乱显现为如实义之多法、一、差别、无差别故，由彼彼关联而成多错乱。如是由非如是彼，终于实事不欺知故。
虽取异相知与声异，然因是一事境故，声非一依多果，因相违故。依如所说觉显无过。
断一时显示，
若不趣舍他，
彼遍一亦现，
尔时依觉面，
即成共同性。
声作断除时，
触及事法者，
说彼于彼有，
非说一事体。
非现觉显故，
定无事性故。

།དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ལ་ནི། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བློ་ཉིད་ཀྱང་། །སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་བསྟན་ཏེ། །དངོས་ལ་དེ་དག་མི་སྲིད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལ་དངོས་པོ་ ཉིད་ལ་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་དེ་ནི་འདིར་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་།གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་པོས་དགོངས་ནས་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ལ་དེ་དག་ རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟར་ན། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐ་དད་ངོ་བོར་འདོད་། །གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། །ལྡོག་པའི་དོན་གཅིག་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེ་ནི་དངོས་པོ་ཆ་མེད་པ་གཅིག་པོ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་བློ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དག་གི་ཡུལ་དུ་བྱེད་དེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྤྱི་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་དོན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གཞི་མཐུན་པ ཉིད་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་མི་འཇུག་པ་མི་རིགས་ཏེ་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་མི་འཇུག་པ་ཡང་སྤྱི་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་ དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་།དེ་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྤྱིའམ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་འདི་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་མི་རིགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་བས་ན་དབྱེ་བ་མེད་པ་འདི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་སྤྱི་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཡང་། ཐ་དད་གྱུར་ན་ཐ་དད་མེད། །ཐ་སྙད་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །སྒྲ་དག་གིས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་བློའི་ རྟེན་དུ་འགྱུར།དོན་གཞན་བརྗོད་པ་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར། ལྡོག་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཐལ་འགྱུར་ཉེས་པ་དེ་དག་མེད། །ཇི་ལྟར་གཅིག་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཐ་དད་པ་ལ་སྤྱི་མེད་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་ལྷག་མ་མེད་པར་ནི་སྔར་བསྟན་ཏོ།

是故于遮除他境，诸声亦显觉本身为共相行境，因彼等于事不可得故。
若于成立方式中，声与分别以事本身为境，则此处应成于一切义中遍知一切，且无共同性等过失。因此，理论论著作者思及此义，而显示彼等为遮除他境。如是：
因事体唯一，
何故许异体，
一中随行及，
返义非共境。
彼若是无分一事，则如何成异相诸觉之境？因异相依于差别故。彼亦因无差别故，虽共相是彼体性，然因成立与安乐唯一故。是故，此由互违门于一境不应趣入故，不成共同性等。
于唯一事体，趣入与不入不应理，因相违故。若不趣入他，则亦不成共相。若谓是共相趣入非差别，则不然，因无差别故。彼或成一体之共相或差别，于此无差别者，虽有不应分别，然已显示不成无差别故。
是故此无分别者，既非无随行亦非具随行。于说共相即差别者亦：
若成异则无异，
言说亦无因成。
诸声如其体性说异义时，如何成一义觉之所依？说异义时亦因无疑故无所待，则如何依差别与差别所依事？
因返遍一切，
彼等过失无。
如彼一异，余亦然故，于差别无共相之过失。余过无者已如前说。

།འོན་ཀྱང་། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོངས་བསྟན་ཕྱིར། །ཐ་དད་འབྲས་བུ་གཅིག་དད་ལ། །མཁས་པས་སྒྲ་གཅིག་བརྡར་བྱས་པ། །དེ་ ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན།།ལྡོག་པ་ཡི་ནི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན། །ཐ་དད་པ་ནི་བསྟན་པ་ནི། །དཀའ་དང་མི་ནུས་འབྲས་མེད་ཕྱིར། །དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །ཁྲ་བོ་ཡི་ནི་ངོ་བོ་གང་། །དེ་ནི་སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་འབྲས་ཅན་མིན་ལས་ལྡོག་ པ།།གཉིས་པོ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། །དོན་གྱི་ཐ་དད་མེད་པར་ཡང་། །སྒྲ་ཡི་ཐ་དད་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་འབྲས་ཀྱང་འདོད་ནི། །དེ་འབྲས་མིན་ལས་ཐ་དད་ཉིད། །དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །གང་ཚེ་ཁྱད་པར་མེད་ འབྲས་དེ།།སྟོན་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་ནི། །འགའ་ཞིག་ཅིག་ཅར་ཀུན་རྟོགས་ཕྱིར། །དེ་ནི་ངོ་བོ་ཡི་ནི་སྤྱི། །ཐ་དད་མེད་དུ་ཟིན་ན་ཡང་། །བརྡ་ལས་བྱུང་བ་བསྙད་པར་བྱ། །གང་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་མང་པོ་དག་ལ་མཉན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མི་འདྲ་བའི་ ཕྱིར་དང་།དེ་དག་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་ནི་གཞན་ལ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའམ། སོ་སོར་ཉེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ལ་ཡང་སྒྲ་གཅིག་འཇུག་ན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གཅིག་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པའི་ རང་གི་ངོ་བོ་དག་ལ་སོ་སོར་སྦྱོར་བ་ན་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེ་ལ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པས་སྒྲ་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའམ། གཅིག་པོ་དེས་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉན་པ་འདི་སློང་ བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དགོས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲ་གང་ཞིག་ལ་དགོད་པར་བྱེད། དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་དུ་མ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་དེ་ནི་དེ་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་སོ་སོར་བརྗོད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་ འགྱུར་ལ།འདི་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཤིང་ཕོངས་པ་འདི་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་ཅུང་ཞིག་དང་བཅས་པ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདིས་དེ་ལ་དོན་དུ་རུང་བ་དེ་དག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་སྒྲ་གཅིག་གིས་སམ་དུ་མས་བརྗོད་པར་ འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་སྨྲ་བ་པོའི་རང་དབང་གིས་ཡིན་པས་ན་མང་པོ་དག་ལ་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་འཇུག་པ་ན་མཉན་པ་གཅིག་པུ་འདི་ལ་ཀླན་ཀ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལ་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལ་རག་ལུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

然而：
为显彼果故，
异果信一者，
智者立一名，
彼果无所有，
乃是返因性。
显示诸差别，
难且无能果，
一切无事体，
住各自体故。
斑色之体性，
非有于黄白，
彼果无所返，
二者皆具有。
义无差别时，
声异不应理，
是故许彼果，
异于非彼果。
譬如眼等根，
具色识果性，
若时无别果，
显示有可能，
顿时遍知故，
彼为体性共，
虽无差别性，
应说从名生。
若思：无义差别时，如何于多成一所闻？因彼等不同故，趣入一者于他不生知，或无别近生知则太过故，于彼等趣入一声则无义故，于一义无声合故，于差别自体各别合时，如是不遍知能诠分别故。
于此若谓唯一是世间所立声，或彼一由事力引生此闻。此非有，然由某义用立某声。若于一合多，则彼定当显示，于此各别说极难，且不能说此为不共体性，此匮乏亦无少果。然此应显示彼等义所应。
由说者自在故，以一声或多声说彼等，故于多趣入说者意乐时，于此一闻不应诽难，因非不能趣入此，因依欲故。

།གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་པོ་ གཅིག་ལ་ཡང་འདོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།འདོད་པ་ཉིད་མང་པོ་དག་ལ་ཡང་འདི་ལ་གགས་བྱ་བའི་ཕྱིར། གང་གིས་ནུས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དགོས་པ་བསྟན་པ་ནི་དེའི་དགོས་ པ་བསྟན་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་དག་ནི་གཅིག་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་འདྲེས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་དག་སྒྲ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེས་གོང་དུ་བསྟན་པའོ། །དེའི་དགོས་པ་མེད་པ་ཅན་དག་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ རོ།།དེ་བས་ན་འདི་དེའི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེའི་དགོས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་གྱི། དེ་དག་ནི་གཞན་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མིག་ དང་གཟུགས་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་གམ།བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་དང་དོན་དེ་དག་ཕྲད་པ་དག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་དེ་དག་གི་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་གང་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་ཐ་སྙད་ཚེགས་ཆུང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་འགའ་ཞིག་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡ་ནས་རའི་བར་རམ།ཤ་ནས་སའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་མཉན་པ་བཀོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བོ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་དངོས་པོ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་གི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་དང་རྒྱུ་དང་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་ བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ།མ་ལུས་པ་ལ་གང་དག་གིས་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པས་ན། ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའི་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་པ་འདི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གཅིག་ཅིག་དེ་དག་ ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ།།དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་དང་གཞན་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་དགོས་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

若合者一亦无欲，则如何趣入？因欲于多亦成此障碍故，由何能成？若谓因无义用故不趣入此，则显示义用：已显示由无彼义用之差别，诸差别从一了知，因于自体性亦无一性故。
如前已显：诸事自体如其体性而住，因彼此体性无和合故，诸差别如何成一声性因？由彼无义用者返，于差别亦无相违故，无义差别即成声无差别因。
是故，此有彼义用，如是显示异于无彼义用者，彼等非他成彼果性，因不了知异于他故。譬如眼、色、光明、作意等，或我、根、意、境等和合，彼等具色识一果，于显示彼等共果时，为令"色识"言说省力故，立某从名生闻，如"色识因从甲至乙"或"从声至息"，则如实顿时了知彼一切因。
此中亦全无随行体性，然由异于彼义，彼等事异，如是彼等差别即是无差别。一切聚、因、殊胜位差别声亦如是相，因于无余中凡作某果者，于彼无差别故，说差别无义用故，为顿时合一切，世间于彼等立此"瓶"等一声。
彼等虽于同类与他无差别，然因是彼义用支分故，应异于他故，从彼无差别当无差别了知。

།དེ་ལ་བུམ་པའི་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་།བུམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འབྲས་བུ་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ ཀྱི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་བརྗོད་ཀྱི།འདི་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྫས་གཞན་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ གཅིག་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ལ་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རམ།བརྡ་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་གཅིག་འགའ་ཞིག་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཅིག་ཅར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ བརྡར་བྱས་པ་དག་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།གང་ཡང་སོ་སོ་འམ་བསྡུས་པ་དག་འགའ་ཞིག་ཅིག་ཅར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཚིག་དག་གིས་བསྟན་དུ་ཡོད་པའམ། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་དེ་གཞན་དག་ལས་ ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།།ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་དེའི་འབྲས་བུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡར་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་དུ་མ་དག་ཀྱང་གཅིག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་ཁྲ་མོའི་བུ་དང་སེར་སྐྱའི་བུ་དང་།སྒྲ་ནི་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་དགག་པས་ཀྱང་སྒྲ་ནི་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེའི་རྒྱུ་བཀག་པས་ཀྱང་བདག་པོ་མེད་པ་དང་སྟོང་ པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བྱའོ། སྟོང་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དག་ནི་བློ་ལ་བརྟགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བའི་རྣམ་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ། སྒྲའི་དོན་ཐམས་ཅད་ནི་བློའི་རྟོགས་པས་བསྟན་ པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

所谓"瓶色等"，乃至"瓶自性之色等具持水等差别果功能"。为成办共果，自体极成及色等声极成差别所成之果，名为差别所差别者，故如是说。此中亦无如所说相之少许他实，因不见如是故。
虽是一语，为显一功能故，或依他名故。如是于某一殊胜因果，为能立或所立者，为顿时了知故，应以谷等声立名显示，如前所说。
若为顿时了知各别或总摄，以殊胜位差别语显示，或显示"有碍"等异于他之共相。如具一果者，为说彼果故，以瓶等声立名异于他，如是多种待因亦唯为一言说，如"斑马子"、"黄白子"，及"声刚发即生"、"所作"等。
如是由果遮亦有"声非眼所取"、"无常"、"无我"等，由彼因遮亦有"无主"、"空性"等。如是于余亦应随理。
"空"、"无常"等声，如觉所分别而合，遮除增益相而立言说，因一切声义皆由觉解显示差别性故。

།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པས་བློ་ངན་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཅིག་གནས་པའི་ཕྱིར། མང་པོ་དག་ཀྱང་མཉན་པ་གཅིག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ ཏེ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་གཅིག་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་དུ་མ་བརྗོད་པ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཅི་ཡོད། འདིར་དམིགས་ པར་འདོད་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའམ།མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་སྒྲ་དང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་། གནས་པ་རྟེན་དང་བསལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་དེ་ལ་མི་རིགས་སོ། ། གང་གཅིག་པུ་དེ་ནི་དུ་མ་ལ་གནས་པ་ན་མཉན་པ་གཅིག་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། འཇུག་པ་འདི་ཅི་ཡིན། དཔེར་ན་འཁར་གཞོང་ལ་འབྲས་བུ་གནས་པ་ལྟར་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའམ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསལ་བ་ཡིན་གྲང་ན། གལ་ཏེ་བརྟེན་པ་ཉིད ཡིན་ན།།ཕན་འདོགས་མེད་ཕྱིར་རྟེན་མིན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་སྤྱིར་འདོད་དེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་གཞན་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། དུ་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གཅིག་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ལ་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱེད་ན་རྟེན་དུ་འགྱུར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་དེའི་འཕྲོད་ པ་འདུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པར་གྲུབ་པ་དག་གོ། །ཕན་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པའི་རྟེན་དེ་ཉིད་ནི་འདིར་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་།དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་གམ་གཞན་དག་གིས་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ནི་རག་ལུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རག་ ལུས་པ་མེད་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་དོན་གཅིག་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དག་ནི་གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། མི་འགྱུར་ན་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ལ་ཕན་ པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བློས་གཞན་ལ་ཡང་སྦྲེལ་ནས་བརྗོད་པ་དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་བྱས་པ་ཁོ་ན་རག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་རྟེན་འདི་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཕན་པ་མི་བྱེད་པས། རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཡར་པོར་བྱས་པའི་རྒྱན་ལྟ་བུའོ།

以"无异品过失"等诽难，如是恶慧分别应当舍置。
若谓因一住故，多亦具一闻，因异于他无差别故，不仅以一声说具一果，然因一住故，以一声说多果有何相违？此所欲见不见故非有，或不见即不成依见彼之声及识别等，如是已说。然：
若住是依及遣除，
如是于彼不应理。
彼一于多住时令一闻趣入时，此趣入为何？譬如果住于钵，为成依性，或为彼等遣除故成遣除耶？
若是依性，因无益故非依，常为共许，无常则从异异生故，及因多性故，如差别不具一知故。于常亦作何而成依？
若谓因有和合故是依，此和合为何？谓依所依事无差别成就。不作利益之依，此处不应思维，因畏太过故。是故和合、具合、聚于一义等事关系，亦不异于因果事。
于一由一或他无益，因无所待故，无所待亦因无关系故。若谓虽互无益，和合于一义者于彼一作益，若不尔则成如所说过失故。是故由自利门，觉亦合说于他，故于彼亦唯待因果事性。
是故此依于无待自体不作益，故"依"之名如借饰。

།འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་ ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་འཁར་གཞོང་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུའི་རྟེན་ཡིན་ཞེ་ན།ལྟུང་བ་ཡི་ནི་ཚུལ་ཅན་གྱི། །འབྲས་སོགས་དེ་ཡུལ་བསྐྱེད་པ་ནི། །འཁར་གཞོང་ལ་སོགས་ནུས་པ་ཡིན། །རྫས་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་མི་འདྲ་བ་ཅན་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ ཆོས་ཅན་གྱི་ཡུལ་དང་འདྲ་བར་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན།དེའི་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་འཁར་གཞོང་ནི་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ན་རྟེན་ཞེས་བྱའི། གཞན་དུ་ན་འཁར་གཞོང་འདི་ལ་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་དག་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་མི་ འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་འདིར་ཕན་པར་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན། ལྡན་པ་བྱས་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ལྡན་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན། དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའམ། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཅིག་ཉིད་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ཅི་མི་བསྐྱེད་ དམ་ཞེ་ན་།དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་བཅས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྡན་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་དེ་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ དང་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་ཕན་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡང་ཅི་ཡིན།རང་གི་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་ཕན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བསྟན་ཏོ།།དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཉིད་དག་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དང་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁར་གཞོང་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེ་ཡང་འདི་ལ་མི་སྲིད་དོ།།སྤྱི་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་སྤྱི་ལ་རྟེན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་ ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར།གནས་མིན། འོན་ཀྱང་རྟེན་ནི་སྤྱི་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་མེད་ན་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若尔，如何非能生之钵为枣果之依？
如堕落之相，
果等彼境生，
钵等有功能。
以实共相体性，如异境枣果生法之境，果生性即是依之作用，故彼刹那前俱作之钵，于彼生枣果时名依，否则亦不应说"此钵中枣果"。
此非由作益立名。若问何者？若谓由作具合，则彼等之具合为何？因彼等所生，或因和合故。
若谓于一和合何不生？因彼无功能故。异体无功能者，虽具彼，由如是性故无益故，具合不成与彼具合。他于彼作益而差别故是功能。
所生与非能生之作益为何？因自果已成非是果故，于他体作用亦无作益故。二种无作皆因全无作益故无少许作用，如是广说。
是故一切事之关系，由所生及所需差别力及分别，因是因果事故应安立。是故钵等依体性，唯能生枣果等，然此中不可能。
共相中无具生作差别相之依体，因彼非所生故。彼虽无亦住故非住，然依是安立共相者，故因是住因故是依性，非因能生故。此亦不应理，因彼虽无亦住故。

།དངོས་པོ་ལྟུང་བའི་ཆོས་ཅན་དག་གི་ ལྟུང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་འདི་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གེགས་བྱེད་པ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མི་བྱེད་ན་འཇོག་པ་པོས་བྱས་པ་ལྟུང་བའི་གེགས་བྱེད་པ་དེ་ནི་དོན་གཞན་ཉིད་ལ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདི་ ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ལྟུང་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཅི་ཡིན།གེགས་བྱེད་པ་ལས་མི་ལྟུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་དང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ལྟུང་བ་མེད་པ་ནི་ལྟུང་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་གང་ཞིག་གིས་ཇི་ལྟར་བྱེད། དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་ བ་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ནི་དངོས་པོའི་བྱ་བ་འགོག་པ་སྟོན་པ་དང་། དངོས་པོར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་ བྱེད་ན་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་གང་དང་གང་གིས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་གེགས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་གནས་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ལྟུང་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཅན་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཡུལ་འདྲ་བར་འབྱུང་ བ་དག་ལ་བྱའོ།།སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ་ལྟུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེའི་གེགས་བྱེད་པ་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། ཅི་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་ཅི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འཇོག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། གནས་ན་ནི་ དེའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་འཕོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་རྟེན་ལ་རག་ལུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཐ་དད་ཐ་དད་མེད། །རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་མི་རིགས་ཉིད། །རྟེན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྤྱི་གནས་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་སྤྱི་ལས་གཞན་པའམ། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ གྲང་ན།གལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་དེའི་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྤྱི་ལ་རག་མ་ལུས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་རྟེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱེད། རག་ལས་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། གལ་ཏེ་གནས་པར་བྱེད་པར་ཤེས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་དང་། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ངེས་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་འདིའི་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

有为法虽非能生，然能安立为障碍堕落。此中若不观察某障碍，则能安立者所作障碍堕落，于异义即是异义，于彼应用故，何为障碍堕落？
若由障碍不堕，则有同等观察及无穷过。是故无堕为障碍堕落，彼由何者如何作？若谓无事能作，则全无所谓"无事"之作用，因若是某所作体性则不应为无事故。是故彼显遮事作用，即是"不作事"之义。
如是此全无所作，则由何无所作而能安立？是故此因无所障碍故，任何时亦无住。是故所谓"障碍堕落"，应于刹那有为法之同类取境生起诸法。
虽非能生亦可，因作彼堕落相之障碍故。若有某能安立具行之实，则无作用岂成安立住相？若住则彼自性即无变异，彼亦不待依，因是常故。
彼亦异非异，
运行不应理。
虽是依因之共相住，彼将成异于共相或非异耶？若是异者，彼即作彼依，彼亦因不待共相故，共相依有何作用？如何说唯所待为能待？
若谓由知能住，则有同等过失及无穷过，是故因未定作益，不能了知"此是彼住"。

།གལ་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕན་མི་འདོགས་པའི་རྟེན་ལ་ལྟོས་པས་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་རག་ལུས་པ ཡིན་ན་དེ་ཡང་སྤྱི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་མི་རིགས་པ་དང་།ཡན་གར་བས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། གནས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ལ་གནས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་གནས་པར་ བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་སྤྱིའི་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྟེན་པ་འདི་ནི་གནས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་སྤྱི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་གསལ་བ་ནི་བསལ་བས་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། བདག་ ཉིད་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་རུང་ཕྱིར།།གཞན་གྱི་ངོར་བྱེད་གང་ཡིན་དེ། །བསལ་བྱ་ཡིན་ཏེ་རུང་ཉིད་ཀྱི། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་རྒྱུ་རུ་འདོད། །དང་པོ་ཉིད་ནས་འདི་རུང་ཉིད། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་སྟེ། །འགྱུར་བའི་མེད་པའི་སྤྱི་དེ་ནི། །སྤྱི་དང་ལྡན་པ་གང་ལས་ཡིན། །བྱེད་པ་པོ་ལས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ ནི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་རང་གི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་རིགས་མཐུན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་པའམ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ཏུ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནུས་ པ་འཕངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གང་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་རུང་བ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་བསྐྱེད་བྱར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་རུང་བ་ཉིད་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་།།འདི་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་དེ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གནས་པ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་ཡང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དང་ལྟོས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ནི་བདེན་ཏེ། དུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་མེས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ མེ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若谓是能生，则于无益依待有何作用？所谓待者即是依待，然于无差别共相不应理，因由独立生故，无有住因他。
共相虽无异住，然彼唯是自体，因彼常有故，此非由任何能住。是故无共相依，故此所依无住。
然虽有非显现共相，因彼显现由遮而为知因故，于彼住亦不应理。因为：
由自能生识故，
于他相作所遮，
能作亦许为因，
由其堪能性故。
本来即此堪能，
于彼待不应理，
无变共相彼者，
由何具共相耶？
由作者显现无少许差别，因他于自境能生识，待同类近取或不待，唯能生事即名显现。于余处则因于所生无投生识功能故，唯是能生因性。
若由何获得能生识之各别显现者非彼所生，则彼成为自性之堪能性本来即有故，不待彼生识。此若是异性，因从彼成异故，将如住成过失，是故显现非能作，他亦非能作，如是全无所作而应待，此为相违。
烟等虽因是果故非能生，岂非亦是显现？诚然是显现，然依烟，火非能生识，因如是火非现前能生故。

།དེ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ཁོ་ནས་ནི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལ་བརྒྱུད་པས་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ ཤེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡུལ་ཉེ་བ་ཅན་ནམ།ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་པ་དང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་དུ་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བས་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལས་བདག་ཉིད་ ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི།བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་འདི་ནི་སྤྱི་བརྟག་པ་གང་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བར་རུང་བ་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་པར་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་རྟེན་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལས་ཏེ། རང་གི་རྟེན་ལས་ འཕྲོད་པ་འདུ་བས་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་དམ་གཞན་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དག་གི་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རྟེན་གྱིས་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་ལྟོས་ པ་ཅན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་དེའི་ངོ་བོ་སྔ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིས་དེ་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལས་སྔར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་ནི་སྤྱི་ལེགས་པར་བྱས་ པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་འཛིན་པའི་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པས་སོ། །དེ་ཡང་། མིག་སྨན་སོགས་བཞིན་གསལ་བ་ལས་། །དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པ་མིན། །དེ་ཡོད་མེད་པའི་དུས་རྟག་ཏུ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ། །མིག་སྨན་ལ་ སོགས་པས་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་དེ། གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ལེགས་པར་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གསལ་བ་ལས་དབང་པོའི་ལེགས་པར་བྱས་པ་འགའ་ ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་རྟག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལེགས་པར་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་དེ་ཁྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་གྱི། དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

唯由近取力生识，非由境力，因虽无彼，由间接随相而有故。显现为共相之诸识，亦已说且将说非近境或非由境力生。
是故由现前相应而生识之境，此中因待他故必从彼得自体，而此自体得非从任何共相观察而有。是故彼决非所显。不说共相得堪显性。
若问何者？由自依和合，因由自依和合关系是自或他识因故。此中已说能生所生二者之依所依性相和合为何。
由待自依和合而为识因者唯成所生，因彼因体先无后由彼有故。若彼体常有，则和合前亦应生识故。显现非由善作共相而显。
若问何者？由善作取彼之根。彼亦：
如眼药等显现，
非由根善所作，
因有无时恒常，
了别无差别故。
由眼药等善作根而了知故，获得某殊胜，因有显不显差别故。不作彼者因非善作故。如是由显现亦无少许根善作，因彼有无时恒常了别无差别故。
境善作虽无根差别亦成作彼差别之益，非由根善作。

། །། བམ་པོ་ལྔ་པ། གལ་ཏེ་སྔར་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བའི་ནུས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པར་གྱུར་། གཅིག་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྤྱི་གཞན་མཐོང་བ་པོར་མི་འགྱུར་ལ། བསལ་བས ཀྱང་ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར།དེ་དག་མཐོང་བ་ན་དེས་བསལ་བར་བྱེད་པ་སྤྱི་དག་ནི་ནམ་ཡང་མ་ངེས་པའམ། གཞན་གཅིག་ཀྱང་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བས་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་ཀྱང་རུང་། གལ་ཏེ་ དབང་པོ་ལེགས་པར་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་།སྤྱི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱ་བ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱ་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་གཅིག་པུ་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བྱེད་པ་མེད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འདིའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དོན་གང་ཡིན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་དག་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དག་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།སྤྱི་གཞན་གྱིས་མ་བསྒྲུབ་པ་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། ཡན་གར་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ། བསལ་བ་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྤྱིའི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བརྒྱུད་པས་སྤྱི་བསལ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་རིགས་དང་བསལ་བྱེད་དག་།རིགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འདོད་ན། །སྒྲོན་མ་ལ སོགས་བསལ་བྱེད་ནི།།བ་ལང་ཉིད་སོགས་དེ་ལྡན་ཐོབ། །གང་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ མིག་གིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བསལ་བ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་སྤྱི་མངོན་པར་བསལ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ ཉིད་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

若谓因作先未见之见功能故为作益，则由见超根境如何成无差别了知？虽一各别决定，亦不成见余共相，且由遮善作故，见彼等时，由彼所遮共相或永不定，或余一亦不定，因无分别故彼等无差别故。
无论显现善作根或根未善作，共相因是生识自性，不离自性故，不待根善作而唯生识。若谓因是根善作之俱作性故非独能，则此无作殊胜之俱作义为何？
因得俱作差别之自体故，无常诸事待彼，因彼等能生自体即由彼时彼成故，诸能生互相观待。
常性自体非由余共相成就者，何故待根？彼独立者以无自性故如何亦不成。
由遮根善作故，彼俱作共相是识因，如是间接显示共相是遮果。
又：
若许类与能遮，
即具类性者时，
灯等诸能遮者，
应得具牛性等。
凡为识因者即是彼遮，于牛性等，灯等亦是识因，因待光明善作而眼解境故。是故灯等应成具彼牛性等。
由遮亦无除识因性外余共相显遮，因不能作殊胜自体故。

།གལ་ཏེ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་མངོན་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ནི་དེའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ནི་བསལ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་ཀྱང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཁོ་ན་ལས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཞན་རང་གི་རྟེན་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དག་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་སྤྱིའི་གནས་པ་ནི། རྟེན་མ་ཡིན་པ་དང་། བསལ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རིགས་ནི་གསལ་བ་ལས་གཞན་ནམ། །གཞན་མིན་ཡོད་ཉིད་གང་དེ་དག་།སྔོན་མིན་གསལ་བ་དག་ལ་ནི། །ཇི་ལྟར སྤྱི་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན།།ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་རང་གི་ངོ་བོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་རག་ལུས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ སྤྱི་ཡོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ནི། །གཞན་ལ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཅན་དེ་ནི་བསལ་བ་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ན་། དེ་ལ་མཐོང་བ་ཅུང་ཞིག་གཞན་ལ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་། གཞན་ཉིད་མིན་ན་རྗེས་འགྲོ་མེད། །གཞན་ཉིད་ན་ཡང་མི་རྟེན་ཕྱིར། །ཡོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་དེར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཞན་ཉིད་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་གཞན་འདི་ཉིད་གང ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་དེར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དངོས་པོ་གཞན་དང་འདྲ་བར་གཞན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསལ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་ནི་བསལ་བ་གཞན་ལ་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།བསལ་བ་གཞན་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྤྱི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལས་བློ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཐ་དད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་བརྟེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若谓和合为显遮，其答已说由彼和合不应理故。此仅与遮俱生和合，非任何差别，如前后亦不成识因。
若唯由和合成识因，则应见他自依和合等，是故能遮性即是识因。彼亦因如灯等故，即成彼过失。是故共相住，因非依非遮故不住，故非识因。
正因此故：
类异显或非，
彼等有性时，
于先非显等，
如何知共相？
"性"字义为唯有之决定。有事由自能力于他生随顺自体之觉，待彼关系，否则成太过失故。
又共相有性于他方无有：
因见于一者，
不可见于他。
若谓彼一觉生者如是趣向余遮而正取，则于彼见少许应见于他。然彼：
非异则无随行，
若异亦不依故。
不可有。自性之即彼或异性不离自性，因非成彼体不离异性故。此色之异即非彼，因如异相无差别故。
若共相体非如是性，则彼成彼，因非即彼事如余事成异性过失故。一遮性不随行余遮，因成无余遮过失故。
是故由无异共相不成随行智，由异亦非，因于任何亦无所依故。

།འགའ་ཞིག་གིས་ཕན་བཏགས་པ་མེད་ པར་རག་ལུས་པ་མེད་པས་ན་བསལ་བར་བྱ་བ་དང་།བསལ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྲེལ་པ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན་ལས་ཀྱང་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་མཐོང་བས་གཅིག་ལ་གནས་པའི་ཤེས་པ་ གཞན་ལ་གནས་པ་འདོད་པ་འདིའི་དེ་ཉིད་དང་།གཞན་ཉིད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་སྒྲ་དག་ནི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཅན་ལ་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར། དེ་དག་ཀྱང་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་བག་ཆགས ཀྱིས་ལེགས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དོན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ན་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་དག་ནི་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི།དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ནི་སྤྱི་ཐ་དད་པའམ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་རྟོགས་པ་པོའི་བསམ་པའི་དབང་ལས་འགྱུར་ རོ།།གལ་ཏེ་དེའི་བསམ་པ་ཁོ་ན་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་ནི་འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་འབྲས་བུའི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་རྟོག་པ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ དག་ལ་སྤྱིའི་བློ་འདི་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་གྱི་བསླད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཁོ་བོ་ཅག་འདིའི་ཡུལ་དཔྱོད་པ་ལ་གུས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འགའ་ཞིག་ལ་འདིའི་མི་སླུ་བ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གཟུང་བ་ངེས་པ་ལས་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་བསྟན་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་འདི་ཡང་ཕལ་ཆེར་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དངོས་པོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ ངོ་བོར་བརྟགས་ལ་ཉིད་ནི་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

由无任何作益故无所待，且由无所遮能遮体等余关系故，应从无关者生识，是故由见一事，欲此住一之识住于他者，因超即彼性与异性故非理。
是故诸义一体了知，唯是分别习气所发之迷乱，已观察谓异事与习气性是彼依。
若尔，胜主自在等果名于无变异事，如何无异而转？因彼等亦如名言由相续习气善作故。
见一切义虽不待异彼，然由如是决定，非如是者由遮分别而取力所生分别者所发，转于分别识显义，非如是有彼等有少许异或非异共相。
如是分别异亦由了知者意乐力成。若唯由彼意乐，何故不成共相？因彼必须无则不生故，若许异，即是共相果功能故，观共相成无义。
于有事无事，此共相觉非有义唯迷乱故，我等于观察此境全无敬重。于某者此不欺由事因果体之果关系，非由如是所取决定，如现量所经验。如是虽非有，已说且当说由有故。
此异境者多由见异事力故于彼等决定为事。如是体所计唯由有于他故。

།གཞན་ཡང་སྤྱི་དོན་གཞན་དུ་རྟོག་པ་འདི་རང་གི་རྟེན་ཙམ་ལ་ཡོད་པའམ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རང་གི་རྟེན་ཙམ་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ། ཕྱོགས་བུམ་པ་ལ་ སོགས་པས་སྟོང་པ་དག་ཏུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ན་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་རྫས་ལ་ཡོད་པའི་སྤྱི་ནི་དེ་དག་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ།རང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྫས་སྔ་མ་ལས་འགྱུར་བའི་རྫས་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞན་ན་གནས་པའི་ དངོས་པོ་དེ་ལས་མི་གཡོ་བ་དེ་གཉི་གའི་བར་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་།།སྔ་མ། དེ་ནི་དེ་ན་ཡོད་པ་མིན། །ཕྱིས་ཡོད་མིན་ན་ཡང་། དེ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པས་འགའ་ཞིག་ལས་འོངས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན། བླུན་པོ་ལས་གཞན་དུ་ འགལ་བའི་ཁུར་འདེགས་པར་སུས་ནུས།གཞན་ཡང་ཆ་ཅན་མིན། རྟེན་སྔ་མ་ནི་སྤོང་མི་བྱེད་པ་སྟེ། སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཏེ། དེ་དག་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ཨེ་མའོ་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། ཡུལ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་ཡན་ ལག་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ།གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཡན་ལག་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་དང་ཐག་པ་དང་དབྱིག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་མ་གཏོགས་པར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་དང་འགའ་ཞིག་ གིས་ཀྱང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་བདག་ཉིད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་ཡང་ས་ཕྱོགས་དེར་གནས་པའི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་པ་གཅིག་པོ་གང་ལ་གནས་ པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བདག་ཉིད་དེས་དེ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཅིག་པོ་དེ་ལ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་བདག་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར།རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་བཞིན་ མཐོང་བའི་རྟེན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་བ་ལང་ལ་ཡང་རྟ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟ་ལ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྫས་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པས་དེ་ལྟར་ རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་།གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆ་མེད་པ་ཡུལ་དུ་མ་ལ་ཅིག་ཅར་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་སྔ་མ་སྤངས་ནས་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

又，此共相异义分别，为仅存于自依，抑或如虚空等遍存于一切处？若仅存于自依时，于无瓶等之方位生瓶等时，异处之事物所具共相如何存于彼等？因自故，彼不趣前事所成之事，因许无作用故。
由于住他处之事物不动，彼二间无遍，不应具异处事。前者，彼非有于彼，后亦非有时，于彼亦无生故无从何来，如是除愚者谁能担负相违重担？
又非有分，不舍前依，生处异处，谓住彼等，呜呼实为贫困因。异处事物关系者，或为多分自性，或为一体自性二种，因由异异支分与彼关系故，如光、绳、杖等。
除具支分外，不应与异处同时关系，因彼无二自性故。于一自性亦因是住彼处关系体性故，否则不应与彼关系故。
依一者住时，以彼自性非住于彼，因一者住与不住自性相违故不应理。若谓一切处以一切相住为自性，则见自性依之智应于一切处一切相，如是于牛亦应知是马，因与住马自性事体关系故，由了知彼自性如是决定故，于一者亦无未见异相故。
是故无分不能同时依多处。舍前依而住异处亦非所许。

།གཞན་པ་གནས་ པར་འགྱུར་བ་ནི།།རང་གི་གནས་ལས་མི་གཡོ་བ། །དེ་ལས་གནས་གཞན་སྐྱེ་བ་ལ། །གནས་ཤེས་ཤིན་ཏུ་རིགས་པར་ལྡན། །གང་དུ་དངོས་དེ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་ཡུལ་དག་ཀྱང་ཁྱབ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་ སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།སྤྱི་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡང་། གལ་ཏེ་རིགས་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད། །གཅིག་དེ་བསལ་བས་བསལ་བ་ཉིད། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཀུན་ལ་མཐོང་། །རིགས་རྟག་པའི་བསལ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ བཀག་ཟིན་ཏོ།།དེ་བས་རྟག་ཏུ་གཞན་གྱིས་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་བའམ། ནམ་ཡང་མ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གཞན་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསལ་བ་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱབ་པར་ བྱེད་པ་ཡང་གཅིག་ལ་བསལ་བས་བསལ་བ་ཉིད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་བསལ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བསལ་བ་ལ་ལྟོས་མིན། །གལ་ཏེ་བསལ་བ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་ན་ནི། བསལ་བྱེད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། །བསལ་ བྱ་ཡང་དག་རྟོགས་པ་མིན།།སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་བཟློག་པར་འདོད། །རང་གི་རྟེན་དང་དབང་པོའི་ལྡན་པ་ལ་རྟོགས་པ་ཅན་གྱི་སྤྱི་ནི་རྟེན་གྱིས་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་ལན་བཏབ་པ་དེའི་ཡང་རང་གི་རྟེན་དང་དབང་པོའི་ལྡན་པས་ཕན་ འདོགས་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།དེ་ལས་དེ་མཐོང་བ་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་སྣང་བ་འདིར་དེ་ལྟར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་བསལ་བས་བསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསལ་བར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ས་ ཕྱོགས་དག་ཏུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་།།བསལ་བར་བྱ་བ་དང་བསལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་རྟོགས་ནས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ སྟོང་པ་ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་རང་ཉིད་མཐོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟར་བསལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་སྤྱི་བསལ་བར་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཞིང་དེ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་དེ་ནི་སྒྲོན་མས་བུམ་པ་དང་འདྲ་བར་བསལ་ བར་བྱ་བ་ཡང་ཐོག་པར་འགྱུར་ཏེ།རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟ་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

他住成者，
不动自处，
从彼生余，
知住极理。
何处彼事住，
非与彼相关，
遍彼境界者，
此极为稀有。
于说共相遍有者亦已破：
若类遍一切，
由一遮成遮，
无异故遍见。
常类亦无有任何遮。
是故常无待他善作而见，或永不作，因住彼自性故。余自性亦不从任何生故。
虽许遮，遍者亦由一遮成遮时，因无差别故，不见于一切，即空遮方位。
彼亦不待遮。若遮是待者：
若不知能遮，
不能正知所遮，
共相及具彼，
何故欲遮返？
于自依根和合了知之共相，不见于无依处所，如是答者，因由自依根和合作益故，由彼见者如住而见。
彼显现于此不显现非理。谓共相是所遮性故，不见于离能遮处所者亦错，因彼无如是所遮能遮事故。
灯等能遮由了知自后令知他因，于空自体不令见所遮自身，如是亦非遮，因成颠倒故。
如何彼成共相能遮，且由了知彼而显现？如是彼应如灯对瓶成所遮，因以某相无如是了知则无显现体性故。

།གཞན་ཡང་འདིས་མི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་མངོན་པར་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་དུབ་པ་མང་པོའི་སྤྱིའི་སླ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། བསལ་བ་ལྡོག་ པ་ཅན་དག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར། ཐ་དད་མེད་དོན་མེད་པར་ཡང་། །འཚེད་པ་པོ་སོགས་དག་གི་སྒྲ། །འཚེད་པ་པོ་དང་ཀློག་པ་ལ་སོགས་པར་གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་། འཚེད་པ་དང་འཚེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ སྒྲ་དང་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གཞན་ཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་། གང་གིས་ཐ་དད་པ་དག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ལས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་བསལ་བ་ཁོ་ན་ལས་ཤེས་པ་དེ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། འདི་ལས་སམ་གཞན་གྱིས་ཅི་ ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན།ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བས་ན། སྤྱི་གཅིག་འདོད་པ་དེ་གལ་ཏེ་ལས་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན། བསལ་བ་དག་གིས་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་གང་གིས་དེ་དག་དེ་ལྟར་མི་འདོད། གལ་ཏེ་དེ་དག་ནི་ངོ་ བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ལྡན་པ་འདིའི་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་ལྡོག་པ་རྟགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ལྡོག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་བསལ་བ་དང་འདྲ་བར། །ཐ་དད་ཕྱིར་ལས་འདིའི་རྒྱུ་མིན། །འཚེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་འོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་རིགས་མ་ཡིན། འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་ཉིད བཞིན་དུ་དོན་གཞན་འབྲེལ་པའི་རིགས་ནི་དོན་གཞན་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་འཚེད་པ་པོའི་ལས་དག་ལ་ཡང་ལས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་ན་ལས་དེ་དག་ཀྱང་འཚེད་པ་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་དེའི་རྟེན་གྱི་རྫས་ཡིན་ནོ། །ལས་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཡང་། མཉན་ པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིར།།འཚེད་པ་འཚེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་འགྱུར་གྱི། འཚེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་། ལས་ནི་གནས་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། ལས་མི་རྟག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེའི་ ལས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ན་ལས་འགགས་པ་ལ་འཚེད་པ་པོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ།འཚེད་པ་ན་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

又，此观察何等不理而依如是多劳共相易性？因互异故，于遮返者不应有随行智故。
今如何：
无异无义时，
能煮等诸名。
于能煮及读等无一随行者，亦有能煮所煮等名与智转。彼等若无异性他者，云何由异者如是了知？
若谓有业，纵唯由遮有彼智，由此或他作何？异不成无异智因故，若许一共相亦由异业生无异智，遮有何过而不许彼？
若谓彼等因一体性故，不觉知非彼相差别具此之此返相者，此中如返相差别智亦如名言遮余义故已说。
是故如遮：
因异故业非此因。
谓能煮等无异智之因。
若谓彼等业类无异故是因者：
因与业关系故非类。
如行等牛性，关系余义之类非余智因，于能煮业等若是业类，则彼等业亦非能煮名所诠。
若问云何？是彼业所依事。彼业共相亦：
因闻他缘故。
煮煮者从彼生，非成能煮者，因说彼为业缘性故。
因业无住故。
无常业非遍有，若业为彼智缘性，则于灭业不应说能煮者，因正煮时有业故。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྤྱི་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྒྲ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། འབྲེལ་མེད་མ་ཡིན། ལས་ཞིག་པ་དེའི་སྤྱི་ནི་ལས་མ་ཡིན་ཞིང་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།རག་ལུས་པའི་འབྲེལ་པ་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་དེ་དག་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། མེད་པའི་ལས་ཀྱང་ ཤེས་བརྗོད་དག་གི་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་སྟེ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར། དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ལས་འགགས་པ་ དང་ངོ་བོ་མ་ཐོབ་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ།།བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ ཏེ་ནུས་པ་འཚེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་རྒྱུ་མཚན་མིན་གྱི་ལས་དང་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན།རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར་ནུས་པའང་མིན། །འཚེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ནི་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་ བ་ཡིན་པས་ན་རྫས་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ནུས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ནུས་པ་གཞན་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྫས་ཁོ་ན་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེས་ནི་ནུས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འདོད་དེ། བར་དུ་ནུས་པ་དོན་མེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་བས་ན་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་རྫས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ ཅན་གྱི་སྒྲར་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འཚེད་པོ་སོགས་སྤྱི་ཡིན། །དང་པོར་དེ་ནི་ཡོད་ཉིད་སོགས། །བཞིན་དུ་བསལ་འགྱུར་ཅི་སྟེ་མིན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་ཕྱིས་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཡང་འཚེད་པ་པོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱི་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པའི་དོན་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དེ་ནི་ རེས་འགའ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བསལ་བར་འགྱུར་རོ།

是故：
共相无关系故，
成名因过失故。
非无关，因已灭业之共相非业非作故。
此依存关系亦无，如是因无关系故非名与智因。否则成太过。
若谓依过去未来为缘彼等转者，无业亦非智说因，因非缘故。彼等非有缘，因得故。无即无力如何成缘？事体即作用相故。是故过去未来业已灭未得体者非缘。
又不许遮等他故，彼等成无缘。如是类亦非成，因许彼为智说相故。
若谓功能非能煮等名缘，业与共相非者：
因无随行故功能亦非。
能煮等功能谓他全无，因此即由煮等义作用近加行故，应成事物非近加行故。
若谓彼是彼近加行者，今何用功能，因于功能近加行故，若许异功能成太过故，应说唯事近加行。
由彼若于功能近加行，何故不许唯于义作用近加行？中间功能无义何为？是故功能即彼果事。彼亦因无随行故，于彼不成随行名。
若能煮等是共相，
初如有性等，
何故不成遮？
无异故后非。
若复有能煮性等共相，有义相应和合非偶尔故，彼如初有性等应成遮。

།དོན་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ནི་འདིའི་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་འདས་པ་དེ་ནི་ ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་།ཕྱིས་ཀྱང་དེ་དང་འཕྲོད་པ་འདུ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེའི་དང་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་འདིའི་ཕྱིར། འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའོ། །བྱ་བ་ཕན་འདོགས་ ལྟོས་བསལ་བྱེད་།།ཡིན་ཡང་འགྱུར་མེད་ལྟོས་པ་མེད། །འདི་ནི་ཕུལ་བྱུང་ཡོད་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་བྱ་གང་ལས། །གལ་ཏེ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ལས་ལ་ལྟོས་ནས་རྫས་ཀྱི་འཚེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ བརྟེན་པ་འདི་ནི་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད།ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཕུལ་དུ་དབྱུང་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མར་ འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་རང་གི་སྐྱེ་བའི་གནས་འཇིག་པ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་གང་ལས་གང་ལ་ལྟོས་པ་བསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར། འོ་ན་ད་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ནི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། དཔེར་ན་འཚེད་པ་པོ་ལ་ སོགས་པ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དེ་ཉིད་ལ་འདི་ཞེས་སེམས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ཡང་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་དག་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ལས་སྒྲ་དག་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བརྗོད་པ་དག་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ནི་མང་དུ དཔྱད་ཟིན་ཏོ།།བདག་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་འགལ་བའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་གཞན་དང་གཞན་མཐོང་བ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དེའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ འགལ་བ་ནི་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་གནས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཡོད་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

义相应和合法性共相多少，彼等与此生俱时相应和合，此为教义。由彼过去，因无差别故，后亦不成与彼相应和合。因与彼关系自性不顺故，彼非彼初有，且彼自性住此故，所谓"成"难解。
作用益待遮，
虽尔无变待，
此虽有殊胜，
刹那故何作？
若谓待益作业而遮事物能煮性者，此所依自性无可胜故，于无差别何有待？纵有殊胜，业亦刹那故。因每刹那生异殊胜自性故，彼亦成刹那。是故从何业于何待成遮，因自生处坏灭作用故。
若尔今云何无一事，事转于随行智名？如于能煮等。岂非即彼思此？云何于彼等亦尔？如何彼等无已观察。是故何故彼等不成无缘？非无缘。
若问云何？外事体非缘，如是从如自性习气觉醒生分别，从彼生名，分别言说不依事有性已广观察。由如自宗习气力，摄违体为一，见异异时亦见彼随行故。
彼中亦无彼因性某者，因互违不应同时住一故。若尔成不定，无缘有者非定来为某处有某处无。

།དེ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱི། ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་དེ་ལ་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་རབ་རིབ་ཅན་དག་གིས་དམིགས་པའི་དོན་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། གཞུང་ལུགས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ པའི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདིར་རང་བཞིན་ གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ཅན་འགའ་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཞིག་བསྟེན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། ཐ་དད་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་རིགས། །ཉེ་བ་གང་གིས་འགའ་ཞིག་ལ། །རབ་འཇུག་གཞན་ལ་མིན་དེ་ཉིད། །སྒྲ་དང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་སྤངས་པ་ཡི། །དངོས་པོའི་རྗེས་འགྲོ་གཞན་ཡོད་མིན། །གཅིག་གི་འབྲས་བུ་གཞན་གྱིར་ནི། །མི་འགྱུར་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་དེ་དག་ སྟོང་པ་ཡིན་ནོ།། མང་པོ་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར།གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིར་ཡང་འགྱུར་ན། དེའི་རང་བཞིན་དེས་དེ་ལ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ ཏེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིས།།དུ་མ་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་ན། །བདག་ཉིད་གཅིག་ལའང་དེ་ཡོད་ཕྱིར། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དུ་མ་གཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་གི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་གཅིག་ཉེ་ཡང་ཡོད་ པས་རྒྱུ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར།གཅིག་ཀྱང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ཐ་དད་མེད་པའི་ངོ་བོ་དེ། །བྱེད་མིན་ཁྱད་པར་རྣམས་དང་བྲལ། །ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་ པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་གཅིག་གནས་པ་ལ་ཡང་དེའི་བྲལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

彼等非无缘，因习气差别为缘故。说外境非如是显现，非谓无彼不成，因梦幻翳者所缘义及无事，以及由教法习气增益之特殊体性生如是分别故。
彼等生于无者故，非一切处一切相，因由分别性于如是所缘起分别故。我等于此亦依自性一智果某者体性差别故。
异同若是类，
近何于某转，
非余即彼性，
是名智之因。
此为中间偈。
若离返相舍，
事随行他无，
一果成他者，
不成极异故。
若离返相，彼等事空于某随行自性。彼多不成一果，其能生自性于他无，有者非能生，因返相无自性故。能生即是事，彼能生于他无故，不成他生。
若谓彼能生自性亦成他者，由彼自性于彼不成异故，有自性随行者。
若由一自性，
多作一果时，
一中亦有彼，
共作成无义。
若由一自性性故，多成一作者，彼等无异自性一近亦有，因不离因故，一亦成能生。如是：
无异体性彼，
非作离诸别。
于无异自性彼中，彼无他差别。若有差别则坏无异故。彼于彼亦有故，于一住亦无彼离。

།ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ བསྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་པ་མེད་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་པ་གཅིག་གིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། གཅིག་དང་བྲལ་བ་འབྲས་མེད་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ རྣམས་ལས་དེ་དག་འབྱུང་།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་གཅིག་དང་བྲལ་ན་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་དང་མ་བྲལ་བ་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། མ་བྲལ་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་བྱུང་ བའི་ཆོས་ཅན་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་གནས་པ་ལ་ཡང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་མ་བྲལ་བ་དེ་ལ་ཡང་མེད་ན་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གང་ཚོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་འདྲ་བ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་ བ་དེ་ལ་ཡོད་ན་ངེས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི།དེ་ལས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་རྟོག་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་ པའོ།།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དང་མི་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་བྱེད་ནུས་པར་རུང་བའི་དོན། །དེ་ཡང་རྗེས་འགྲོ་མེད་གང་ཞིག་།རྗེས་འགྲོ་དེ་ལས་འབྲས་ཡོད་མིན། །དེ་བས་སྤྱི་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་།།དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ནི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་གཅིག་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བའམ་། སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར།ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་པོར་འགྱུར་རོ།

诸差别因无定共住故成离。亦不许彼等为能生，因许共作由一自性性生故。是故因能生住故，无住非能生故，一住亦应生果然实不成。是故：
离一无果故，
从诸差别生。
多共作共同果，离一差别亦不成，于未离一切差别亦成。纵未离亦非无异体性。因离彼果不成从某生法性故。
于一无异体性住亦无离性，于未离彼亦无，示彼非能生自性。若于从彼和合离等生有彼，则有决定，若分别从彼他生则成太过故。是故差别是能生，非共相。是故唯彼是事。如是：
能作义功能，
即胜义中有。
事无事相即能作义适合性与不适合性，此当说明。
能作义适境，
彼亦无随行，
从彼随行中，
无果故。
是故一切共相因无能作义适合性故是无事，唯差别是事，因唯从彼成彼故。然由无自性随行故，因一能生体于他无故，不成能生，或若是能生，因无差别异故，一切成能生。

།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། བདག་དེ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཀྱང་། །འགའ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་གཞན་པ་མིན། །རང་བཞིན་འདི་ཡིན་གཅིག་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ན་མཚུངས་ པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ།འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་འགྱུར་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར། དེ་བས་ན་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་ལས་བདག་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ།གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དག་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་མེ་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པའམ། དྲོ་བ་ཡིན་གྱི། ཆུ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་འདི་གང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་ པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་རང་བཞིན་ནི་འདིའི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དེ་བསྐྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུའི་བརྒྱུད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་དག་གི་འགའ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།ཐ་དད་མིན་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་འཇིག་འགྱུར། རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རང་གི་བདག་ཉིད་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ མེད་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་འགལ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་དེས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མིན། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་མ་ ཡིན་ན་གང་གིས་དེ་ལྟར་འགྱུར།འདི་ནི་བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི། གཅིག་གི་འཇིག་ན་གནས་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་གང་ཡིན་དེ་དེའི་མིན། །གནས་ པ་དང་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་རྟེན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱིས་ཆོས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེ་ལྟར་ན་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། མི་འགའ་ཞིག་འདོད་ པར་མི་འགྱུར་ཞིང་།དངོས་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

非如是，如下：
虽彼我极异，
某为因非他。
此自性，从一能生自性一切成异时，或同为能生，或皆非能生，若如是，云何彼等无差别？是故虽有异别差异，因某自性殊胜故，某为能生非他者，此为彼自性，非他性。
事物自性何故火能烧或热，水非能烧，不应寻思观察，唯应说此自性从何，因无因无待无定则成太过故。是故应说自性从此自因。彼亦是彼生自性，从他者，为无始因果相续。
于"异者某为因非他，因是自性"此说毫无损害。
若无异亦同时生灭成。因自性无异故，如自体不成种种分别生住灭等。如是因无异近喻故。
异无异相此于一分亦是返非返，因一自性不容违故。异亦非如是。非说一切相无异，何故如是？此某自性亦因异无异名异故非同生等。如是则：
一灭住自性，
彼非彼所有。
住非住二者若是一依自性，异者复有何法？如是则于任处亦不成种种性。
已说由许诸义一切相为异或无异故，非某所欲，亦非事物。是故此非一成一乐，唯是异事。

།དེས་སྤྱི་ཁྱད་པར་བློར་མི་འགྱུར། །དེ་བས་ན་དོན་གཞན་འདི་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིའི་སྤྱིའམ་ ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གཞན་སེལ་བ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མཚུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །གནས་དང་གནས་མིན་རྟོག་པ་མིན། །གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཅན་རང་བཞིན་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་བསླད་པ་ཡིན་། །དེ་ཕྱིར་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཅན་འདི་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ལ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་ ཅན་ཡིན་པ་དེ་ན་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར།གནས་པའམ་མི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་འདི་སྐད་དུ་དེའི་བསྐྱེད་པ་པོ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། དེ་ཡི་སྐྱེད་བྱེད་ངོ་བོ་གང་། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་གཞན་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་མེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའི། འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་གི་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གཞན་དག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་དང་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། ངོ་བོ་གཅིག་དང་བྲལ་བ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཞན་ཡང་། ཐ་དད་ཁྱད་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་དེས་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ འགྲོ་བ་མེད་དེ།གཅིག་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ། དེ་དག་ཐ་དད་མེད་པར་ཡོད། །དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་བདེན་ཏེ། ཁྱད་པར་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐ་དད་ པ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།དེའི་ནི་ནུས་པ་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྐྱེད་བྱེད་པ་མིན་པར་བཤད། །སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་གནས་པས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རབ་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

由此共相差别不成智。是故此异义无所待，因非所生故，此共相或差别之名不应理。
若谓于遮他亦同过者，非同，如是：
返相无自性，
故非住非住分别。
遮他者亦无有，彼亦不成随自性行者自性住灭诸分别之分别。
共相智亦是迷乱，
是故亦无破。
此颠倒智唯是无境，因于多成一相时无境故，非住非不住。
又有说言若彼能生是彼自性：
彼能生体何？
彼复云何生？
对此不说他无能生体，然则云何？说一之彼能生自体非他所有。他亦唯由自体能生，非由体性，因无彼故。彼等如其自性由自性异及彼能生，此有何违？离一体性非彼体性，因非无彼果故。即彼亦作彼果，此有何理？
又说：异差别能生。彼差别亦由自性彼无互随行，一能生体为何有，唯彼非能生。
若：彼等无异有。
如是则为真。
差别是能生，然彼等非差别体性，然亦是无异。由彼具一功能故是能生。
说彼非能生。
纵成共相体性，彼不能生彼等，因无从彼怖故。如说由一住亦太过生果故。

།གཞན་ཡང་མི་བསྟེན་པའི་སྣང་བ་ཡང་། ཐ་དད་བྱེད་པའི་། ཡང་གི་སྒྲ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་དོན་དག་ལ་བློའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དང་ཆོས་འགལ་བ་གནས་ པར་མི་འགྱུར་བའམ།དེ་ལ་ཡོད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདིར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྣང་བ་ གཞན་མཐོང་བ་ནི་མེད་མོད་ཀྱི་གང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དོན། དེ་ནི་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཤད། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །སྐྱེས་བུ་ཀུན་གྱི་འཇུག་པ་ནི། །དེ་སྤོང་ལེན་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན། །དོན་ གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དེ།དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་དོན་ཉིད་ཡིན་ན་སྣང་བའི་ངོ་བོ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པས་དེ་ དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་མེད་ཁྱད་མེད། །ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀུན་སྒྲུབ་མིན། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་ཁྱད་མེད་ཡང་། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །འདི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་འདི་སྐྱེ་བར་ བྱེད་པར་འགྱུར།སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བསྟན་ནས། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་འདིའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁྱད་པར་ མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན། ཐ་དད་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་གིས། །དངོས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པོར་འགྱུར། །ཐ་དད་མེད་ན་གཅིག་དེ་ཡི། །བྱ་བ་བྱེད་པ་འགལ་བར་འགྱུར། །ཐ་དད་པ་ ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཁོ་ན་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ནི་དེ་ ཉིད་ལས་འདི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།

又不依之显现亦是差别作者。"亦"字表示生住灭等差别。
若思维一切义无异者，此中于诸义不应有智显现差别及相违法住，或若有彼，虽是无异亦不成某异。如是则如一自性，此中不成分别。是故异显等此唯是差别。
此中虽不见无异显现他，由何力生无异智。是故：
差别即是义，
彼是从他返，
彼说为因果，
彼许自相也，
一切士夫行，
以彼舍取果。
说能作义功用者是事，彼亦唯是差别。若所谓共相即是彼他返，若彼即是义，不应理非显现体所缘相，因无异智于差别作彼所缘相故。
如无异无别，
然非一切成，
如是异无别，
非一切能成。
如是从能生自性异者成能生，若是能生性亦因无差别故成一切能生，此即所说。
此中显示，若如是成无差别者，如说自性无异者此无异无差别，然非一切能生一切，如是异无差别亦应尔。
或：
虽异由某者，
事法性成作，
若无异一彼，
所作相违成。
虽唯异无差别，然因由自因缘定自性性故，唯某成作者非他，因非彼自性性故。如是此全无相违。若是一性，彼即由彼非作者性，此是相违。

།གལ་ཏེ་ཐ་དད་ཡོད་དེའི་ཕྱིར། །བྱ་མེད་ལྷན་ཅིག་བྱེད་མི་བྱེད། །འོན་ཏེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ། ཐ་དད་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིམ་བཞིན་བྱེད་པོ་ཉིད། །དེ་ཅི་དངོས་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ། །འོན་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཉེ་ བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རམ།དེར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ནུས་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ནི་ཇི་ལྟར་གོ་རིམས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་པའམ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའམ། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་གཅིག་པ་ཉིད་ཉམས་པའི་ ཕྱིར་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་།།གཞན་ཡང་། དེ་ལྡན་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་ནི། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་བའམ། །འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་མེད་ན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དམ་། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་དག་ནི་ དེས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཐ་དད་པར་ཡང་གང་ལས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཡིན།སྤྱི་སྟེ་དེ་ནི་དེའི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་དེས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་དེའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་པོ་འདི་ནི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་ཐ་དད་འགྱུར། །འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་འདིའི་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཞེས་ཐ་དད པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་གང་གིས་དེ་། །ཁྱད་པར་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དེ། །ཐ་དད་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །ཐ་དད་ཉིད་དེ་གལ་ཏེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་བདག་ཉིད་གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་དེས་ཐ་དད་པ་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་དག་ནི་གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་ཅན་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།

若谓由有异，
无作同俱作。
然非说一切相无异，因亦有异故。是故某作者亦非有。如是由某相异故，同俱作非成作者。
若谓次第成作者，
彼为即是事耶？
然则应无某非作者，因一切次第相应于一切故，或由近住体性他转变功能相应故。
一如何是彼次第所依，或无异转变，或某相差别，因一性坏故彼皆不应理。
具彼事极异，
成异或无异，
若无同体性，
彼等互成异。
若无异自性或成自性之异事，由彼成无异自性故成具彼，云何互异？
共相者，彼非彼共相自性，由彼自性亦不应如是成。若是如是体性则非彼法，因一此不应理为有入有返自性。
非一切自性唯是无异，若彼亦成异。于任何亦非定此异无异，因安立共相差别异故。
若由何自性彼，
差别共相名，
由彼异自性，
即异性。
若共相差别依何自性名共相差别，由彼自性异时即是异。因若彼等是彼等自性，则具异彼等即是异，因共相差别自性异故。自体即是事。

།དེ་ལྟ་ན། ཇི་ལྟར་བུམ་སོགས་ཕན་ཚུན་བཞིན། ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མི་འགྱུར། །ཁྱད་པར་དང་སྤྱི་དག་ནི་ཐ་དད་ན་ ཡང་ཁྱད་པར་དང་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ལ།སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བདག་ཉིད་གང་གི་མདུན་བྱས་ནས། །དེས་སྒྲུབ་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཅན། །སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་འཇུག་ པར་གྱུར་།།དེ་རྟེན་ཐ་དད་ཐ་དད་མེད། །དཔྱད་བྱ་རང་བདག་ཉིད་ཐ་དད། །ལྡོག་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །ཡོད་ཉིད་དངོས་པོ་རྗེས་འགྲོ་མེད། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །བ་ལང་རྟ་ལས་ཐ་དད་པའམ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ ཅད་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ལ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཞེས་ལྷག་པར་བྱས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི། རྫས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདིས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལ་ནི་ དེར་མ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་དག་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལ་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཉེ་བར་བྱས་པའི་དོན་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་འདྲི་བར་བྱེད་ཅིང་དོན་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པས་དེ་ལ་བློ་གཉིས་ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་ བདག་ཉིད་གང་ཞིག་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འདི་མདུན་དུ་བྱས་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྐྱེས་བུ་འདི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་བ་ལང་ལ་རྨོ་བ་དང་བཞོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་སྲིད་པའོ། །དོན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཡུལ་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ། །རང་ གི་ངོ་བོ་ཉིད་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།རྫས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཐོབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དག་མེད་པས་དེ་ ལ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་ཡང་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྫས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྤྱི་དང་ ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྤྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ཅན་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གི་ནི་གཉི་ག་ལ་མཚུངས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།

如瓶等互异，
不成共别性。
差别与共相虽异，然非具差别共相，非具共相差别，因无互关联故，如瓶等。
由何自性前，
欲求彼果成，
此士夫趣入，
彼依异无异。
所察自体异，
返相等性者，
有性事无随，
入等成过故。
凡问牛马异或无异无差别者，皆增益"若是事之自体"而趣入唯差别，唯对彼说此，非说于实性等，因如其自性说异故。于义中因无迷乱故从彼了知。此等已为师所察。
是故于此，对牛等名所作义问异无异，安立异义，于彼何故作二智？是故此何自性非与他共，由前此而趣入欲求作差别义之士夫，如于牛耕挤等。他是可能。于义非尔，如入战阵。
由如何自性之名说自体，非实性等共相，因说彼时无欲得显现故，因随入牛等故，因成彼自性者无随行故，于彼无二体性故。此中亦以诸相观察即彼事。
彼虽异，于此实性等无异全无相违。因许返相相共相及一切自体异故。已说共相成自性无异。虽由自性无异，然彼自体因欲求作义者于二者同入。

།གཅིག་ཀྱང་ དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ནི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད། །དེས་ངོ་ཚ་མེད་མཁའ་གོས་ཅན། །གང་ཅིའང་རིགས་མིན་འཁྲུལ་སྨྲ་བ། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །མཐའ་གཅིག་པ་ཉིད་སྲིད་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་འདི་ནི་ཅི་ཡང་མི་རིགས་པ་སྟེ། མི་འཚམ་པ་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། དོར་བར་བྱ་བ་མེད་པ་སྟེ་ཡོངས་སུ་མཐར་ཕྱིན་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་རྔ་མོ་ནི་ཞོར་འགྱུར་ཞིང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཐ་དད པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན་ཡང་། །ཐམས་ཅད་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཡིན་དེའི་ཁྱད་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར། །ཞོ་འཐུང་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ན། །ཅིའི་ཕྱིར་རྔ་མོ་ལ་མི་རྒྱུག་།འདི་ལྟར་རྔ་མོ་ཡང་ཞོར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྔ་མོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་གཞན་ཡང་རྔ་མོར་འགྱུར། །དེ་ བཞིན་དུ་ཞོ་ཡང་རྔ་མོར་འགྱུར་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཞོ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་གཞན་ཡང་ཞོར་འགྱུར། དེ་བས་ན་འདི་དག་གཅིག་ལ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ཞོ་འཐུང་ཅིག་ ཅེས་བརྗོད་པ་ན་རྔ་མོ་ཡང་ཟོས་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་ཕུལ་བྱུང་འགའ་ཞིག་ཡོད། །གང་གི་ཁྱད་པར་འཇུག་འགྱུར་ན། །དེ་ཉིད་ཞོ་ཡིན་དེ་གཞན་ལ། །མེད་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་གཉི་ག་མེད། །ཅི་སྟེ་འདི་དག་ལ་ཕུལ་དུ་དབྱུང་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཞིག་འདི་ལ་འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ན་འོ་མའི་རྣམ་ པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི།གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་དེའི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ངོ་བོས་མཚོན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་ཞོའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་གཞན་ ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའོ།

一者因是彼体性，彼是作义功用，余亦与彼相等故，彼亦何故不作？
彼无惭空衣者，
说任何不理乱，
彼等亦当遣，
因一边可能。
此空衣者全不应理，无可取舍，无究竟，说"骆驼成酪非成"等乱语者，亦由此遣除，因体性一向异故。
虽是彼随行：
一切二体性，
由遣彼差别，
说饮酪之时，
何故不趋驼？
如是骆驼亦成酪，彼亦非骆驼，由何余亦成骆驼？如是酪亦成骆驼，彼亦非酪，由何余亦成酪？
是故此等于一亦非无某彼体故，及于非转变自体无定故，全无差别，故说"饮酪"时骆驼亦应食。
若有某殊胜，
由何差别入，
彼即是酪性，
余无故二无。
若此等有殊胜，说此时唯入乳变异，非余者。殊胜作义所欲趣入境彼，由彼果差别所取体所表自性者，是酪事故。如是自性于余非有，因无所欲趣入故。是故说"于彼无二体"是一向说。

།གཞན་ཡང་། ཐམས་ཅད་ཀུན་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། །བློ་སྒྲ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར། །ཐ་དད་བསྡུས་པ་སྨྲ་བ་ན། །དེ་མེད་ཕྱིན་ན་སྲིད་མ་ཡིན། །ནམ་ མཁའི་གོས་ཅན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་མ་མཐོང་བར་རྣམ་པ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཅན་གྱི་བློས་དོན་ལ་མོས་པའམ། བརྗོད་པར་འགྱུར། དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཟུང་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར།རྔ་མོ་ཞོར་འགྱུར་ཞིང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྡུས་པ་སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་མ་འདྲེས་པ་བདག་རྟོགས་ནས་སྡུད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་གཅིག་དང་འདྲེས་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེའི་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཅིག་པོ་དེ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་གནས་སོ། །ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པ་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་མ ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། གང་ནུས་པ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དག་།དེ་དག་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་མ་གཞག་པ་དག་ལ་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ལ་མེ་ནི་དྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། དྲོ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ བཞིན་གཞན་མེད་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི། འགྲོ་བ་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་དེ་ལ་འགའ་ ཞིག་མེད་པ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དྲོ་བ་མེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་དོན་གཞན་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་ནི་མི་སྨྲའི། དེ་ལ་མེད་དོ་ཞེའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཡུལ་དང་། དུས་དང་། ཆོས་ འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི།ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཀག་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ལ་དགག་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若一切皆是自性，
智语不应成差别，
说摄集差别时，
无彼不可能。
空衣者，如何由诸事无差别故，于某未见别定一相而与无杂余相具智，于义信解或说？因无取差别故，不应说"骆驼成酪非成"等摄集语。
又由了知无杂相自性而成摄集，因具一体杂智于某别定故。由彼显现差别所作体性彼等亦成自性差别，因是一多言说显现境故。如是一非成二体性，是故彼是邪说。
诸事全无某自性随行，如是而住。唯差别相是共相，然某是由体性一智等果性，某非是。
诸事自体差别虽是共相亦可，于无功能者若无自体性，于彼云何有自性差别境语？于彼等定当有语入，因于全无某相安立者不应有成立遮遣故。
如是于一切，火是暖性，非无暖，此随行返依言说于此不成，因于无余自性者无某相安立故。因一切相无了知故，若谓无了知火自性，则成愚迷。
若如是，于彼非遮某无，唯遮有无暖即是异义。今云何是有无？不说一切皆无，说于彼无。于一切事遮处时法，非有法，因遮彼则无彼境语入故，因于未显境无遮加行故。

།འོ་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་དགག་པ་ཡིན། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་ཡུལ་ལ་སོགས་ པ་བཀག་པ་མེད་ཅིང་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཀག་པ་ན་ཡང་བའི་ཕྱིར། །ཉེས་པ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །མེད་པའི་སྒྲ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའམ། མེད་པ་འདི་བཀག་པ་ན་དེ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་ཅན་ཡང་ བཀག་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ན་ད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ན། འདི་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའམ། དེ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་བཀག་ པར་འགྱུར་རོ།།ཇི་སྲིད་འདི་ལ་འབྲེལ་པ་འམ་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་བློར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བཀག་པ་ཡིན། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་འདི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་དག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལས་ འདི་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའམ།དེ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་སྒྲ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་དག་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཚིག་ནི་གང་གིས་འགོག་པར་བྱེད། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བློ་དག་གིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་བརྗོད་པ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །བརྗོད་པ་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བློ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འདི་རྟོགས་འགྱུར་བ་ཡང་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ།། །། བམ་པོ་དྲུག་པ། གཞན་ཡང་མེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་སྨྲ་བ་འདི་ལ་ལན་འདེབས་པ་ན། མི་སྨྲ་ན་ཇི་ལྟར་ལན་གདབ་པར་བྱ། ཚིག་འདི་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མེད་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ན་། འོན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་མི་འདོད་པ་དེ་བས་ན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན། དེ་ཉིད ན་ནི་མེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་ཡིན། གང་ཡང་དེའི་དོན་བཀག་པ་ན་དོན་མེད་པའི་སྒྲ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་མེད་པའི་དགག་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མེད་པ་དག་ལ་སྒྲ་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།

那么处等如何是遮遣？如是于彼亦无遮遣处等，亦非义。若谓是遮关联，则遮彼时亦应有过失相等，岂不应无无语入等？或遮此无时亦如是遮有法。
非遮"无关联"。那是什么？此中今说"如是瓶无"时，了知"此无关联"或"无具彼法"，如是成遮关联。若不成"此无关联"或"无法"之智，则如何是遮？虽有某相亦不可能，因无者无如是体故。
是故由了知无关联，此处无此之初了知，则彼不成无，或了知彼无时，如所欲了知，谁能遮遣从彼生语？诸分别境非有者，即非诸语。若彼等入，则何语能遮？不可说义非诸智所缘。
已说关联亦由自体无说。若说则因关联性住于智故，非如所思了知。是故此了知亦因是关联体性故，由自体非所说。是故如无，于关联亦无过失。
卷六
又，于说无是所说者答时，若不说云何答？于此语亦云何非说无？抑或不许无性故非说？则"无非有"云何？又下当说"遮彼义时因不加无义语故，无无境遮加行"。是故于无者亦有诸语。

། དེ་དག་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་། མེད་པའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མེད་པའི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ། །ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ་དག་རྣམ་གཅོད། །རྗོད་པར་བྱེད་པར་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་བྱ་བ་དག་ལ་ནི་ངོ་བོ་བརྗོད་པའམ། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཞེས་འདོགས་པར་འགྱུར་ལ། མེད པ་ནི་དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱ་བའི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་མེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ངོ་བོ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ཉིད་དངོས་སུ་དབེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དག་ ཅི།དབེན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་དབེན་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཅན་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཐ་ དད་པས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དག་བཞིན་དུ་བློ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བའི་དབེན་པ་དག་ལ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར།ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ན། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་འགའ་ཞིག་ལས། །བརྗོད་བྱ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་ལ་བྱས་ དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན།།རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ངོ་བོ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་བྱས་པའི་སྒྲ་འདིས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པས་ཀྱང་འདི་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྤྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ།དཔེར་ན་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱོགས་འདིས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ།

彼等云何是自性差别？于彼：
因无无之体性，
说无体性语，
无疑彼等遮，
能诠即成立。
诸语于事功用，或说体性，或称差别。无唯是离相，因全无可为因之体性故，或于彼体不应有无故，因体性是彼相故。是故此即直接离，彼如是体性能诠语何？是离境否？此是非处之疑。是故一切语是离境，及分别亦成立。
是故随一事者亦如自性，由差别异近计诸差别之异如是，因住于于智别现诸离故，唯是差别境。是故自性虽是所立能立体，然所立能立非杂。是故立宗义一分不成因。
此亦示为因性时：
自性差别别依待，
由某说立所立故，
如坏于作有性等。
为成立自体故，依待他作之体是所作，是故此所作语由说具他差别自性亦是所表。彼说由缘差别具异性等。如是依待差别别于某是自性因，于某无待普说，如于无常性有性。于某由遍取成自性法差别门，如于彼生。由此分应观自性因余分类。

།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་རང་བཞིན། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི། །གཏན་ ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་དག་ལས་ཉམས།།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ། རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཡང་མི་འདོད། དེ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ན་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ན་ཁྱད་པར་ཡང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཇི་སྐད་དུ་ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་དེ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྐྱོན་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་དུ་ནི། །བསྒྲུབ་བྱའི་སྤྱི་ཡི་ཆོས་ཅན་ལ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་འདྲ་བ་ཡང་བཀག་པ་མེད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་གྱི།ཡོད་པ་ཙམ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་དང་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ ལྟར་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་ན།འདིའི་ཁྱད་པར་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་རེག་པ་མེད་ན་རང་གི་དོན་ཅི་ཞིག་གསོ་བར་བྱེད། དེ་བས་འདིས་གཟུང་བའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་བསྒྲུབ་བྱ་འདིར། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་འགྲོ་ མེད་ཅན་འགྱུར།།དེས་ཡོད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཡིན་ན། །ཁྱད་པར་དག་ནི་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། །ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་གཅིག་པ་དང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ་གཞན་ཡིན་ནོ་། །ཞེས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་བྱས་པ་དེའི་ རང་གི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་དེས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མེ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡང་མེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ། ཁྱད་ པར་ཅན་གྱི་རྟེན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའི་ཡིན་ནོ།།རྟེན་དེས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།

若因是有自性，
云何有非所立？
无差别随行者，
因与所立皆失。
若有性是无常性或自性因，为何不许为所立？如是若成差别，然差别亦不能立，因无随行故。如说"因不知量境故"。此差别不仅于所立有过，且因亦有同过故。因无随行则非能立支，因由彼成疑故。
无此过失，如是：
唯有之差别，
于所立共法，
某义亦不成，
如是亦未遮。
一切相有性之立非成差别，而立唯有差别于某法，因未显自体差别某与唯有无违故。此非遮有性之立，然如是若说"某有"，若不触及此之他差别，能治何自义？是故若唯此所取差别是所立：
所取差别所立此，
因成无随行，
若彼有是所立，
则成立差别。
彼法主相者，是一、常、乐等性或他。如是由某相差别彼自体当立，然彼如是非随行，由唯有之随行成就者无所成。如是于火等岂非有过？于彼亦全无说唯火有性，因具差别依之差别所欲显于无随行故是不成。彼依非能差别彼，因由遮无具而差别故，如已说及当说。

།དེ་བས་ན་ དེར་སྤྱི་ཉིད་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་ བ་དང་གཞལ་བྱ་དག་ཏུ་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་།དེ་བས་ན་ད་ཅི་ཤེས་བྱ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། གཞན་དུ་མེའི་སྤྱི་དེ་ཉིད་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་བྲལ་བ་ ཅན་གྱི་སྤྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ།འགའ་ཞིག་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པས་ནི་དུ་བས་ནི་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ དེ་མེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་གྲུབ་པས་གང་ན་བདག་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དུ་མེའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པས་ཅིར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལ་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པ་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་བསྟན་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་ཁྱད་པར་ དུ་བྱས་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་འདི་ནི་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་མེ་ནི་ཕྱོགས་དེར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཉེ་བར་དགོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པར་འདིར་ཡན་ལག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ལ་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་སེལ་བར་བྱེད། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གཞན་ལ་ཆོས་དང་གཏན་ཚིགས་ནི། །མ་འཁྲུལ་པར་ཡང་བསྟན་པ་ན། །དེ་ལ་རབ་གྲུབ་དེ་ལྡན་ པའི།།ཆོས་ཅན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མེ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

是故如彼处由遮无具而立共相，如是此处亦非立某有性。因无主等声所说某义故，彼唯是无差别。
若谓云何是无？彼亦成就为所知、所说、所量。是故今虽由"所知有"而成就亦可，如是复何所成？否则因彼处未成火共相故是所立。于彼亦岂非唯未成具离无具共相之随行？
某非随行如是义，由了知他故，烟应显示"有烟处有火"即无火不生。如是由彼成遍唯火，于何处自体显现，即于彼生火智。于彼示能立亦不应理，因于彼由示见及关联即成所欲故。未示彼亦云何彼是差别及随行？
是故此成无火不生，因义即遮彼分无火故。彼说如是应立。如是非有前陈随行，因此处示所立非支分故。于有彼前者，立宗能立遣何？如是亦说：
"于他法及因，
示无错乱时，
于彼成就彼，
具法能了知。"
是故如立火等，立有性亦非无过。

།དེ་ཁྱད་གཟུང་བ་མེད་པ་ཅན། །དངོས་པོ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་ཡིན་ན། །དེ་ཙམ་ཁྱབ་ བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་ལ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགལ་བ་མེད། །རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཙམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགལ་བ་མེད་དེ། དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྱད་པར་ཡོངས་ སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད། །གཉི་ག་ལ་བརྟེན་འཁྲུལ་པ་དང་། །མེད་པའི་ཆོས་ནི་འགལ་ ཡིན་ན།།ཇི་ལྟར་ཡོད་ཉིད་དེ་སྒྲུབ་འགྱུར། །ཡོད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་དེ་ཐམས་ཅད་ནི། སྐྱོན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ། མ་གྲུབ་པ་དང་འཁྲུལ་པ་དང་འགལ་བ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པའི་ཆོས་ཞིག་སྟོན་ན་ནི་དེ་ཇི་ ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར།གང་ཞིག་དེར་ཡོད་པའི་ཆོས་འདོད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོར་མི་འདོད། རང་བཞིན་ཉིད་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ཤེས་ཆོས་ཅན་ལ་ཐ་དད་པ་ཅན་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དག་གི་ བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།ཇི་སྟེ་ཡང་གཉི་གའི་ཆོས་ཡིན་པར་སྨྲ་ན་དངོས་པོ་ལ་མི་བརྟེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་མ་ཡིན་པས་ལྡོག་པ་ཙམ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུགས་ ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།།གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དགག་པའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་ད་ཅི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།ད་ཇི་ལྟར་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若无取彼差别，
唯立事物性，
唯彼遍所立，
随行无相违。
虽能立是有性而无遍取自体差别，然唯事遍所立法之随行无违，因于彼不必遍取差别，因依唯有亦能成立故，且非所立，因无果故。
未成有法无，
依二错乱及，
无法若相违，
云何立彼有？
于有性所立，彼一切因具三过，不出未成、错乱、相违。其中若因示有法，彼云何成未成有性？若许彼处有法，云何不许事物？自性于某依止，如法与有法于法处差别而示，已说"法与有法能诠声之所诠义，于决定智境无某差别"。
若说是二者之法，因非不依事物之遮非遮，故唯返于无亦无违，如"不成色"即色非性于无近说亦成。若谓无近说因无事物故非遮境，则今是所立境耶？若谓亦非，今云何非遮境？因遮是止立体性故。

།དེ་བས་ན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་དེ་གཉི་ག་ཡང་ཡོད་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པའི་དོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་རྙེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བདག་གིར་ བྱེད།དེ་ཡང་བདག་ཉིད་རང་གི་ཚིག་གིས་གཉི་གའི་ཆོས་ཉིད་སྨྲ་བ་ན། ཡོད་པ་ཉིད་ལས་གཞན་ལ་ཡང་འདི་འཇུག་པ་དང་། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཙམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་འདིའི་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ།དེ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འདིར་སྤྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེས་ཁྱབ་པ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ངེས་པར་བྱས་པས་འགལ་བ་དང་འཁྲུལ་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་མེད་དོ། །ཁྱབ་པའམ་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་ངེས་པར་མ་བྱས་པ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གོ་བྱེད་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོན་མ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་ངེས་ པ་ནི།།རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། །དེའི་ཆོས་ངེས་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ནི་ཆོས་ཅན་དེའི་ཆོས་ཏེ། གོ་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྡོག་ན་ཡང་དེ་ལྡོག་བྱེད། །བདག་ཉིད་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་འདི་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ན་ ཁྱད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་ གཉིས་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ནོ།།གང་གཞན་དག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དང་ལྡོག་པ་ཅན་ཞེས་སྨྲའོ། །སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་མ་གཏོགས་པར་འདི་གཉིས་ལ་དོན་དུ་བྱེ་བྲག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

是故唯遮二者皆有，如何执取由遮除入相违品疑虑门而令了知？彼亦自语说二者之法性时，因说此入于有性之他及于有性无错乱故，云何非错乱？
有性之无法亦说为遮唯事遍义之因，此成相违因，因彼于某事亦不可得故，及无于遮事而有故。是故此三相法于立有性亦非依因相，余相亦无。是故有性不应成立。
虽唯彼遍事法此为普遍能立，然于已成有性之有法是未成。若由某相决定所立法遍，因无相违及错乱故，无此过失。未决定遍或依有法亦令了知为彼自性者，于某能了知亦不成。
是故说：
自法遍成就，
自性能了知。
由明性灯明，
不知彼体性，
不作自义事。
于彼遍决定，
是所知自性，
唯由彼法定。
遍决定者是彼有法之法，即所了知之自性。此若返亦令彼返，自体遍法此若返时，令所差别法彼返。若如是无此不生，则此成遍。
是故由此应知说能了知相之二种能立结合。二种结合即同法性及异法性。他有说随行性及返性。除结合差别外，此二实无少分差别。

།ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་དོན་གྱིས་ཆོས་ མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ ཞེས་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དཔེར་ན་མི་རྟག་ཉིད་བྱས་པའམ། འཇིག་བྱེད་མ་བྱས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་འདི་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་ བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་བྱས་པ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་བསྟན་པས་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་འདིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕྱོགས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བའོ། ། ལྡོག་པ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་མེད་དེ། སྒྲ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་བྱས་པ་ཉིད་མི་འབྱུང་བས་སྒྲ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ དམ་བཅས་པའི་ཚིག་མ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ངེས་པ་ནི་དེ་ལོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར། ངེས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་ལྡོག་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དོན་གྱིས་འཕངས་ པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་རྗེས་འབྲེལ་ཉིད། །འཇིག་པ་ཡི་ནི་རྒྱུ་མིན་ཕྱིར། །དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེའི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱུ་ལ་ ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་ལྟོས་དང་བཅས་རྣམས་ནི། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཅན་མི་མཐོང་། །དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་ ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།

于同法性结合，由义亦当了知异法性，因无彼则无所立与因之随行故。如是亦当了知异法性之随行，因无彼则于无所立无因成疑，如当广说。
例如无常性是所作，或坏灭是无作。此示此二之例。其中随行性者，凡是所作皆是无常，如瓶等。声亦是所作，如是由示所作性为无常性所遍，由说声亦是所作之力，成"声无常"，是故此处不必示宗。此是随行性结合。
返性亦于无无常性处无所作性。声是所作故成彼自性，因无彼则所作性不生，于声示有时，由力成就彼体有性之体故，如前未作立宗语。随行由义了知故成就，因确定是彼体性，彼返即返，是故由成就决定当说返。若彼成就，因由义引定为彼体性故，随行成就。
今云何说"所作必是无常"？如是：
由是自性故随系，
因非坏灭之因故。
事物坏灭自性者，
不待因故。
是故凡是所作，皆自性是坏灭自性。
有待诸事物，
定生者不见。
事物坏灭亦，
唯是无所待。
若是有待性，则瓶等某物亦应成常。

།གང་གིས། དེ་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་ན་ཡང་། །འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་སྲིད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་ན་དེ་དག་གི་ཡང་རང་གི་རྐྱེན་དག་ལ་ལྟོས་པ་ཐག་ཉེ་ བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གདོན་མི་ཟ་བར་ཐག་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཚང་བ་དང་གགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་། འཇིག་པ་རྒྱུ་ལྡན་ སྨྲ་རྣམས་ཀྱི།།འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་བས་ན་ངོ་བོ་འདི་དེའི་ངོ་བོ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ལུས་པ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ པ་ན་གགས་བྱེད་པ་ཅན་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ།།འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་ངོ་བོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ས་དང་ས་བོན་དང་ཆུ་དག་གི་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རྒྱུན་ འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་ངོ་བོ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཐ་མ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བར་ཆད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་ནང་ནས་མྱུ་ གུའི་རྒྱུ་ཡིན་ན།གཞན་སྔར་གྱུར་པའི་དེའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེར་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་[(]གགས་[,]གེགས་[)]བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་མི་འགྱུར་བར་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྐྱེད་ན་གཅིག་པ་ཉིད་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ལས་རྒྱུ་འཕོ་བ་མེད་པ་ནི་དེ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་གགས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མི་མཐུན་པ་མི་བྱེད་པ་ནི་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སཱ་ལུའི་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགའ་ཞིག་བྱས་པ་འམ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན།དེའི་རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

如说：
纵有多因缘，
于某亦不成。
若有多坏灭因，彼等亦待自缘而近，故必不近则某亦不坏。因不必具果，因可缺及有障碍故。是故因无余果：
坏灭有因论，
一切坏灭因，
说为错乱性。
是故此体是彼无待体者定于彼体，如因圆满聚集生果时无障碍者。某于某虽无所待，然必非无彼体耶？因地、种、水等聚亦于某处不生芽故。
非也，因彼亦待相续转变故。如是体于某亦无所待。其中最后因聚生果故，无间者唯具果，彼即是其中芽因，余是先成彼义。于彼处彼不能有障碍，因于一体不转则不生故，若生则失一性故。从彼体无因转变者，于彼生不作障碍因不顺，因非障碍性故。
稻种等亦非无待于生稻芽耶？因生彼缘于某处亦近彼故。云何无待？因于彼等，彼稻种即是能生自性，因无彼故待于自。若尔，于某所作或有性亦有坏灭自性者即是无，是故由待其自性故非坏灭。稻种等之彼自性是自因故，非彼因者不成彼自性。

།རྒྱུ་དེའི་ནུས་ པ་ངེས་པ་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་བོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡང་དོན་རྣམས་ལ་གློ་བུར་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྫས་ངེས་པ་ལ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་ངེས་པའི་རྒྱུ་བརྗོད་ པར་བྱ་བ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་འདི་ནི་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་དག་ཡིན་ལ། འདིར་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་རང་ བཞིན་ནི་འཇིག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྐྱེ་བ་ནི་འཇིག་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་དེ་བས་ན། འདིར་རྒྱུ་ལས་རང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པས་ན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་དེ་འདིས་འགའ་ཞིག་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡོད་པ་འགལ་བ་ཅན་དེ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེའམ་འགའ་ཞིག་ལ་འགྱུར་ན་ དུས་དང་རྫས་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ དང་།ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་གློ་བུར་བ་མ་ཡིན་པས་འདི་འགའ་ཞིག་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་ ནི་ཅུང་ཞིག་འགའ་ཞིག་ལ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་།།གང་གང་ལ་ཅུང་ཞིག་རག་ལས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་རག་ལུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངེས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་གློ་བུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ཞེ་ན།སྐྱེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།བླུན་པོ་དག་གིས་འདིའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཕྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། སྔར་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ན་ཡང་། གསལ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ།

彼因之功能决定亦由各自体性而领悟。自性决定于诸义非偶然，因无所待不应于处、时、事之决定故。如是于此亦当说决定因，因某生为坏灭体性，此中某决定性之自性非有，因一切具生皆成无常性故。
若谓具生自性是坏灭者，生非坏灭自性之因，无因自性无决定，是故此中从因亦无某自体差别，因无彼故于果亦无，故不相等。
此无待于坏灭者，成立某于某时有相违者为无体性。因无待自性若于某时或于某成，由待彼时事故，不成无待性，如已说。
若谓坏灭自性由无所待故成无因。非无因性，因从有性因体如是生故，及成有性者无如是体性故。若谓必定有性不从某生，则有性非偶然，此于某不于某时某处返，故彼于某无少许系属。于何何无少许依赖。
若谓有性此于某非有所依，则不成决定。是故此非于某偶然。云何示坏灭无因？因所生彼体无待他故。此中亦无某坏灭异于事物，事物即是坏灭，因彼生为刹那住自性故。
愚者说此自性后当决定，非先，虽见亦因无明显故。

།དེའི་དབང་གིས་མི་མཁས་པས་དུག་འགྱུར་བ་མཐོང་བས་འཇོག་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་འཇིག་ པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་། མེད་པ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཡང་གི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན།དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་བྱེད་པ་དེ་ལ་མི་བྱེད་ལ། གཞན་ལ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ལ་མི་བྱེད་པས་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་འགོག་ཅེ་ན། འཇིག་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གིས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པར་སེམས་སོ།།དེ་བས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་འདི་ནི་མེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འཐོབ་བོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དངོས་པོ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བྱ་བ་འགོག་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ནི་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་ཞེས་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར། །འདི་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ཡང་། །རང་བཞིན་ ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན།།དེ་འདི་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ན་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དག་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔོག་གང་ ཡིན་རྣམ་གཉིས་ཏེ།།འབྲས་བུ་ངོ་བོ་དེས་དེ་དག་།རང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབྲེལ་ངེས་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་སྟེ། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཅན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཇི་ ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྟགས་ཅན་ལ་རྟགས་དེ་དག་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།།འཇུག་པ་བློ་སྔོན་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་ན། །འཇུག་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བས། །མི་དམིགས་པ་ནི་ཚད་མར་བཤད། ། གསུམ་པ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་བྱེ་བྲག་མེད་པར་དོན་འགའ་ཞིག་གིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཡོད་པར་ངེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་བཀག་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་རྟགས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པར་ངེས་པ་ལས་ནི་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དག་འཇུག་པར འགྱུར་བས་དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ།

由其力故，如愚者见毒变而安立，后作安立。是故此坏灭除有性外无待他故，于彼是能遍。云何了知坏灭无所待？因彼因无功能故，及遮止作无之作用故，说"亦"字。
云何无功能？于已成事物不作彼作用，若作于他则于彼全非故。于彼及非彼体不作故，全无所作即成无待。云何遮止作用？彼等认为坏灭是无事，是故得出此坏灭因作无。其中若无成为果之自性，因彼即是事物故不成无。是故"作无"即是"不作事"，此成遮止作用。
如是亦何故当返全无所作？因事物成就无待于坏灭故。是故：
凡彼由自性成，
于此余者等中，
亦由自性而成。
见此于某有时，因无所待故，由自性成。如是于余亦是由自性生，因无差别故。
某事物境之，
比度有二种，
果性及体性，
定系自所立。
是故事物境之比度唯二种：具果相及具自性相。如其自体于能别所立，彼相依赖故，如上所说。
由行解前故，
不见彼体时，
不应行故说，
不见为量度。
第三不见因说为无差别由某义令了知。遮止决定有、声、言说者，一切不见皆是相。由决定有起声与言说，故说彼等为"行"。

།དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པ་པོའི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་འདི་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདི་ལ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།།ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་དེའི་དོན་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་སུ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ནི་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་རྟོགས་པ་པོའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ལྡོག་ཅིང་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དག་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དག་མི་དམིགས་པ་དག་གང་ཡིན་པ་འདི་ཡང་ དངོས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་ཏེ།འཇུག་པར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་འདི་ལ་ཚད་མར་མཚུངས་སོ། །མེད་པར་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་དམིགས་སུ་རུང་བ་རྒྱུ་གཞན་ཚོགས་པ་དག་ཡོད་ན་མི་དམིགས་ པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྔ་མ་ནི་མེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །དབང་པོ་ལས་འདས་རྟགས་ཅན་མིན། །དོན་རྣམས་མང་པོ་དེ་དག་ནི། །ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་ཕྱིར་ན་མེད། །དེ་མེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་གསུམ་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་གྲང་ན།དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ལྡོག་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐབས་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་འགའ་ ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་བརྗོད་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་དེ་ལ་ཡང་དོན་མང་པོ་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུའི་སེམས་འགའ་ཞིག་ངེས་པའི་རྒྱུ་ མཚན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཅན་འཇུག་པའམ།ཡུལ་དང་དུས་ཀྱིས་ཆོད་པའི་སྐབས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པའི་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལྟ་བུའོ། །དེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྐལ་པ་དག་ལ་རང་གི་ནུས་པ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ནུས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་དག་གི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཡང་མེད་ན་གང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱེད། དེ་དག་ནི་ཚད་མ་གསུམ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如是说不见即是诸无之无。此亦由了知者之力，非由事物之力。乃至此无了知，此中即无彼事物之有，即使是有，因彼不作彼义故。
虽实为不见，非无与非有，因即使是有，由自性等隔绝故于某处不见，此于诸无亦相等故。是故因了知者无量度故，返具见相之有性，及返具自因相之声与言说。是故凡成见相者不见者，此亦实为无性之体，因不应行故。此于此境亦同为量度。
虽彼具无决定果者非有性，此是量度，因凡可见者若有余因聚集则不可能不见。前者亦非成立无性，因：
论典无关联，
超感根具相，
诸多义彼等，
云何由不见故无？
彼成立无性者，岂由仅不见于一切义返三量度而成立？其中返论典非成立无性，因彼于某处起行故。论典起行者依某成办士夫义之方便而起行，否则无关联之说不成量度故。
于彼处亦诸多义必非应说，如由各别决定体性生某士夫心之决定因相非生者之行，或由处时隔绝之处无所需之事物差别。彼非作论典之境。如是于隔绝者因自功能近故亦无能生知。彼等必定无见果时，由何比度？彼等虽三量度返，然不能决定为无。

།དེ་བས་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྡོག་པ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་ ནི།ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཕྱིར་ནའང་ཚད་མ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དག་ནི་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འཇུག་པ་འགོག་པ་ཡིན་ཡང་སེམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཅན་ནི་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་ལ་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི། མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྟགས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་ཡོད་པ་ཅན། །ལ་ལ་ཚད་མ དག་ཏུའང་འགྱུར།།འདིར་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཡོད་པ་ཅན་ལ་ལ་ཚད་མ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གོང་དུ་དཔེར་བྱས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཡང་མི་དམིགས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་བཤད་ ཅེ་ན།རང་བཞིན་ཤེས་བྱེད་མི་ཤེས་ལ། །རིགས་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །གང་འགའ་ཞིག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་པས་དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཤེས་པར་བྱེད་པ་རྟགས་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་འམ། རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་སྤོང་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འམ། ལྷ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པ་འམ། སྦྱིན་པ་དང་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པ་སེམས ལ་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་།ངེས་པར་ལེགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ནི་འབྲས་བུ་དེ་མ་ཐག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན་དང་། ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་སྐུར་བར་བྱེད་ན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འབྲས་བུ་ཆོད་པ་ དག་ཀྱང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།བྱི་བ་དང་ཁྱི་སྨྱོན་པའི་དུག་གི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་འབྱུང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ལ་གང་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ བ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ།ཚད་མ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་འདིར་དོན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་བ་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་འགྲུབ་པའི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡང་ཚུལ་གཞན་དུ་འགའ་ཞིག་མངོན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

是故一切不见非成立决定返。是故此：
非有无决定果，
故亦不成量度。
此不见非量度，因诸量度具决定果故。此虽遮止行动，然非断除心疑，因由疑亦于某起行故。若谓具决定前行言说者于如是者即无过失，如已说"具不行果"。
具殊胜相者，
某些成量度。
此中一切不见非量度，由相差别故某些具有者是量度，如上举例。
若问何故说不见非量度？
于自性能知不知，
此说是此理。
因某之自体由处等隔绝故不见，彼非仅由不见即说为无，如上所说。因能知相于相无故，遮除超感根之义或自性差别，如离贪心，或无天之差别，或由舍施、害等返心为增上、决定善之因性无等。
于现前义因无刹那果故，彼具无果，及由同法故，虽由颠倒诽谤，然仅由此非无果，因见断果亦从因生故，如鼠与狂犬毒变。因于彼生无违故，此中仅不见非量度。
若问于有何为量度？正因此虽疑亦可，因量度亦可能故不遮。是故此中因于义或某自体无明见故，及诸因无决定生果故，能知不成。仅由此非无，因复由他方式某明显故。

།རྒྱུ་མི་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཡིས། །མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། །རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། དེ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་མི་བརྗོད་ཀྱི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཚད་ མ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།གང་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་འབྲས་བུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལར་རྒྱུ་ཞིག་ན་ཡང་འབྲས་བུ་གནས་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་གནས་པའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའོ། །དངོས་པོ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཅན་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་བརྒྱུད་པས་ རྒྱུན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར།དེའི་འབྲས་བུ་བསྟན་ཅིང་རྒྱུ་མེད་པར་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་མེད་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ན་དེའི་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་རྟགས་ཅན་ལ། ། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡང་མིན། །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ཅན་ལ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ཤ་པ་ལ་ཤིང་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་གིས།།དེ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་འདི་གོ་བར་བྱེད་པ་གཏན་ཚིགས་གང་ཞིག་ལས་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་འམ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་མེད་ པར་མ་གྲུབ་ན་ནི་ལྡོག་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་གྲུབ་ཅེ་ན། མཐོང་བ་མེད་པ་དག་གི་རྒྱུ། །མི་སྲིད་པར་ནི་གྱུར་པ་ནི་། །སྣང་བའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པའི། །དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་ འགྱུར།།གལ་ཏེ་དངོས་པོར་འགྱུར་ན་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་འཛིན་པ་པོའི་བྱེད་པས་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་མཐོང་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཅན་བར་ཆད་ལ་སོགས་པ་དག་མེད་ན་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། མི་དམིགས་ན་ནི་མེད་པ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་དམིགས་ པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཏན་ཚིགས་འདི་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དག་མེད་པ་ལ་རིག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་འགལ་བ་ཡོད་ན་ཡང་། །དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཕྱིར། །དེ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི། །མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་ གང་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཏེ།དེ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་རྩོམ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགལ་བ་དེ་དག་ནི་གཅིག་ཡོད་ན་ཡང་གཞན་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

因不知之果，
以无性而成，
于证成自体无，彼不见性非说为量度，唯因不见是量度。因无因不可能成果。
岂非于某处虽因坏亦见果住？不说因住时有果。如是住之事物非彼因者，因由相续间接利益流故，说示彼果，而无因生事物是无。若此由某方式成无，则其果定无。
于义自性具相，
自性不见亦非。
于自性相者某自性不见唯是量度。若能遍不见则成此自性，如于尸摄巴树有树性。
若由某因相，
了知彼为无。
若此能知因或能遍自性由某因相成无，则由无性返自果或所遍，因若不成无则于返亦疑故。
云何由事物体不见成无？
见无诸因者，
成为不可能，
现事物不见，
了知事物无。
若成事物，则如自体为能取作用所见。彼见障碍者障等无时唯成所见，若不见则定无，因如是成见无错乱故。此因相亦应知于因与能遍无。
若有事物相违，
因损害彼有，
见彼相违者，
定成为无性。
某事物与某不俱住，彼等所取由互不顺依故作违故。如前所说，彼等相违者若一有则知他无。

།འདི་ ནི་མི་དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ལས་འགལ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བ་ལས་ཀྱང་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་མི་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བླ་སྟེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར།ཇི་ལྟར་ཡང་མི་འགྱུར། དཔེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལ་ནི་དཔེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དཔེ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་ པར་བྱ་ཞིང་གང་གིས་དེ་ལྟར་འགྱུར།གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དཔེ་མེད་པ་ཅན་དག་གི་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་འམ། དཔེ་དང་བཅས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་དང་འདྲ་བར་གཞན་ལ་ཡང་དཔེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷ་རྣམས་དགའ་བས་ངེས་པར་གཟུང་བ་བསལ་བ་མེད་དོ། །མེད་པའི་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དམིགས་པ་མི་དམིགས པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཐག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཚོགས་པའི་རུང་བ་ཐག་ཉེ་བ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཔེ་ཡིན་ནོ།།མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་ནི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རང་བཞིན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པའི་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་འགོག་པར་ཡང་ཚད་མ་ལོག་པས་རྒྱུ་མཚན་མ་ཚང་བ་ཅན་གྱི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་ཡིན་གྱི། ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་འདི་ཉིད་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མེད་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དང་དེ་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ལ་ལུགས་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྨོངས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཁས་ བླངས་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་འམ།གཞན་དང་འདྲ་བར་བསྟན་ཏོ་། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་འདོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དཔེས་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ཁྱབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ངེས་ཟིན་ཀྱང་དཔེ་ནི་དྲན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

此不应立为异于不见，因由彼了知相违故，及由相违亦成立无故。由如是相不见了知无虽可，然彼云何成比度？云何不成？因无待喻故，此中全无少许喻。
岂非虚空花等近说无为喻？彼无云何了知及由何如是？若谓唯由不见，则于彼云何无喻者成无性，或具喻者则成无穷过，如是亦不了知。是故如近说无成立，于他亦因无待喻故非比度。虽闻亦无除天众喜定取。
见无性声与言说因之不见，因自体近故，由成立彼等具自因相者，一切具自因聚合适近者，此中是喻。无性于此亦唯是不见。正因此，此是由因比度果相故，当说摄入自性因相中。
遮止有声与言说，亦以量度返故，具不全因相之芽等为喻，非唯近说无。于近说无亦是遮止此行，成立具不见相之无性。
承许因相及彼无，于行与返作违理者之愚，如其所许而示近说无或如他。若问且彼不见云何成立？当后说明。
于余比度亦若许所立法遍，云何应由喻了知？因由示所遍即成能遍故。若谓虽义已定，喻是为忆念，此于他亦等。

།དེ་ནི་གཞན་ལ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ལས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་ལ་རྨོངས་ པའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་གང་འདི་ལ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པའམ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་དོན་འགོག་པ་ན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ དང་།ཡུལ་མེད་པ་ཅན་གྱི་དགག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་བསྒྲུབས་པ། །ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །དེར་དངོས་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན། ། བསྒྲུབ་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་ནི། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཀྱི། །མེད་པ་མ་ཡིན་སྒྲ་སྦྱོར་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་སྒྲ་དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ངང་ཅན གྱི་དོན་ཡུལ་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་དོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ནི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་འདོད་པས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ ལ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཤེས་པ་དག་གིས་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཡོད་པ་ དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་བས་ན་ཆོས་ཅན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཅི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་ལས་སྣང་བའི་དོན་འདི་ནི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་དངོས་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ དེ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྤང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། མ་ཐོབ་པ་དང་འགགས་པའི་དོན་དག་ཀྱང་དེ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ རྣམ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅན་གྱི་གཞན་མུ་སྟེགས་པའི་ཤེས་པ་དག་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

虽于他由仅不见了知无之言说，然于此因愚故应忆念。
若谓此中胜性等非有，因不见故。于彼云何成无言说或云何遮止有言说？因遮止彼义时不结合有法语故，及无境之遮遣不应理故。此过非有，如是：
无始习气所生起，
遍计分别所成就，
依于有无二边者，
声义诸法有三种。
彼中无近取实事，
证成彼不见即是，
如是即由彼因相，
结合非无之声故。
如是声等非自相境已说。具无始时习气所生分别各别显现自性之义，执为境。依彼分别之说者闻者，欲如事物显现而示故结合，及生彼相分别故。
非近取及果知显现体性者，不能定为彼境。彼分别亦因从有无二知熏习气生故，及由彼显现决定力故，说有无二法。
是故依此有法，胜性声所显义是否具实事近取而行有无性。于证成无实事近取性，因彼即是各别自证故，不应舍义是有法。彼义亦不能说是自相，因未得与已灭义亦不离彼故。于事颠倒相执著之余外道知亦有故。

།དོན་དམ་ལ་གཅིག་ཕྱོགས་ཉིད་ཡོད། །མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི། །དོན་རྣམས་ལ་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། །རྒྱུ་མེད་ཅན་འཇུག་མི་འགྱུར་དང་། །འདས་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ ཡང་།།ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བརྫུན་པ་ཡི། །དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་དག་བློ་དོན་ཡུལ་ཅན་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་འདི་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཆོས་ ཡོད་པའི་ཕྱིར།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་སྒྲ་ལས་སྣང་བའི་དོན་འདི་ཉིད་ནི་བསྙོན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བློ་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་དོན་བསྙོན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ བའི།།ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ནི་བརྩལ་བའི་ཕྱིར། །བསྡུས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །ཡན་འགར་ཆོས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་དོན་ཁོ་ན་ལ་བསྙོན་ན་གཙོ་བོའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་བརྩལ་བའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་རྟེན་རྣམ་པར་གཅོད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་རྩོད་པའི་གཞི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། གཞན་ཡང་། སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །ཡོད་མེད་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་བྱ་སྟེ། །འདི་ལ་འབྲས འབྱུང་རག་ལས་ཕྱིར།།དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར་། །དེ་འདོད་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་ཞིང་། །འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཅི་ཕན། །སྒྲའི་དོན་ཡོད་པ་འམ་མེད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉེ་བར་འགོག་པའམ། །ཡང་དག་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་པར་ཞེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་འཇུག་པ་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དཔྱོད་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གང་ལ་སྐྱེས་བུའི་དོན་ འདི་རག་ལུས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་མེ་ནི་གྲང་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདི་ལ་སྒྲའི་དོན་ནི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་བྱེད་པར་འདོད་པ་འདི་ནི་མི་ནུས་པ་ལ་གུས་པས་རྗེས་སུ་ སྦྱོར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་མི་བཟང་བ་བརྟག་པ་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

胜义中唯一方分，
见异差别诸义中，
诸声无因不趣入，
于过未生亦复然。
某些语非虚妄义，
故许彼为智境界。
此为摄颂。
如是于证成无所欲体性近取，如是此有不见法故，非未成所立法。于此亦不能诤声所显义，因生于心故结合声故。若无彼则不应理故。
若诤声义所立法，
应求依处故总摄，
不成所立唯支分，
法性已成立。
若唯诤声义，则因寻求胜性声所诠有法性故，将无所立法依。是故此无待遮除依处，因非诤论事故不应安立。
无诤声义诸者以，
有无方分差别故，
应观察于事物性，
此依果生故。
非能作用故，
彼欲观察何为？
阉人容貌美丑中，
具欲观察何益？
声义有无皆不能稍遮或成办士夫义，因如执著般实非有故，及不如实住故。是故此行时，于一切处观察有无时，不待分别显现而观察此士夫义所依之事物性，如说火能遮寒。此中声义无能力，因虽已领受彼亦无故。是故此欲作用者不应随顺敬重无能者。具欲者不应敬重观察阉人容貌美丑。

།གང་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བརྟགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཆོས་ཞེས་བཤད་པ་དེའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་བརྟགས་པ་ ཡིན།།དངོས་བརྟེན་མ་གྲུབ་འདི་ཆོས་སུ། །རིགས་པ་སྨྲ་བས་བཤད་པ་ཡིན། །རྟོག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ཉིད་བརྟགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཚད་མ་གསུམ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚད་མ་གཞན་ལོག་པ་ན་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ནི་མ་ལུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ལུང་གིས་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་ལོག་པ་ཇི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལུང་དག་ཏུ་དོན་ཐམས་ ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ།སྐབས་སུ་བབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་རྣམས་དངོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལས་དོན་གྲུབ་མིན་དེ་དག་།སྨྲ་བའི་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད། ། སྒྲ་ནི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་འགྱུར་ན། དེ་དག་ནི་སྨྲ་བ་པོ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་རག་ལུས་པས་འཇུག་པ་ཅན་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས བུའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཅན་མ་ཡིན་ལ།དེ་ལ་རག་ལུས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གང་། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བ། །སྤྱི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་ལུང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་ལུང་གི་ཚད་མ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གཞག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་ལ་ལ་དག་གི་འཇུག་པ་དང་། ལྡོག་པའི་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་དང་། ངན་སོང་དག་ཐོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡོད་པ་ ལ་འགལ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན་འདི་ལྟར་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་ནས་ཚད་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་། འབྲེལ་པ་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་ཐབས། །སྐྱེས་བུའི་དོན་ནི་རྗོད་བྱེད་ངག་།ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དབང་བྱས་ཡིན། །དེ་ལས་ གཞན་པ་དབང་བྱས་མིན།།འབྲེལ་པ་ནི་ངག་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་སྡུག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སྨྲ་བ་པོ་མི་མཐུན་པ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། སེའུ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་དང་འདྲ་བར་བསྡུར་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

若问如前所说"不见为法"其义云何？
分别知境性，
声义是遍计，
无实依此法，
理论师已说。
因是分别境故，声义即是遍计，彼无依实事不见是法，此为密意。虽说三量返，亦不成无事，所说彼于余量返时不返，因彼等非具一切境性故。
此中教证无少许不遍，若问于彼云何了知返？此中已说教中无一切义近结合，因非此处所说故。
诸声与事物，
无有不共生，
不由彼成义，
显示说者意。
声非如事物而行，因若由彼等定义自性，彼等依说者欲说而行故。由无彼不生故，即由彼了知。
一切士夫欲亦非如义而成，不依彼自性事物非能令他了知。然若问云何说"信言不欺，即是总比量"？此士夫不依教量不能安立，因闻某些非现前果之行止大利益及恶趣故，及于彼有不见相违故。
是故若有所入，因如是而入故，观察已说为量。彼复：
关联及随顺方便，
诠说士夫义之语，
是由遍计所作力，
余非所作力。
关联谓诸语于一义摄益。若非如是，说者将示不顺，如"十猴"等语唯无摄故。

།འབྲས་བུ་འདོད་པ་བསྟན་ བཅོས་ཐབས་ནུས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ལ་དཔྱོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་།སྐྱེས་བུ་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན་དག་ལ་ཡང་སྟེ། དུག་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇོག་པའི་གཙུག་གི་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གྱི་མན་ངག་ལྟ་བུ་དང་། བྱ་རོག་གི་སོ་ལ་བརྟགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཟློག་ནས་སྡུད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཐབས་ནུས་པ་ཅན་དང་། སྐྱེས་བུའི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་མི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ལ་སླུ་བ་བསྟན་པ་མེད་པ་དེ་ལ འཇུག་པ་ན་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ།།འདིའི་མི་སླུ་བ་གང་ཞེ་ན། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་དངོས་པོ་ཡི་། །དོན་དེ་དག་ལ་མངོན་སུམ་དང་། །རྗེས་དཔག་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་། །གནོད་མེད་འདི་ནི་མི་སླུ་བའོ། །མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པའི་དོན་དག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་རྒྱུ་མཚན་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བློ་དག་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་ སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེན་པ་ཅན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་།རྫས་དང་ལས་དང་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་དག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་ སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཁྲུས་དང་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་ པ་མ་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ།།ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པའི་ཡུལ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བ། །སྤྱི་ལས་འདི་ཡི་ལྐོག་གྱུར་པའི། །ཡུལ་ལ་འང་གོ་སྐབས་མེད་བློ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དེ་དང་འདི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཉེས་ པ་ཟད་པའི་ཚིག་མི་སླུ་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་གོ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བར་མི་སླུ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།



我来为您翻译这段藏文佛教逻辑论著:
对于那些想要获得果报却采用无效方法的论著,以及对那些对人无实际利益的论著,不应予以尊重。就像为了解除毒害而佩戴的珍宝饰品的口诀,或者像乌鸦牙齿的观察法那样。
相反地,应当全面考察那些具有系统性、方法有效,且能阐述人之目的的论著。因为对其他论著表示尊重是不合理的。
如果经过详细考察后发现其中没有错谬之处,那么遵循这样的论著是恰当的。
什么是不错谬呢?对于已见与未见的事物,通过现量和比量这两种认识方式,若无有违背,这就是不错谬。
对于应当以现量认识的对象,如果现量认识不相违背,例如蓝色等色法、乐受与苦受、因相的显现、贪欲等烦恼以及心识等。同样,对于不应当以现量认识的对象也不能用现量认识,例如声音等本质的执著、乐受等,以及实、业、总相、和合等。
同样,对于不依赖圣教而应当以比量认识的对象,例如四圣谛等。而对于不应当以比量认识的对象也不能用比量,例如"我"等。对于依赖圣教的比量,例如承认贪欲等的本质及由此产生的非法,为了断除这些而未教导沐浴、火供等仪式。
能够完全决定一切对象且清净无误的,就是不错谬。可信言语是不错谬的。对于此中隐蔽的对象,若无有余地的认识即称为比量。由于与此相同,都是灭尽过失的言语同样不错谬,因此对于未见而无错乱、不能通过现量和比量了知的对象的认识,由于依止于此,所以应当比量其不错谬性,如同其他的认识一样。

།དེ་བས་ན་སྒྲས་རབ་ ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་འདྲ་བར་བསམ་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཉེས་པ་ཟད་པའི་ཚིག་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་བཅས་རབ་ཏུ་ངེས་པ་ཡིས། །གཙོ་བོའི་དོན་ལ་མི་སླུའི་ཕྱིར། །གཞན་ལའང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། །བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བ་དང་དེའི་ཐབས་དེས་བསྟན་པ་དག་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེས་བུའི་དོན་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཅན་གོམས་པར་འོས་པ་དེ་དང་འདིའི་མི་སླུ་བའི་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའི་སླུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཆད་པ་པོ དགོས་པ་མེད་པ་ལ་ལོག་པར་སྟོན་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དང་དེ་རྣམ་པ་གཉི་གས་ཀྱང་གོ་སྐབས་མེད་པས་ལུང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་ལ་འཇུག་པ་ན་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དག་ ནི་དོན་རྣམས་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་ལ་ལྟོས་པ། །ཇི་བཞིན་དོན་དུ་གཞན་གྱིས་ཤེས། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཉེས་པ་ཟད་པ་སྟེ། དེས་བྱས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་གིའོ།།གལ་ཏེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། །ཤེས་པར་ནུས་ན་དོན་འདི་འདོད། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་འཇུག་པར་འདོད་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ལུང་ངམ་ལུང་མ་ཡིན་པ་ཚོལ་བར་བྱེད་ཀྱི་ཕོངས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་འདི་ལས་ནན་ཏན་དུ་བྱས་ ཤིང་ཤེས་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་ནུས་པ་ཅན་ལ་སླུ་བ་མེད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་དེ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་ལྟར་ཕལ་ཆེ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་འཇུག་པ་ན་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此,即使是通过语言详细分别,也不是像从语言所生那样显示思维本身。如此,由于对境不错谬,所以也是比量。
或者,以另一种方式来说,由于无过失言语是不错谬的,所以称为比量:
【偈颂】
应取与应舍之真实,
伴随方便善得定,
于主要义不错谬,
于余亦是比量故。
对于应取、应舍及其方法的教示无有颠倒,这就是不错谬。例如将要解释的四圣谛的道理。对于对人有益且应当修习的其他不错谬境,也应当如此承许而非错谬,因为无有相违,且说法者对无意义之事作虚妄宣说是无果的缘故。
由于这两个方面都无有余地,所以说教法是比量。依止教法时应当如此趣入。如此,比量也非无过失,因为已经说明了言词对诸法并非是不可离的关系。
【他人说】依止殊胜士夫,如实义为他所知。具有如实见等功德者是过失已尽的士夫,其所作即是不错谬。
若能知是殊胜者,
则可许此义为真。
一切欲求以择智趣入者,都会寻求是否为正教或非正教,而非因贫乏。如果能见到依此精进修学而趣入时能获得义利,由于无错谬的缘故,也会趣入其他。因为世间言说大多如此运作。
若详察士夫而趣入时,必定不会趣入,因为不能了知如此之人。并非因为不欲求,因为这样的人宣说无颠倒之法。

།འདི་ལྟར། ཚད་མ་རྣམས་ནི་རྙེད་དཀའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་འདི་ལྟའམ་མིན་ནོ་ཞེས། །གཞན་ཉེས་པ་འམ་ཉེས་མེད་ཀྱང་། ། རྟོགས་དཀའ་ཞེས་ནི་གཞན་གྱིས་ཤེས། །སྐྱེས་བུ་དག་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དག་ལས་ཡང་དག་པ་དང་ལྡོག་པར་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་ན་དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དག་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་བྱ་བ་དང་སྨྲ་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དག ཡིན་ན།ཐ་སྙད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་བློ་སྔོན་དུ་གཏོང་བས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་བྱ་བར་ནུས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པ་ ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར།ཅི་སྟེ་གང་ཉེས་པ་མེད་པ་དེ་འདྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ཅི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འགྲིབ་དང་ཕུལ་བྱུང་བརྟེན་པ་ཀུན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་གོམས་པ་ལས་བདག་གྱུར་པས། །ལ་ལར་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར། ། ཟག་པ་ཟད་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་འདི་ནི་འགྲིབ་པ་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པ་མེ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང བ་ཅན་དག་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་ཡིན་ན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འགའ་ཞིག་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། དེ་གསལ་བ་ན་མེ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། ཉེས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན། འདི་ལྟར་ཉེས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་ཡང་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐྱེ་བ་དང་འདྲའོ་ཞེ་ན།། །།བམ་པོ་བདུན་པ། ཉེས པ་འདི་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར།འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ་། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་དུ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཙང་སྦྲ་ཅན་ལ་ཐོད་ པ་ཅན་ལ་འདོད་པ་དང་འདྲའོ།།འབད་རྩོལ་ཡང་ཐོབ་པ་དང་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་དག་ནི་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་མཐོང་བས་བྱས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱེས་བུའི་སྐྱོན་དག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是量难得故,
此是如此否者,
他过或无过亦,
难知为他所知。
若人从心所生的功德与过失中趣入正确或相反,那也超越感官,应当由自身所生的身语行为和言说来推理。世间言说大多依靠先行的心识也能作其他行为,因为是随人意欲而行动,且他们的意乐也是多种多样的。因此,这在寻求因相时是不确定的,如何能了知?
若问:"难道不存在这样的无过失士夫吗?"
衰退与增上所依一切,
皆具不顺品故,
由修习成就自性,
于某处漏尽得。
但这漏尽也难以了知。此过失是具有衰退和增上法性的,被违品所胜或不胜,如同火等能作证成。这些是从分别而生,虽是所取,但从某些意识功德的修习中无有差别,当其明显时,如同火等无有随行,成为坏灭法性。因此也能成为无过失。
什么是所谓的无过失?如是,即使存在成为过失违品自性,过失也会随缘而生,如同生起过失自性的违品一样。
【第七品】
此过失不存在,因为:
无害及真实义,
于自性颠倒虽,
勤勉亦不能退,
心执彼方故。
自然无需勤勉即能遮除,如同净行者对颅鬘者的欲望。勤勉也是获得与遮除的自性,是由见到功德过患而作,而这在成为违品自性的士夫过失中是不存在的,因为它是无害性。

། ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་རག་ལུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡང་རྒྱུད་ལས་རྣམ་པར བཟློག་པ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་དག་པའི་དོན་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པའི་ཡང་དག་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཅན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འབད་ རྩོལ་ཡོད་ན་ཡང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་དང་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱོན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་རྩོལ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཉེས་པ་དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གོམས་པ་ལས་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཉེས་པར་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག་།འཇིག་ཚོགས་ལྟ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་མི་རིགས་དེ་དེར་ཆགས་པ། །དེ་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་འབྱུང་། །ང་མ་ཡིན་ངའི་མ་ཡིན་ཞེས་ལྟ་བའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་ཞེ་སྡང་མེད དེ།བདག་མེད་པ་བདག་གི་ལ་ཉེ་བར་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་དང་། ཉེ་བར་གནོད་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རིགས་མཚུངས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བས་བདག་གིར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར།ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་ཉེས་རྣམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས། །གཞན་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་སྟེ་། །དེ་སྤངས་པ་ན་སྤངས་ཕྱིར་རོ། །གཏི་ མུག་ནི་ཉེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ།རྨོངས་པ་མེད་པ་ལ་ཉེས་པ་དག་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ཏུ་ནི་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་དེ་ནི་གཙོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་ཏེ། དུ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་དག་ནི་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉི་ག་གཙོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་རེ་རེ་བསྟན་པས་མཛེས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །གཙོ་བོ་ཡང་དེ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། དེ་སྤངས་པ་ན་ཉེས་པ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི ཉེས་པ་རྣམས་ནི་དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་གོམས་པ་ལས་སྤངས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།

因为已断除一切过失,因为远离烦恼和依赖生存的痛苦,因为具有寂静安乐,因为无有厌倦。非真实义的所取,虽从力量而生,但因持守远离相续故而不会生起。非为真实义,因为是由事物的力量而生。过失的非真实义不能损害已成为对治品自性者。因此过失不会生起,即使有勤勉,具有分别的心识,尤其是无过失自性者,因为已成为功德品而精进于对治品故。
那么,能生起这些过失的是什么?又是通过修习何种对治品而得以断除呢?
一切诸过失,
从身见而生,
彼不合理故,
由彼生贪等。
若无"我"与"我所"的执取见解,则于任何对象都不会生起贪著;若无贪著,则于任何对象都不会生起嗔恨。因为无我者对我所无有损害,且于摧毁损害者亦无彼故。因此,从修习同类而生的我见会产生我所执。由此等又生起对彼的贪嗔等,所以一切过失都从萨迦耶见(身见)而生。
这也就是由无明所称的不知,因此:
故说诸过失,
其因即愚痴,
复次即身见,
断彼故断故。
说愚痴是过失之因,因为无有愚痴者不生过失。在其他情况下也是身见。这两者都是说明其为主要,因为多种所生的过失不可能从一因生起,这是相违的。若二者都是主要,则不应依于显示单一之美。当二者都统一说明时则无相违。它们成为主要是由于是所取性,因为断除彼时过失得断除。
因此,从身见所生的诸过失,可以通过修习其对治品——无我见而得以断除。

།ཉེས་པ་ཟད་པ་ཅན་རྟོགས་དཀའ་བ་དེ་ཡང་གང་གིས་བསྟན་པ་ལས་འདིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་ནི་ལུང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་རྟོགས་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་རོ།།ཚིག་རྣམས་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །ཉེས་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་བདེན་དོན་ཅན། །ཞེས་ནི་ལ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད། །ལུང་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུས་མ་ བྱས་བདེན་དོན་ཅན།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་གི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པས་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ལ། ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །ཡོན་ཏན་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ལོག་པའི་དོན། །ཅི་མིན་ཞེས་ནི་གཞན་དག་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་མཐོང་བ་དེ་ལྟར། བརྩེ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ཚིག་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བདེན་པའི་དོན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ ལོག་པ་ན་དེ་ཡང་ལོག་པ་དེ་ལྟར་ན་མེད་པའམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ།།སྒྲ་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་གྱི་བརྡ་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བརྡའི་ཚེ་ད་ འི་འདོད་པ་བརྡར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པ་དག་ལ་ནི་འདོད་པའི་དབང་གིས་བསྟན་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྐྱེས་བུས་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལས་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། དེ་དག་ཀྱང་དེ་དག་གིས་ལེགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྐྱེས་བུས་ བྱས་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ལས་དོན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བརྡར་བྱས་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་དང་འདྲ་བར་འགལ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལོག་པས་རང་གིས་བྱས་པའི་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བློ་དག་ལོག་པར་འགྱུར་རོ།

那么,如何能了知这难以了知的无过失者呢?依止何者的教示而得以了知?依止士夫的言语不是教法,因为作者难以了知。
诸语成邪因,
过失依士夫,
非士夫所作,
具实义他说。
一切教法不可能错乱,因为错乱之因——诸过失是依止士夫的缘故。"非士夫所作具实义"是他人所说,因为无因则能成立无果。
对此说法:
诸语成真因,
功德依士夫,
岂非邪义他。
如同见到具贪等的士夫说妄语,同样具慈悲法性等者说真实语。因此,如同言语因依止士夫而成为邪义,同样也成为真实义,若彼颠倒则此亦颠倒,如是则成为无有或颠倒。
诸声音并非自性具有意义,而是由约定而有,因为从彼了解义,如同身体手势等。是随顺相应的,因为约定时即是依现在意欲而作约定。对于自性成立者,不应由意欲力而显示。
彼等无有意义,由士夫善作而具有意义。彼等也应当仅是由彼等善作,唯是士夫所作,而非生成。因为从彼于义上错乱故。生成与另作约定,如同其他士夫法,无有相违。因此,此颠倒则从自作约定所生的义的认识成为颠倒。

།དེ་བས་ན་དེ་ལོག་པར་གང་ལས་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཡང་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བརྡར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་ཤེས་བྱས་པ་དག་གི་རྒྱུ། །བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས། །ཚིག་རྣམས་སྐྱེས་བུས་ བྱས་མིན་ཡང་།།དེ་ཕྱིར་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྲིད། །འདི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། བརྡ་གང་ལས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །བརྡ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ཚིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུས་བྱས་མིན་ན། །བརྡ་རིག་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་སྒྲ་འབྲེལ་པ་མ་བྱས་པ་ཅན་དེ་དག་ནི་དོན་རྣམས་ལ་སྐྱེས་བུ་དག་གིས། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ད་ནི་བརྡ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། གང་ལས་དོན་རྟོགས་པ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་འདི་ནི་བརྡ་ལས་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་། བརྡས་དེ་དག་ནི་གསལ་ཡིན་ན། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་དོན་མེད་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་ཡང་གསལ་བ་མེད་ན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྡས་ཀྱང་འདི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཅན་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་ནི་གང་དོན་རྟོགས པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཙམ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ནི་བརྡ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་བརྡས་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་ཅི་སྒྲ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རུང་བ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་སྒྲའི་ནུས་པའི་ངོ་བོ་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་ གཞན་ཡིན་ན་སྒྲའི་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།གལ་ཏེ་རུང་བ་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕན་འདོགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་དོན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་རུང་བ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད།འོན་ཏེ་བརྡ་ནི་ཇི་ལྟར་སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འདྲེས་པ་རྣམས་དང་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此,从何处得知其颠倦而具有真实义?若仅生成是士夫所作而非约定:
义知作因者,
约定依士夫,
诸语非人作,
是故可成邪。
此非士夫所作有何用?从约定而了解义者,若非士夫所作则也会成为颠倒。以其他方式约定,成就戒律的天界语言将成颠倒。因此,虽非如实义而可能显示,这即是过失。
关联非人作,
不知约定知。
若如是,声音的关联若非所作,则诸士夫对诸义不会有其他颠倒,因此无有过失。
若尔,约定有何用?从何了解义即是关联。若彼非士夫所作,则此不待约定。若不依了解,如何是关联?
约定彼明显,
余知成无义。
虽有关联,若无明显则非了解之因。约定也使此明显。若已成就而近住,无因有何用?关联的作用不就是生起义的了解吗?这已由约定完成。
若说不相应的约定无有功能,故相应性即是关联。那么声音何须是关联?如同因果的相应性,声音功能的自性即是相应性。若是异义,说"声音的"关联有何用?
若说是对相应性有所助益,则不然,因为常法无可增益故。对彼也成太过之失,因为助益不成立。为何不许相应性于义自性相应?
又,约定如何是声义的关联?因为于诸士夫而转。于无杂染者和已成就者都无有任何关联,因为将成无差别之过及无所待故。

།དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་ པར་འདོད་པ་འཕངས་པའི་ཚིག་གིས་འདི་ལས་འདི་ཞེས་ཤེས་པའི་རང་གི་རྒྱུ་ལ་སྣང་བའི་དོན་རྟེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར།བློའི་ངོ་བོ་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསལ་བར་ བྱེད་པ་ནི་བརྡ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲེལ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཉིད་འབྲེལ་པ་རྟག་པ་ཡིན་པར་ནི་བླ་སྟེ། དེས་ན། ཚིག་རྣམས་དོན་གཅིག་ལ་ངེས་ན། །དོན་གཞན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པ་དེས་ འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་དབང་གིས་བརྡར་བྱས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །དོན་དུ་མ་དང་མངོན་འབྲེལ་ན། །འགལ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྲིད། །ཅི་སྟེ་མཐོང་བ་ འགལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ནི་འཆོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་ལས་སོ་སོར་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཅན་གྱི་མངོན་པར་འདོད་ པའི་དོན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྒྲ་ནི་འདོད་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན། དེ་མ་ངེས་པ་ངེས་པ་སྐྱེས་བུ་ལས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའང་དོན་ མེད་འགྱུར།ཇི་ལྟར་ཡང་དོན་མ་འཆོལ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་རྒྱུར་འཆོལ་བ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཅི་འདྲ་བ་དག་འགའ་ཞིག་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་ན། འགའ་ཞིག་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་ལ་རག་ལས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། བརྡ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། འཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་ པར་རྟོག་པར་ནུས་པ་ཅན་ཡོད་ན་སྟོན་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

欲表达义的差别而发出的言语,通过"此从此"的了知,依止于显现于自因的义,因此心的自性与语言表示二者是所生与能生自性的关联。因此,从声音的了解是不离而生,这是约定所明显的。由此成立能知的关联,并明显关联,但彼本身非关联。
宁可说他性的关联是常住,因此:
诸语定一义,
不知异义生。
彼关联不应了解无关联的义,因为这将成为无义之过。又见由意欲力而约定者皆能明显一切。
现关多义时,
能明相违存。
若思维"愿见不成相违",则一切皆成一切的能诠。如是,非一切成就一切,因为因果无有混乱。由此,各别决定成就所欲义的能立所立一切共同声音是由明显所欲义者所作,此从何而有?
当见到从士夫生起不定的决定时,非士夫所作的分别也成无义。如何为了了解义无混乱而士夫为因的明显是混乱的。于此,诸士夫如是等类于某些的极为加行成为混乱。若有如是一切共同性,由彼等决定于某些,因为无有如实遍知故。
若说是由明知的自性而决定,则将成不待教示,不能以其他约定而显示,且不成为解释的分别。若有能分别者,因为于显示的意欲无不欺诳,则非士夫所作性成为无义。

།ཐ་དད་རྣམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་། །རྣམ་པར་གཞག་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བརྗོད། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་སྒྲའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཞིང་། །སྒྲ་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གང་གིས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ཡང་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་འདྲ་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་དེ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཅན་བརྗོད་པར་འདོད་པས་གསལ་བར་བྱ་བ་དག་མ་ཡིན་ཞིང་དོན་ལ་རག་ལས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རག་ལས་པ་མེད་པ་དེའི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་ལེགས་པར་མ་བྱས་པས། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་དོན་མེད་འགྱུར། །ལེགས་བྱས་ཁས་ལེན་ན་འདི་ཡི། །དངོས་སུ་གླང་པོ ཁྲུས་འདྲར་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འབྲེལ་པ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་སྐྱེས་བུས་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཅན་ནམ། མི་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་གྲང་ན། སྐྱེས་བུ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་མ་ ཡིན་ན་སྐྱེས་བུའི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་པ་དེར་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།འདོད་པ་ལ་རག་ལུས་པ་མེད་པ་ཡང་རི་བོ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྟག་པ་ངོ་བོ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མི་རུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ འཁྲུལ་པར་དོགས་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་། འབྲེལ་པ་ཅན་རྣམས་མི་རྟག་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་ལ་རྟག་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ལ་། རྟེན་པ་ཅན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི་རག་ལས་པ་མེད་པ་ལ་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་དེ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཞིག་ན་འབྲེལ་པ་ཡང་ ཞིག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྟེན་གྱི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་པ་ལ་ཕན་གདགས་སུ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པ་ཡང་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རིགས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།

差别诸关联,
为立故说因。
外境非声音的自性,声音非诸义的自性。若无差别自性,如何以差别情况成为如所作性和无常性般的不离而生?彼等声音或从欲说而生,或非生而由欲说明显,且不待于义。
因此,于彼如何能成立各别决定所立的随行?因为不待于彼故非能立。
非由士夫善作故,
一切方面成无义,
若许善作此即成,
直接如象沐浴同。
复次,声义的关联为常或无常?若是无常,是由士夫意欲而转还是不转?若不待于士夫,则不能如士夫所思而显示处所等,因为不待意欲者如山等于任何处都不相应故。此过失于常性亦同,因为彼常性不应成为异体故。于一切情况皆相等,因为于意欲无各别决定故。由此不能了知差别故,如前成过。若由意欲而转,因是士夫所作性故将成怀疑错乱。
复次:
具关联无常,
关联非有常。
若依他者是关联,则于不待者彼等关联不应理故。彼所依亦是无常,彼灭时关联亦灭。若非如是则不应灭。因此非是常。
彼所依义亦应说,因为于常法无可助益故。不能助益者亦非所依。若说因是种类所说故无过失,不然,因为说彼无有必要,如是已经考察。

།ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་རྒྱལ་ཉིད་གསལ་བར་བརྗོད་པ་རྣམས་ལ་མི་རུང་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རིགས་བརྗོད་པ་ན་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་ནས་འཇུག་པ་ མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དང་སྒྲ་ཡི་དེ། །སྐྱེས་བུས་བློ་ཡིས་ལེགས་པར་བྱས། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་མ་འདྲེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་བུ་ལ་འདྲེས་པར་ སྣང་བའི་ཕྱིར།དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འདྲེས་པ་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྟེན་ཞིག་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཞིག་པར་འགྱུར་ན། སྒྲ་དེ་ཡང་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་ཤིང་འགྱུར་བའི་དངོས་ པོ་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།འབྲེལ་པ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་རྟོགས་པར་གྱུར་ན། སྒྲ་རྣམས་ལ་ནི་རང་བཞིན་དག་།རྣམ་པར་བཟློག་པ་མི་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཞིག་པ་དོན་གཞན་ལ་ མེད་པའམ།དོན་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས། གལ་ཏེ་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བའི་དོན་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། འབྲེལ་པ་དེ་སྐྱེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲ་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་བཟློག་པ་མེད་པར་དེའི་ངོ་བོ་མི་རུང་ བའི་ཕྱིར་དང་།དོན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཞན་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་སྒྲ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནུས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་ལ་ཕན་གདགས་སུ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཕྱིས་ཀྱང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བརྟགས་འབྲེལ་ལ་ཉེས་འདི་མེད། །དངོས་པོ་འདྲེས་པ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་སྐྱེས་བུ་གོམས་པ་སྣང་བ་ཅན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྟག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རང་བཞིན་ གཞན་དུ་བསྒྱུར་བ་མེད་པར་འགའ་ཞིག་ལས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར།དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་འགྱུར་ན་ཡང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།

因为一切处无有种类故,于明显说任意性者不应理,且于一切方面说种类时,不应舍弃其他差别而转。因此,具有随行与返遮的事物之有无即是关联。
因此:
彼义声二者,
士夫慧善作。
依止彼等有无,虽然无杂染,但由习惯言说故于士夫显现为杂染,因此诸事物的杂染是士夫所作。
复次,若所依灭则关联灭,则彼声音亦不与先前无者关联,因为无有具关联者故。已生而变化的事物若非具关联者则不应成所诠,因为无有关联住故。于此若不了知与义俱生:
诸声之自性,
遮除不应理。
若思"愿关联之灭于异义无有,或诸义非不成所诠",则若已生而有的义生为具关联,虽彼关联已生,于声不成,因为与彼无关联自性者,无有自性遮除故不应成彼体性,且从他成立的与义俱生于无助益声不依止故。
若彼亦是彼生因的俱作性,则功能将成永远生起之过,因为无所待故,因为于常法无可助益故。若无功能,后亦非功能,因为不舍自性故。
分别关联无此过。
事物杂染非是所待,而是依止士夫习气显现者的特征即是关联。由此虽常摄持,无有转变为异自性,从某者自行观察而结合故。彼等虽如是转,然非具坏灭法性。

།རྟེན་ཞིག་པས་བརྟེན་པ་འབྲེལ་པ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། གལ་ཏེ་རྟེན་ནི་འཇིག་ན་ཡང་། ། འཇིག་མིན་རྟག་ཕྱིར་རིགས་དང་འདྲ། །རྟག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནུས་པ་གང་། །གང་གིས་བརྟེན་ཏེ་འདོད་པ་ཡིན། །འདི་སྐད་དུ་རིགས་བརྟེན་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྟག་པ་རྣམས་ལ་རྟེན་གྱི་ནུས་པ་མ་མཐོང་ན་གང་གིས ན་འདིའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ།བྱས་པ་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིགས་དང་འབྲེལ་པ་ནི་བརྟེན་ནས་གསལ་བར་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྟེན་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ལྷན་ཅིག་བྱེད། །རྒྱུ་རྣམས་ ཚོགས་པར་གྱུར་པ་ལས།།དེ་བསྐྱེད་པར་ནི་རུང་ཉིད་ཕྱིར། །རིགས་པ་ཤེས་པས་བུམ་སོགས་ཀྱི། །གསལ་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཡང་འདོད། །ཁྱད་མེད་འགྱུར་བ་མེད་རྣམས་ཀྱི། །གསལ་བྱེད་རང་གི་དོན་ཅི་བྱས། །གང་ཕྱིར་དེ་དག་ངེས་གསལ་འདོད། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་ པ་སྣང་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་བསྐྱེད་པ་ཁོ་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་བྱེད་པ་ཡང་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ནུས་པས་ཀྱང་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ ལ།སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་དག་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལ་ལྟོས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཕུལ་དུ་དབྱུང་བ་ བདག་གིར་བྱེད་དོ།།དེ་བས་ན་འདིའི་དེ་དག་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཤེས་པའི་དབང་གིས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲས་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་རིགས་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་ འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་གསལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་། །ཐ་དད་ཕྱིར་བློ་སྣ་ཚོགས་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན་ངེས་པར་སྒྲ་དང་དོན་དག་ལས་ཐ་དད་ པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

对于所说"因所依灭故所依关联灭,因此彼无常"者:
纵使所依灭,
不灭常如类,
诸常依功能,
何者依何许?
虽闻说"类所依是常故不与所依俱灭",然于诸常法未见所依功能,则何以成此所依?因为于所作无作者故,且于非作者亦不待故。
若说类与关联依止而明显助益故名所依,则:
生知俱作因,
诸因聚合时,
由彼能生故,
理知瓶等之,
明显生亦许,
无差无变者,
明了自义何?
以彼定明故。
俱作显现待取因而生知,刹那生起他者即是瓶等明显。若非如是,则将成不待彼助益而生知之过。功能作用亦是能生性,因为彼即是彼自性故。若是异义,则将成不能助益事物之过。
由功能亦生知故,将成永不取瓶等,且将成取不待显现者之过。不待者因于自性无助益故。因此,彼等为生于自境识故,待他时从彼摄取殊胜自性。因此,此等是所生。
获得所知自性已,由智力以果差别词明显差别故说明显。如是,类与关联等于任何方面皆非所助益故,非能助益者不应明显。
关联成事物,
异故觉种种。
若彼关联成为事物,则必定不离于声义的异与不异。

།ངོ་བོ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་བློ་ལ་དེ་ལས་གཞན་དག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཅན་སྣང་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ ལྟར་འགྱུར་ཏེ།སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་བཟློག་པ་དག་གི་རྟེན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་གི་གནས་པ་ནི་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་ དུ་ཟིན་ཀྱང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་མི་རྟོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐག་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བློ་མ་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ལས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་ དཔག་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པས་དེ་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་བ་ཅན་དང་། དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ལྟོས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དབང་པོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་གྲུབ་ན་དེའི་འབྲས་ བུའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ནི་སྒྲའམ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའམ། དེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་ པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན།དེའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ངེས་པ་དང་འདྲ་བར་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟགས་དེ་དང་འདྲ་བར་ཁྱད་པར་མེད་པར་གོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་གིས་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如前所说:"若自性是事物,则非彼自性者即是他。"若是眼所取境,于自觉中若不显现异于他者的异体性,如何成彼?因为无差别显现与未见者即是异与有性遮除的所依故。若非如是,则将成彼等无住之过。
若说因超越根故虽不显现亦无过失如根等,不然,因将成不能分别彼之过,且非极成者非是能知故。若仅由邻近而成能知,则未修习觉者亦应成。非由比量了知,因无因相故,且无譬喻成立故。彼亦因超越根故待能立。
若说于根等亦相同,不然,因彼等由异相比量故。若有某者,则由具随行返遮的智了知彼仅从彼不生者,及观待与彼相违而能立。因此,根由果门而成立。
关联则不如是,因若彼未成则无彼果智故。于此,声或义之自性是常,因彼等于一切皆应理故。因不了知差别所依了知故此非了知,因无关联差别则彼不应理,或彼成无因者,则其差别了知决定,如是诸声显示何故不许为无因?因此于一切关联如彼因相般无差别而了知。因此将成一切皆了知为无差别者。因此由关联成立而了知义故,任谁亦不待正确教授。

།གལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་དང་བཅས་པ་ནི་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་ད་ནི་བརྒྱུད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་མན་ངག་ལ་ལྟོས་པ་དེ་ཉིད་དོན་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད།སྒྲ་དེ་ཡང་གང་ལ་བསམ་པ་ཅན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་གི་གཞན་དུ་ན་ནི་མ་མཐོང་སྟེ། མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལས་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་རྟོག་པར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་ གཞན་གྱི་ནུས་པ་མ་མཐོང་ཞིང་གྲུབ་པའི་ཐབས་མ་མཐོང་ངོ་།།ཅི་སྟེ་ཡང་སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འབྲེལ་པ་ནི་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ཐ་དད་མིན་དེ་ཉིད། །འདི་ལས་གཞན་དངོས་ཡོད་མ་ཡིན། །གནས་སྐབས་གཞན་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེའི་ངོ་བོ་ཅན་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ རོ།།སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པས་ཆོས་ཐ་དད་པར་ཡང་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་གཏོགས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་གཞན་པ་ནི་མེད་དེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་རྟོགས་པས་བྱས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་ནི་དངོས་པོ་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ནི་དོན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ ལྟར།ཇི་ལྟར་ཡོད་གཞན་རག་ལུས་པ། །རྫས་ནི་གཞན་གྱི་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །ཡོད་པར་གྲུབ་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་རྒྱུད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཞན་ལ་འདྲེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་ གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དང་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མ་འདྲེས་པ་ཅན་དང་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་འདྲེས་པ་ཅན་དང་ནི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་དེ་དག་ལ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དེ་དག་དང་འདྲེས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་དོན་དག་དོན་གཞན་ དང་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཡི་གེ་དོན་མེད་ཅན་འགྱུར་ཞིང་། །ཚིག་སོགས་ཀུན་བརྟགས་དངོས་མེད་ལ། །ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པ་འབྲེལ་པ། །འདི་ནི་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚིག་ཡན་ལག་གིས་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ན། ཡི་གེ་དག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།



如果说正确的教授是标志的话，那么现在这个传承又有什么用呢？为什么不直接依靠正确的教授来理解其义理呢？
可以看到，声音只有在具有意图的人运用时才能发挥作用，在其他情况下则不然。就像烟等事物一样，从所见与未见中可以推知，所谓"若无则不生"即是关联性。在这方面，也未见到其他的功能，也未见到成立的方法。
即使声音和意义的关联并非他性，那么：
"与此无别即是此，
此外他性实不存。"
因为其他状态是由不同本质的因所生。具有彼性者即是彼自身。
虽然如前所述的方式也会产生不同的性质，但这并无矛盾，因为并非实体的差异。除了差异与无差异之外，诸事物中并无其他，因为其本质具有特征性。且本质也不超出这种分别。
又如前所说：
"因事物本质差异，
关联由分别所作。"
具有混合特征的关联并不存在于未混合的事物中。它们的关联也非他法，因为：
"若已存在依他者，
实体何成他关联。"
已经成立的存在不会依赖他者，无所依即非关联。所谓"实体"是指自性，它如何能与其他事物混合？仅仅因为有其他自性存在，并不能称之为与他混合。
若说虽然不与无混合者相合，但与有混合者相合。这是不对的，因为使它们混合的那个本身与它们的混合性尚未成立。因此，如果诸法与他法混合，这将导致过度扩张，因为没有差别。
更进一步：
"文字将成无义者，
词等遍计无实法，
如何能有胜义谛，
之中存在此关联。"
表达是通过句子要素而具有联系，即使有文字存在，也是用来表达的工具。

།དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་གནས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡི་གེ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བཀོད་པ་ནི་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཅན་ནི་བཀོད་པ་གཞན་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །བཀོད་པ་དོན་གཞན་ཉིད ཡིན་ན་ཡང་འོག་ནས་འགོག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་ཡི་གེ་རྣམས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཚིག་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ཅིར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ཚིག་དང་ངག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་ནི་ལོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་བློ་དུ་མའི་རིམ་ པས་འཛིན་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ནི་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་བཀོད་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེ་གཅིག་འཛིན་པ་ན་ཡང་བློ་དུ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་ རབ་གཅིག་ལས་འདས་པའི་དུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།ལྷག་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆ་ཅན་གྱི་མཐའ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་རྫོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མ་འདས་པ་ཅན་གྱི་མིག་འབྱེད་པའི་དུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲན་པ་དང་དེའི་དུས་ཅན་ཁོ་ན་ ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དྲན་པའི་གོ་རིམས་དག་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་དུ་མ་ཉིད་ནི་འགོག་པར་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་དུ་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འབྲེལ་པ་ནི་ རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའམ། མངོན་པར་གསལ་བའི་སྒྲ་ནི་དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིའི་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ།

因此，这些（文字）之间并不存在所诠与能诠的关联，因为若在其中存在（关联），将导致自性损坏之过。
若说是由于特定排列使得文字本身成为能诠，这是不对的，因为排列并非他法，故无差异性。具有彼性者在其他排列中也无差异，因此理解应当相同。若排列是他法，后文将予以破斥。
因此，若认为文字本身不是能诠，而词等是能诠，这也不合理，因为差异与无差异相互矛盾。
所以，随顺于特殊感官识别之后，以同类习气为所依的分别中显现的词与语是错乱的。显现为一体是完全错误的，因为一与多性相互矛盾。
非一，因为不可能以多个认知顺序来把握；且非一个认知所能把握，因为需随顺文字排列而把握；即使在把握一个文字时，也有多个认知灭去，因为诸认知是刹那性的；刹那性需要超过一个极微的时间；若有余，则有分之边际不合理；即使最短音节也需要经过多个极微的开眼时间；且唯有记忆及其时间，因为如实经验即如是忆念，且经验与记忆的次序无差别可知。
也非多个词等，因为在认知中显现无差异，且其多性将被破斥。
它非实在，因为不超出彼分别。即使关联是实在，如何成为它的所依？因为不能作为所依。如是则成非所依。
因此，声音与意义的关联并非自性。从具有彼意乐的运用或明显的声音而言，因为于彼无错乱，故此关联即是真实性。

།འབྱུང་བའམ་མངོན་པར་གསལ་བ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་ འབྲེལ་པ་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཀྱང་འདོད་ལོ། །གང་འདི་རིག་བྱེད་པའི་ངག་སྐྱེས་ བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འདོད་དེ།བྱེད་པོ་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལའང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡོད། །དེ་ལྟར་ངན་པ་མུན་ཁྱབ་བྱེད། །རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་འཆལ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་སྙམ་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་སེམས་ངོ་མཚར་དང་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཞན་ ཡང་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པས་སྲིད་པ་བརྩེ་བ་མེད་པས་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ངན་པ་མུན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།སྲོག་ཆགས་ཕན་པ་འདོད་པ་སླུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་གིས་སྔགས་རྣམས་བྱེད་པ་པོ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། གཟེགས་ཟན་ པ་དག་གིས་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་ཅན་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་དེ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་གང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན། གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བདག་གམ་གཞན་རྩོམ་པ་པོ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་སྤོང་བར་བྱེད་ པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྤོང་བ་ལ་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་ཁས་བླངས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནམ། གང་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན་། དེ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདིའི་འདོད་པ་འདི་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་གང་ལས་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། གློ་བུར་དུ་འཛིན་པ་ཅན་འདི་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་གིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དཔྱོད་པས་བདག་ཉིད་དུབ་པར་བྱེད་། དེ་ཉིད་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཁས མ་བླངས་པས་གནོད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཀླན་ཀ་བཙལ་དུ་མེད་དོ།།ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཅན་འདི་ཡང་དག་རྣམས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་འགའ་ཞིག་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་ཁས་ ལེན་པ་དེ་ལྟར་ན།འདིའི་འཇུག་པ་རིགས་པ་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་རྒྱུན་ཆད་པ་ཅན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །གལ་ཏེ་འབད་རྩོལ་དང་ལྡན་པས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

产生或显现的声音也因依赖于无错乱的人所作，故关联唯是人为。由此门径，声音对于理解意义是确定的，即便是非人为，那也是错乱。
"因诸作者不忆及，
故许非是人所作。"
这些持明论者认为明论语言非人所作，因为不记得作者。
"对此亦有随述者，
如是恶见遍黑暗。"
首先，见到如此智慧错乱之事生起，我们心生惊讶并生起怜悯。其他随述者也以无慈悲心造作损害性的恶见，使黑暗遍布。
欺骗希求利益众生有何过失？如此，诸善逝对咒语的作者如八地等，以及食米外道对持金精要并不记得。
若说他们是妄语，那么若此为非人造，何者为人造？当如是舍弃宣说童子生起等为自他作者时。
对此，若说舍弃违背承许，这岂非承许的一部分？若是过失，则他方亦同。若说因为是他的意乐故无过失，则此无量证的意乐从何而有？对于这突然执持者，何须依赖某处的成立？
以探究人造与非人造使自身疲惫，正因为是意乐，认为不违背未承许，对其他方面也同样，故无可寻过。
未见殊胜者的这些真实，或是以如此方式成立为非人造，或是承许某些果法为殊胜，如是，此行为完全无有理据。也见到由断绝正确教授传承者所作。若说是由具勤勉者所见，不然，因为无有确定。

།གཞན་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང་དམིགས་ པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་ངེས་པར་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་དག་ལ་ཡང་བསྙོན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ལ་བརྟེན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འདི་གཞན་ལས། །ཐོས་མེད་པར་འདི་ཡི་གེ་དང་། །ཚིག་བཀོད་པ་འདི་ བརྗོད་ནུས་མེད།།དེ་ལྟར་གཞན་ལའང་ཞེས་འགའ་སྨྲ། །གང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་མིན་ན། གང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞུང་བཀོད་པ་གཞན་དག་ཏུ། སྤེལ་བ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང་། །མན་ངག་མེད་པར་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། ། བརྗོད་པ་ཅི་མཐོང་ན་གང་གིས། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་མི་དཔོགས། །དེ་ལྟར་བ་རྣམས་མན་ངག་མེད་པར་ཀློག་པར་མི་ནུས་པ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་གཅིག་གིས་བརྩམས་པའི་གཞུང་གཞན་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་དང་མཚུངས་སོ། །དེའི་རྗེས་སུ འབྲངས་ནས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པའམ།འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་དེའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། རིག་གང་གང་ལས་ གྲུབ་པ་དེས།།རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གཞན་ཡང་། །བྱེ་བྲག་མེད་པར་མེ་ཤིང་བཞིན། །དེ་ལས་འགྱུར་བར་ཡང་དག་ཤེས། །རྒྱུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་གི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ མེད་པར་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ།།རྒྱུའི་ངོ་བོ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ལོག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུའི་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་འགྱུར་བ་མེད་པས་ན་ཅུང་ཞིང་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའམ། ངོ་བོ་བྱེ་བྲག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་ད་གང་གིས་རྒྱུ་དེའི་ རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་།གང་ཞིག་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུའི་རང་བཞིན་ལྡོག་པ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་། །ཐ་དད་པ་དེ་ནི་གློ་བུར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གང་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་པ་ན་ཤིང་དང་མེ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

对于其他情况的不见与他人所说的见到，都不足以令人信服，因为没有确定的理据。即使对自己所作之事也见到否认，因为不能依赖确定性。
"如何此人未从他，
听闻即能诵此等，
文字词句之安排，
有谓他亦复如是。"
对于"若非人造，何为人造"等问题，这就是答案。如是在其他论典安排中：
"展开之中其他论，
无有教授他人等，
若见宣说云何不，
如是推度彼亦尔。"
除了无教授者不能读诵之外，并无任何支持非人造的依据。这对于一人所造的其他论典，也与他人所造相同。随顺于此，或是一切皆如是推度，或是皆非如此。
如前所说"因为如是不欲求"等，已说明意乐即是其依据。
"由何智慧得成就，
彼知无因他亦然，
无别如同火与薪，
从彼生起实了知。"
因为未见其因而说无因是不对的。即使是因不可见的事物，若未经验到与其他有别的自性，也能正确推度如是相状。
即使因的本质隐蔽，若其性质不隐蔽，则因超出果法，故无从生起，则完全不应如是说；若要显示本质差别，那么现在由何随顺彼因？不会对所欲与不欲颠倒。
即使从因的自性返回，诸事物也无差别。因为彼差别成为偶然，故于任何处都不会返回。因此，从何种自性见其生起者，对他者也不作差别，如同薪与火，自性本身不离其果性。

།དེ་ལ་འབྲས་མཚུངས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མ་བསྟན་པར། །གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དག་།དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཡིན། ། དཔེར་ན་ཐོག་མར་འདྲོན་པོས་གཏང་བའི་མེ་ཉིད་ཀྱང་འདྲོན་པོས་བཏང་བའི་མེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་གྱིས་། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་མེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་འདྲོན་པོས་བཏང་བའི་མེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལས བྱུང་བའི་ནུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མེའི་རྒྱུ་གཞན་སྤོང་བར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་མེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ན་ནི་གཞན་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་མེ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་ལས་བྱུང་བ་དག་ལ་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་མེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་གཞན་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ དེ་ལྟར་ན་ཆོས་གཉིས་དག་དོན་གཅིག་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར།འདྲོན་པོས་བཏང་བའི་མེའམ། དོན་གཞན་ནི་གཅིག་ལ། སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པས་ན་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་གཉིས་འཇུག་པ་དེ་ ཡང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ།།ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལས་དེ་ཉིད་དང་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲོན་པོས་བཏང་བའི་མེ་ལ་མེ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་མེས་བསྐྱེད་པ་མེད་པར་མི་སྲིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་འདྲོན་པོས་བཏང་བའི་མེ་མེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འགྱུར་གྱི། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་སྤོང་བར་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ ཉིད་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ན་ནི་གཞན་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་གང་གིས་དེར་འགྱུར་བ་ན་དེ་འགྱུར་ཞིང་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པས་བསྟན་ནས་དེ་མེད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་བའམ་དེ་ལ་མེའམ་དེ་མེད་པར་སྟོན་ན་དེར་འགྱུར་ རོ།།དེ་བས་ན་གཅིག་གིས་འདོན་པར་བྱེད་པ་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བྱེད་པའི་སྤོབས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་ གྱུར་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ལ།བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཁྱད་པར་སྲིད་པ་ཅན་དེ་བརྗོད་ན་ནི་མཛེས་པར་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་སྲིད་པ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུས་དེ་དག་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བའི་སྐྱེས་བུ་འདྲའོ།

"因见果相同故，
未显诸差别时，
广泛立论证者，
彼等皆是错乱。"
譬如，最初旅人所放之火也是旅人所放之火，因此是由其他火为先导，而非由钻木生火为先导，如同刚生之火。如何旅人所放之火也是错乱，因为依赖火生之力而排除火的其他因。
若说"若无火亦可，则于他亦应然"，对此，因为火性与他性所生二者之间无能害所害关系，故从火所生性于他者也应然。如是，因为二法可存在于一义中，旅人所放之火或他义于一处，因无各别决定，故疑为错乱。
互异二法的运行，于外事物无相违，所说的不同时位差别非是如此，因为从无分自性中，彼性与非彼性相违故。旅人所放之火中，火与他性所生非能害所害，因为彼非必定无火所生故。如是性质的旅人所放之火可说是从火所生，但非一切，因为于彼不能遮除差别，且于具差别的彼时位无决定故。
"若无火亦可，则于他亦应然"，若由何聚合而成彼，则彼成且必成。由显示彼有而显示彼无，或于彼显示火或无火则成彼。
因此，一者引导为先导的如是本性并非成立一切，因为于彼不必无异相故。对于离胜解如是相者，因为如是生起，故唯说如是性；若不分别而说可能有差别者，则非善得。
如何有差别可能？因为彼等对于补特伽罗也完全无能力，如同现在人。

།ནུས་པ་དག་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།མི་འགལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཅན་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དག་ལ་ནི་འགལ་བ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྦྱོར་བ་འདི་ཡང་སྦྱོར་བ་སྔ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་ ནུས་པར་འགྱུར་ན་ད་ལྟར་བས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་དེར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་གཅིག་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་བུས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། བྷ་ར་ཏ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་ བ་རྣམས་ལ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ནུས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་རྒྱུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པས། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་དེའི་བདག་ཉིད་ ཅན་ནམ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་རིག་བྱེད་པ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད་དོ། །དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཅིག་གི་ཆོས་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་དེའི་རང་བཞིན་སྲིད་པ་དེས་འཁྲུལ་པར་དོགས་པའི་བརྗོད་ པ་ཅན་དུ་འབྱེད་དོ།།རིག་བྱེད་དེ་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། །ཡོད་པ་བདེན་ཏེ་དེ་དག་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཁ་བྱའི་མནའ་གཏམ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསལ་བར་བྱེད་ པའི་མིང་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་སྦྱོར་བ་སྐྱེས་བུས་བྱེད་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བའམ། བྱས་པ་ལམ་བྱས་པའི་བརྡས་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་འགྱུར་བ་ན། རིག་བྱེད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུ་དག་གི་སྔགས་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་འོག་ནས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བདེན་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་འདོད་པའི་དོན་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ་།དེ་ནི་ད་ལྟར་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་དུག་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་རེངས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་ཡང་རི་ཁྲོད་འགའ་ཞིག་སྔགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ དང་།རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་རྟོགས་པ་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

因为在能力上完全未见任何相违，且不相违的成立者不可得的关联不能令人理解。如前所说，对于超越感官者，无法了知相违。此关联与前关联无别。
若说"若人能做到，现在人也应能"，若无差别则应如是，但这也难以成立。"由一无能力者，推知一切人皆然"，此如前说是错乱，因为即使现在的婆罗多等人无能力，但有些人已成就能力故。
因此，通过辨别因，应显示从彼所生与非从彼所生诸义的自性差别。若无此差别，或一切皆是彼性，或皆非是。于此，未见世间派与吠陀派的自性差别。因为见到彼等无有者相等，故由某一法的某些辨别，其自性可能性使之成为有疑惑错乱的表述。
难道吠陀与非吠陀之间没有具有彼性相的差别吗？确实有，但不仅限于彼等，而是誓言与其他也有。以显明自身历史差别的名称差别，不能否定人造，因为对他者也有过失故。
若如是关联人不能造作，或由已造与未造的标记辨别而成，则明显吠陀非人造。难道人们不是完全不具有咒语作用的能力吗？这将在下文详细考察。
再者，并无任何所谓的咒语。那么是什么？是具有真实与苦行力的成办所欲义的语言。这在现今也正显现于诸人，因为如实由真实加持力使毒、火等完全僵止故。现今也因见到某些隐士作咒，以及见到非吠陀的佛教等的咒语与证悟故。

།དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གི་སྔགས་ དང་རྟོགས་པ་དག་ལ་འཚེ་བ་དང་།འཁྲིག་པ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་མཐོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་ན་གཉིས་བདེན་པར་འགྱུར། དེ་ལ་དོན་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ན་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ པ་དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར།འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྔགས་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ཡང་མནའ་ཆུ་བཏུང་དགོས་པར་འགྱུར་ རོ།།སངས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་དུག་གི་ལས་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་སྔགས་ཉིད་བཀག་པ་མེད་དོ། །ཕྱག་རྒྱ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བསམ་གཏན་ཡི་གེ་མེད་པ་ཅན་དག་གིས་ཀྱང་ལས་རྣམས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པར་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་གི་བྱེད་པ་ཡོད་ན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཡི་གེ་བཀོད་པ་བྱེད་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། དེ་བས་ན་དེ་དག་གི་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ན་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་བདེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་སྔགས་དང་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ཡིན། དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ བདེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་དག་མ་ཡིན་ཏེ།སྐྱེས་བུ་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་དམ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །མཐུ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་དང་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་དག་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཅིའི་ཕྱིར་སྔགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་བདེན་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་སྙན་དངགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་སྙན་དངགས་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། མི་བྱེད་ན་འགའ་ཞིག་ ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་དེ་ལྟར་ན་རིག་པ་དེ་དག་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།སྔགས་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་དག་སྔགས་མི་བྱེད་པ་ནི་བདེན་ན། ཚོགས་པ་དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་མ་མཐོང་སྟེ། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ནི་ཆོས་མཚུངས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་དང་དམ་བཅས་པ་ལས་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་ངོ་། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།

若这些也是非人造，则现在非人造为真实。如是，佛教徒与其他派别的咒语与证悟中，对于害他、淫欲、我见等非增上之因，说为异相。如何对一者说相违时二者成真？对此，当了知为异义时，这对他者也相同，如是于义确定故，任何也不能了知。
如是，即使是非人造，也无实用。若非佛教徒等的咒语，则对其他者也应饮誓水。见到佛教徒等作毒等事业，于彼亦未遮止咒语性。通过手印、坛城和无文字禅定也能作诸事业，这些不应是非人造和常住。
若彼等有作用，人们安排文字有何相违？因此，当彼等作用无能时，一切皆不应理。现在，如何从真实所生的咒语与证悟互相矛盾？彼等并非一切处皆从真实所生，因为对具力人的誓言相也成立。此力也从众生与成就差别而成。
若问："若咒语是人造，为何非一切人能作咒？"因为离能作之成就故。若具如是真实、苦行等则能作。再者，因人能作诗，则一切人应能作诗，若不作则谁也不作，如是则彼等明知是前所未有。
离咒语作用成就者不作咒语虽然为真，但此聚合于任何处也未见到，因为诸人性相同故。此中已说除真实等相应语言与誓言外，别无所谓咒语。这些也见于某些人。虽然一切人离此，但无决定，因为于彼存在无相违故。

།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དག་ལས་མི་དམིགས་པའི་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དང་བློ་དང་སོ་སོར་རིག་པ་དང་བདེན་པ་དང་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་གི་ཁྱད་པར་འདྲ་བར་ཡོན་ཏན་གཞན་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཡོན་ཏན་འགའ་ཞིག་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་འགལ་བར་བྱེད་པ་མེད་དོ་། །གནོད་པར་བྱ་བ་མ་མཐོང་བས་ གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འགོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལན་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་མེད་པ་ཅན་འདི་ཅི་འདྲ་བ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ ཡིན་ན།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་མེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་བས་ན་འདོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོན་པར་བྱེད་པ་ནི་འདོན་པར་བྱེད་པ་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། བྷ་ར་ཏ་འདོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་འདོན་ པར་བྱེད་པ་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་གང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་འདོན་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ཁྱད་པར་འགལ་བ་མེད་པ་འདི་ལས་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པ་དག་ནི་གཅིག་ལ་ སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ད་ལྟར་རྣམས་འདོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ ཁྱད་པར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།མ་བཟུང་བ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཅུང་ཞིག་རིག་བྱེད་འདོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་བྱེད་འདོན་པ་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་ཡང་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་ བོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

从隐蔽性自性者不能得出不可得的决定因。记忆、智慧、别知、真实和一切能力也非如是。如同成立彼之真实教授差别，也将有成立其他功德者。即使存在，也不能见到一切。因此，对未见无可诽谤。对于诸人欲生某些功德也无相违。
因为未见所害，所害与能害之体性未成立故。由此已确定回答遮遣一切智智等。对此，若无成立彼之真实教授者如何，其他如是者亦然，这是合理的，而非说"未见能知者"。因为即使存在，可能无果之作用，且自性隔绝者本不能见故。
因此，"因为是诵读者，诵读者必定由前诵读者所生"是错乱的，因为婆罗多诵读者也有故。若说因为特指吠陀故无过失，那么吠陀诵读有何殊胜，为何不能以其他方式诵读？
从此相违品与差别无违中，不能遣除因，因为无违者可存在于一处故。若说"因为现在者能诵读"，此答已说。若说"因为未见"，此亦已遮。因为仅未见不能令知无，故唯是错乱。因此，因为不依殊胜差别，故与未取相同。
"凡诵读吠陀者，一切皆由前诵读者所生"此遍不成立，因为一切非如是性故。

།དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་འདྲ་བ་མཐོང་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་མཐོང་བ་དེ་དོར་ཞིང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་སྨོས་པ་ནི་བསྲེག་ཟ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྫས་སྔོན་པོ་དང་འདྲ་བར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དག་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།འདོན་པར་བྱེད་པ་འདི་འདོན་པར་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཡང་བླ་སྟེ། རྣམ་ཀུན་ཐོག་མེད་གྲུབ་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་མིན་རྟེན་ཅན་མིན། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཉིད། །གཞན་ཡང་མི་མིན་རྟེན་ཅན་འགྱུར། །སྐྱེས་ བུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་སམ།།གཞན་ལས་འདོན་པར་བྱེད་པ་ན། །བྱེད་པའི་བྱ་བ་མེད་པ་ཅན། །དེ་དག་གི་སྒྲ་རང་ཉིད་སྒྲོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་ འགྱུར་རོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདོན་པར་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དང་པོ་འདོན་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་བྱིས་པ་ས་རྡུལ་གྱི་རྩེད་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་སྔ་མ་སྔ་མ་མཐོང་བས་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ན། སྐྱེས་བུའི་ཐ་སྙད་ཐོག་མ་མེད་ཅན་དུ་འགྱུར་གྱི། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི། ད་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། ཀླ་ཀློ་ལ་སོགས་ཐ་སྙད་དང་། །མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཚིག་རྣམས་ནི། ། ཐོག་མེད་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་འགྱུར། །སྔོན་ལེགས་བྱས་པའི་རྒྱུན་ཕྱིར་རོ། །ཀླ་ཀློ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མ་བག་མར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། འདོད་པའི་དགའ་སྟོན་ལ་སོགས་པ་དང་། མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཚིག་སྔ་ན་མེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐུར་བར་བྱེད་པ་དག ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་གཞན་གྱིས་ལེགས་པར་མ་བསྒོས་ན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤོབས་པས་བཀོད་པའི་བརྡ་བྱེད་པ་ཅན་དག་ཀྱང་དོན་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཅུང་ཟད་ འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ནི་རྒྱུན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར།གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཕལ་ཆེར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ཅན་ཏེ། ཡང་དག་པ་ལོག་པར་འཇུག་པ་ཅན་དག་ཡིན་ནོ།

见到何种因相，即说"是如此"。舍弃所见差别而以其因相性说一般，如同以青色物质成立火食，实为错乱。由此明显以言语等成立贪欲等。
此诵读者由前诵读者所生之成立尚可，然：
"一切方面无始成，
如是非生非所依，
是故实为非人造，
其他亦非依人成。
人以自身观察或，
从他人处作诵读，
无有作者之作用，
彼等声音自不鸣。"
若非如此，何以成非人造？若诸人有最初，则于非人造亦然。尔时也不成由前者所生，因为无诵读者故。其最初诵读者将成为作者。因此，此如同童子玩泥沙等，由见前前而趣入，故人之言说虽无始，但非非人造。
若因无始故为非人造，则现今极多应成非人造。如是：
"野蛮等言说，
及诸无见语，
因无始亦然，
因昔善行流。"
野蛮等言说如强娶等，欲乐宴会等，及无见语如前所未有诽谤后世等，皆是无始。若非他善加教导，彼等不得趣入。即使是自信安立之表示者，也是依所闻义通过分别摄持而趣入故。
说"此从某处少许而来"之一者，因相续无故，说非由前者所生。大多世间言说如所见而趣入，是正确或错误趣入者。

།ཐོག་མའི་བསྐལ་པ་པ་རྣམས་ ལ་མཐོང་བ་ཉིད་མེད་པར་ཐ་སྙད་རྣམས་ལ་ཕྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཏེ།ལེགས་པར་བྱས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒོས་པས་དེ་དག་གིས་ནི་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་སད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་སྐྱེས་ བུས་མ་བྱས་ཉིད།།གྲུབ་ནའང་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་འགྱུར། །རྣམ་པ་གང་གིས་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དེ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཅན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སླུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལ་དག་ལ་ཡང་ཡོད་པས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ དག་ཁོ་ན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ཡང་།དོན་ནི་འདུས་བྱས་ཁྱད་པར་རྣམས། །མཐོང་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དག་ཀྱང་ཡིན། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེའི་དོན་གྱིས་སྤོབས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ན་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དག་གིས་ངེས་པར་བརྗོད་པ་དང་དཔྱོད་པ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་རྣམས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པར་མཐོང་ངོ་།།དོན་དེ་རྣམས་དེ་དག་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་འཇུག་པ་བརྡ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ངག་གཅིག་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་མར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་གྲགས་པའི་མང་བ་ཉིད་ཕྱིར་དང་། དེའི་དོན་སྐྱེས་བུས་བསྟན་པ་ལ་རག་ལུས པའི་ཕྱིར་དང་།དེས་བསྟན་པ་ནི་དེའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་གི་དོན་རྣམས་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ན་ཡི་གེ་རྣམས་སམ་ངག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ། ཡིག་རྣམས་ གཞན་ལ་ཁྱད་མེད་ཕྱིར།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འབྲས་ཅིར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་རིག་བྱེད་པ་དག་གི་ངག་གི་ཡི་གེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ན་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་གཅིག་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།རིག་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་དག་མ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ངོ་ཤེས་པ་ལས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདིས་ལྷག་པ་ཅི་ཞིག་ བྱས།དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་སུ་ངལ་བ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

难道不是认为最初劫人无所见而后趣入诸言说？不是的，因为他们由他人善加教导，如理觉醒故。若说"一切将成非人造"：
"如是非人造性质，
纵成亦有何功德？"
若因不欺诳故许为非人造，因其本是无始性，某些欺诳者亦有之，故非人造有何用？即使唯吠陀语是非人造：
"义为诸有为差别，
因见故亦成疑惑。"
即使是非人造，若由其义生确定信解，则成可信。如所欲增益与诽谤者之确定说，及弥曼差等派别对吠陀语作差别解释，皆可见。
彼等义不应不合理，因为趣入义以约定为主，且一语可有多种分别，且说自性与缘有多义，且虽为伴亦不许为一，且众多未知故，且其义依人说故，且随其说者意乐趋入故，吠陀语义唯是确定。
复次，若成立此为非人造，是成立文字还是语言？对此：
"诸字他无差别故，
能立将成何果报？"
世间与吠陀派之语言文字无差别。即使有别，因认知无差别故，将成一性不成立过，及无了知差别过，及吠陀文字不成立过，及从认知无所了知过，及不承许故。若成立彼等为非人造，因对一切相同故，此有何胜义？
如是，若一切言说皆非人造，因非一切皆真实故，徒劳无益。

། །།བམ་པོ་བརྒྱད་པ། ཅི་སྟེ་ངག་རྣམས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འདོད་ན་ནི། ངག་ནི་ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད། །བར་ཡོད་མིན་ ཏེ་མི་དམིགས་ཕྱིར།།ཁོ་བོ་ཅག་གི་བློ་ལ་ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དང་ངག་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེ་ད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པར་ཡི་གེ་གཉིས་པ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར། སྣང་བ་གཞན་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །འཛིན་པ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པ་མེད་ན་གཟུང་བར་འདོད་པ་ཡོད་ པའམ།གཞན་ཞེས་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་མི་སྲིད་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་དང་ངག་གཞན་ལ་དེ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ ཡང་།མེད་པའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ངག་གི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་རྟོགས་ པའི་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ཡང་ངག་ལས་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་འགྱུར། ཐག་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་མ་བྱང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་དག་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ ཞིག་ཀྱང་མེད་ན་གང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡི་གེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་པོའི་ཡང་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ངག་ཡོད་པ་ནི་བླ་སྟེ། དེ་ཡན་ལག་དུ་མའི་ བདག་ཉིད་ཅན་ནམ།ཡན་ལག་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། ཡན་ལག་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེ་རྣམས་ཐ་དད་དོན་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་ན། ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་དངོས་ཅན་མིན་དེ་དངོས་ཅན། ། བརྟགས་པ་སེང་གེ་ཉིད་སོགས་བཞིན། །དོན་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ངག་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་བདག་ཉིད་དེས་རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་རོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེང་གེ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དང་འདྲ་བ ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་སྐྱོན་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་ཡན་ལག་དེ་དག་སོ་སོ་དོན་དང་བཅས་པར་འདོད་ན། རེ་རེ་དོན་བཅས་ཉིད་ཡིན་ནའང་། །དུ་མ་ཉིད་རྟོགས་ལོག་པ་ཡིན། །ཡན་ལག་གཅིག་ནི་རྟོགས་ པས་ཀྱང་།།ངག་གི་དོན་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར་། །དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཅན་གྱི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ནི་ངག་ཡིན་ནོ།

第八品
若许语言为非人造：
"语异于文字，
无间隔不见。"
除了在我们心中显现提婆达多等词句与语言的"达"等文字外，如同显现第二文字般，未见其他显现。若于能取中无显现，则不能有所欲取，亦不能确定为"他者"，如同其他形相。
若说"能令了知于他不可能之果"，则若于彼等已有文字亦将无彼果。若说"虽于他词句语言无差别，然因无故非如是"，不然，因彼等差别未成立故。若说"由认知成立差别"，不然，因其错乱故，且无譬喻故。
即使文字无差别，由语言差别而有义理了知差别，此乃果之差别，而彼从语言生。彼又超越根境故，从何而生？若仅由邻近而生，则未熟练亦应能生。
是故，若无少许异于文字之所谓语言，则将成立何者为非人造？因其无故，已答非特指吠陀之文字为非人造之初说。
复次，纵有异义之语言：
"彼为多支自性，
或为无支何者？
若是多支自性，
彼等差别无义。"
若其支分亦多，则成差别自性无义。
"彼非实有实有，
如分别狮性等。"
唯有具义自性是语言。彼等支分亦是无义自性，因彼等由彼自性了知而增益，如同于婆罗门童子等分别狮子性等故，唯是人造。
若欲避此过失而许彼等支分各具义：
"若一一具义性，
多性了知成谬，
由了知一支分，
亦当了知语义。"
具足圆满义之声性即是语言。

།ཡན་ལག་དེ་དག་ཀྱང་སོ་སོ་སོ་སོར་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སོ་སོ་དེ་དག་ངག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡན་ལག་དུ་ མ་ཅན་ནི་ངག་མ་ཡིན་ནོ།།ཡན་ལག་གཅིག་རྟོགས་པས་ཀྱང་ངག་གི་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། །དུས་ལ་སྡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆ་ཤས་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཅིག་ སྐྱེས་པ་ན་མ་ལུས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཅིག་པ་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཐོས་ན་ཡང་། །དུས་ཀྱི་ཐ་དད་མི་རུང་ངོ་། །ཡན་ལག་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་ཡན་ལག་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ངག་གི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ངག་གི་ ཡན་ལག་དུ་མ་ཉིད་ཉམས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཐོས་པར་འདོད་ན།དེའི་ཚེ་ཡང་དུས་ལ་སྡོད་པ་མི་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་གཅིག་རྟོགས་པའི་དུས་ཉིད་ན་ཐམས་ཅད་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་བཞིན་དུ་ཐོས་པ་ཡིན་ན་ཡང་ དོན་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་གཅིག་ཉིད་ལས་དེའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།གཞན་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་། །ཅིག་ཅར་ཐོས་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་དག་ལ་མཐོང་བའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཅན་དག་གི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་ རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་ཚོགས་པ་ལ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གཞན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་སྒྲ་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་འདི་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་ནུས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ རྣམས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པའི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡན་ལག་རེ་རེ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དག་གཅིག་ཁོ་ན་ཡན་ལག་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ལ། གཅིག་ཉིད་ནི་ཡང་ཐ་དད་མེད། །གོ་རིམས་འཛིན་པ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །དུས་ཐ་དད་ཉིད་མི་རུང་ངོ་། །གཅིག་ལ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མི་རིགས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པས་བཟུང་བ་དང་མ་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་བཞིན་དུ་ངག རྟོགས་པ་ཡང་མཐོང་སྟེ།ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་ཐོས་པ་དང་འདྲེན་པའི་དུས་སུ་མིག་ཏུ་མཚུངས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཅན་གྱི་གོ་རིམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རེག་པ་ཅན་དང་བློ་གཅིག་ལ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ནི་མི་སྣང་ བའི་ཕྱིར་ཏེ།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因为彼等支分各自具有如是相，故各自即是语言。如是，多支者非语言。因由了知一支亦能了知语义故：
"不待其他支分，
亦不住于时中。"
因其无分自性于一刹那了知故，生一智时即能完全通达故。若非如是，则违一性故。
"纵然同时闻及，
时之差别不应。"
因不待其他支分，仅由一支即成语义故。若欲避免语言多支性损减而许同时闻一切支分，尔时亦定不应住于时中，因了知一支时即闻一切故。
若次第闻，因具差别义者由一即成其义故，其他将成无义故。若同时闻，于差别义中无见功能者亦不成具义性。若谓"因见聚合之义故无过"，不然，因于差别中无有之自性于聚合中亦不可能故，且不生异义故。
暂且于说声生者无此过失，因各自无功能之支分亦由助益差别而具殊胜果之差别故。即使各支有功能，了知他者亦成无义。
若唯一实法无支分，对此：
"一性亦无差别，
因次第执不成，
时差别不应理。"
于一中不应次第了知，因所取与未取无差别故，无所取与未取故。然见次第了知语言，因一切语言之言说、闻、引导时皆同样由多刹那次第圆满故。
不触及文字自性且显现于一识之声自性不显现，因由文字次第了知故。

།དེ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ངག་གི་ཁྱད་པར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ངག་གོ་རིམས་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་ཕན་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་དག་གིས་སམ་། ཡི་གེ་མེད་པ་དག་གིས་ཀྱང་ངག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གོ་རིམས་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་གིས་གོ་རིམས་མེད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གོ་རིམས་མེད་པར་རྗོད་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པ གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ངག་ལ་ཡི་གེ་དག་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་ངོ་བོ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ནི་གསལ་བྱེད་ཀྱི་གོ་རིམས་ཀྱི་དབང་གིས་གོ་རིམས་དང་ལྡན་པ་དང་། ཡི་གེའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། གསལ་བྱེད་གོ་རིམས་དང་ལྡན་པས་གསལ་བྱ་གོ་རིམས་ མེད་པ་སྤངས་ཟིན་ཏེ།གསལ་བ་དང་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་ཡི་གེ་དང་ཆ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན་མ་ལུས་པར་ཐོས་པ་མེད་པར་ངག་མཉན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལ་ཆ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆ་མེད་པ་མཉན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེ་མ་ལུས་པ་ ལེགས་པར་བྱས་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ཐ་མས་ངག་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ།ཡི་གེའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རེག་པ་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱང་གོ་རིམས་མེད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ གོ་རིམས་མེད་པ་བློ་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན།ཡི་གེ་ཐ་མ་རྟོགས་པ་ལས་ཕྱིས་ཀྱང་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཆ་མེད་པ་གཞན་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་པོ་བདག་ཉིད་འདིས་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བློ་ཐ་མལ་སྒྲ་ ཆ་ཤས་རྫོགས་པ་ཡན་གར་བ་སྣང་བར་འགྱུར་ན།ལེགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་དགེ་བ་འདོད་པས་རྨོངས་པའི་བློ་ཅན་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་དོ། །ཚིག་དང་ངག་དྲན་པར་གྱུར་པ་དག་ལ་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་དག་ལ་སྔ་ ཕྱི་མེད་པའི་ཕྱིར།དེས་བྱས་པའི་ཚིག་དང་ངག་གི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲའི་ངོ་བོ་གཞན་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་ན་ཡང་དེ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པར་འགྱུར་གྲང་ན། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་ མི་རྟག་ན།།དེ་ཅི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན། །མི་རྟག་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ།

即使彼无差别，因语言差别是依次第而作故，了知语言具次第。因不待文字次第之助益故，无论如何安排彼等，或即使无文字亦能了知语言。因具次第者不应助益无次第者故，且因无次第不能表达故，且因无他相故。
语言中实无文字。若谓"彼一声性由显示者次第力而显现为具次第及具文字分别"，显示者具次第而显所显无次第已遮，因显与不显相违故。
若语言与文字无分，则未全部听闻不成语言所闻，因一无分故。复次，任何无分皆不可闻。
所谓"由具一切文字善作之最后识决定取语言"亦错误，因于不触及文字自性者任何时皆无了知故，且因文字亦不能无次第了知故，云何所谓语言无次第而为一识所取？
即使在了知最后文字之后，亦不近取他无分声性，说者自身亦不决定。若如是于最后识显现声音圆满支分独立，则如是善成者，欲善者以愚痴心如梦而行。
于忆念词句语言者亦不决定文字次第差别。因于无次第识无前后故，彼所作词句语言差别将成无差别。
已说未见他无文字次第之声性。即使有，彼当是无常还是常住？若是无常：
"由勤生无常，
彼何非人造？"
无常者必定具从某处生起。

།དེ་ལྡན་པར་ཡོད་པ་ཉིད་གློ་བུར་བ་ཡིན་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ་། དེ་ཡང་འབད་རྩོལ་གྱིས་འཕངས་པ་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བྲལ་བ་ མ་ཡིན་པ་ཅན་དག་ལ་མཐོང་བ་གཞན་དུ་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་ལྟར་རྒྱུའི་ཆོས་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་ཉིད་ཡིན་ནའང་རྟག་པ་ནི། །དམིགས་འགྱུར་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རྟག་པ་དང་དམིགས་པའི་རང་ བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་འཕོ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན་རྟག་པར་གྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་དེའི་ནུས་པ་བསྐྱེད་པ་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་སུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཉམས་པ་མེད་པར་ནུས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་ན་ནི་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅུང་ཞིག་མི་བྱེད་ན་ཡང་ངག་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའམ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མང་དུ་དཔྱོད་ཟིན་ཏོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ པའམ་ཉམས་པ་ཅི་ཞིག་བྱེད་ན་གང་གིས་སྒྲིབ་པར་འདོད་ཅེ་ན།དེ་དག་འགའ་ཞིག་གི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ནི་མི་སྨྲའི། འོན་ཀྱང་བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་འདུས་པ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་སྣང་བ་རྣམས་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་ ཁྱད་པ་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྟག་ཏུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ། སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པའམ། གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།དེ་དག་ཀྱང་ཐོགས་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་བར་མ་ཆོད་པར་ཕན་ཚུན་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བར་དུ་གཅོད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་དུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་ཡོད་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར།རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

已说若彼具有性是偶然，则不决定处所等。彼亦非离勤勇所投之作用功德者，于他处未见。如是见因法之人作即是因，是故成人造。
若是常住：
"常者当可见，
因无遮障故。"
若声自性是常住且具可见自性，则因其自性任何时无损故，应常可见。若谓"虽从某功能亦无转变如是成常"，因彼生智之功能生即是自性故，且已遮异义故。
于彼可见自性亦无少许成为见障，即使有彼，因其自性无损故不应被功能所胜。若不能生殊胜，则不名为少许作用。若无少许作用，则于语言为障或他者，已多加观察。
若问"于瓶等由墙等生何殊胜或损减而许为障？"，不说彼等有何殊胜作用，然瓶之一切刹那非根识之因。相互聚集之境、根、光明等由互相生起差别刹那故是识之因，因不应待所助故。
已说具功能自性者或常生或不生或一切皆成他。彼等亦由无间隔之他障碍而互相助益，因由无间隔境适宜性之俱有作用，彼等互生殊胜故。若有间隔，则因无因之功能刹那不生他故，不生识。

།དེ་བས་ན་སྔར་བྱུང་བའི་ནུས་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར། རྩིག་པ་ཡོད་ན་གཞན་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་རྒྱུ་མེད་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲིབ་ གཡོགས་ཞེས་བྱའོ།།སྔར་རུང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ལས་མ་འཕོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་བསམ་གྱིས་ མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་བར་ན་གནས་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་ངེས་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་མི་མཐུན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཅན་དུ་བྱེད་ཟིན་ཀྱང་། སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ མཉན་པ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ཐག་ཉེ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཅུང་ཞིག་མེད་པ་ཐག་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་འདི་ཞེས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྤྲུལ་པ་ཉིད་ ཡིན་གྱི།དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནི་དོན་བྱེད་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་མེ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་འཚེད་པའི་ཕྱིར་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་རྟོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ཡོངས་ སུ་གྱུར་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་སྒྲིབ་གཡོགས་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པ་ རྣམས་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉམས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རང་གི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའམ། འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གི་ ཚེ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་འགའ་དང་། །བྲལ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཉན་པ་མེད། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་སྒྲིབ་གཡོགས་ལས་རྟག་ཏུ་སྒྲ་དག་མ་ཐོས་པར་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་རྟོགས་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ནི་ཡོད་དོ།

是故因先前功能已灭故，若有墙则所许生他者因无因不生故，离因则识不生，如是称墙等为障碍。非因障碍先前适宜，因未离其自性故。
或者，即使诸刹那事物有互相助益，然非一切皆是智，因因缘功能不可思议故。是故，即使住于根境之间的障碍确定，以极不相顺差别而成殊胜，然由障碍差别见闻声等明与不明故。若非如是，则于某者即使近亦无少许，因等同于不近故。
此中"此是彼"之配合唯是分别所化，非依实事。随增益而行之性非能作用，如于婆罗门童子增益火而不依止为烹煮故。是故，即使有了知，非成彼事物转变者，则如其自性而住。
是故，即使有障碍，根等亦应成能知，然非如是。是故，由彼当知如是作用差别。如是，即使有常声，亦将成无殊胜损减。
是故，若彼等是生智自性，则一切于一切时当同时生一切自境之智，或某者于某时全不生，此乃决定。
若谓："因离某俱有，
故无所闻。"
如是虽非常由障碍不闻声，然由了知彼等，有少许决定俱有。

།དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་དག་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་བྱས་པ་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གཞན་ལྟོས་ཡིན་བླ་སྟེ། །ངེས་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་སྤོང་བ་མ་ ཡིན་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྣམས་དེའི་སྐབས་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་རྙེད་པའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་སྒྲ་དག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་བྱེད་ལ་རག་གོ། །སྔ་མའི་ རང་བཞིན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་ནི་འཕོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྟོས་པར་བྱ་བ་ལས་རང་བཞིན་གཞན་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་དེ་དག་ནི་དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་དང་། བདག་ཉིད་དང་། གཞན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་རང་གི་ཤེས པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་དེ་དག་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའམ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དམིགས་མི་ འགྱུར།།ཡུལ་གཅིག་ལ་གནས་པ་དེས་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་པས་ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རྡོ་ཁབ་ལེན་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཡུལ་རུང་བ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཐོས་པ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡོད་ན་ཡང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཅིག་ཅར་ དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར།།སྒྲ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པ་དག་གིས་ཅིག་ཅར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོ་རུང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ཐག་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། གེགས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།

若谓"彼于某时成某，故彼等于某时闻彼所作"，则：
"如是依他容可尔，
然与决定相违故。"
我等非遮诸因之俱有，然诸因唯依彼时助益，因令得殊胜果故。如是，若声亦依某而作果则可为。不成所谓前自性决定，因已转变故，且因从所依闻异自性故。已说非助益者不应成所依。若能助益是异义，已说其无关联等。彼亦非所知，因从助益生智故。
是故，彼等声无待根触及、自性及他生识之所依自智生者，因于彼一切皆无所作故。
复次，彼等声当是遍行或非遍行？
"若彼等非遍，
则不遍处可见。"
住一处者，云何能见空彼之处所？若谓"无过于无触取分"，不然，因于彼亦如磁石等待适宜处所差别故。若非如是，则不成闻之明暗差别。即使有所缘缘，亦应于一切境平等可见。是故非非遍行。
"若遍则一切，
同时当可见。"
因于任何声皆非无故，一切住一切处者应同时可见，因根具适宜性故，因境近故，因无障碍故。

།འདུས་བྱས་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །འགྱུར་མེད་གང་གིས་ལེགས་པར་བྱེད། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དམིགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་པ་ལེགས་པར་བྱས་པ་ཁོ་ནས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདུས་བྱས་པ་ ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཅན་ནི་འདུས་བྱས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་གྱུར་ན། །དེས་ཀྱང་མ་ལུས་ཐོས་པར་གྱུར་། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་ལེགས་པར་བྱས་པས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ ལེགས་པར་མ་བྱས་པས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།གང་གིས་དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པ་དེས་སྒྲ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ལས། །ཐ་དད་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ངེས་ཡིན། །སྒྲ་ཡི་འདུས་ པ་སྣ་ཚོགས་པའི།།ཅ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདུས་བྱས་པ་སྒྲ་དག་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་གིས་དབང་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་པར་བྱས་པ་འགའ་ཞིག་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་པ་ངེས་པ་ཡིན་ན་སྒྲའི་ཚོགས་པའི་ཅ་ཅོ་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅ་ཅོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཅན་དག་ཅིག་ཅར་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་རང བཞིན་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་ཐོས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གླིང་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་རྒྱུན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་འདུས་པ་ལས་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་འགོག་པར་བྱེད་པ་ ལ་ཡང་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་དབང་པོ་ནི་གཅིག་རྟོགས་པར་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅ་ཅོ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡན་གར། །ཐོས་འགྱུར་རྗོད་བྱེད་དག་མ་ཡིན། །ཅ་ཅོ་ལ་ཡི་གེ་དང་ཚིག་དག་ངག་ དག་ནི་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དག་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་དབང་པོ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ནུས་པ་ཅན་ཡོད་པའི་སྒྲ་ཙམ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་། དེ་ལ། སྒྲ་ལས་ཐ་དད་ཡོད་དོ་ཞེས་། །འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆེས་དད་བྱ། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ནི་སྒྲ་ཙམ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་ པའི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མ་མཐོང་ངོ་།།དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཐོས་པ་ན་སྒྲའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ནར་ངེས་སོ། །དེ་བས་ན་ངེས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོངས་སུ་གཅད་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་སྒྲའི་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་ཡི་གེ་ལ་སོགས་ པ་ཞེས་བྱའོ།

"若是所作可见者，
无变何能善作为？"
如是，即使一切声存在，亦不可见，因唯由所作善作而可见故。对此，所作非可见，因不可变者不应成所作故。
"若根成善作，
彼亦闻无余。"
于此，若由善作可见故，则非善作之根不可见。若由何善作根，则应同时闻一切种声，如是则过失未遮。
"若由善作差别故，
因异故定一义。
种种声聚集，
喧闹云何闻？"
若谓所作于声各别决定，因于彼某善作根取某故，非同时闻一切声。若由善作差别根闻决定，则不应闻声聚喧闹。喧闹非一声，因同时闻异自性故，且因差别安立依异自性故。
若谓"因趣入迅速故，同时闻是错乱"，则应了知笛等声流由表达支分聚集而成混合。对此遮破亦将下说。是故，因根唯能了知一决定故，不闻具多性喧闹。
"于彼若声独，
可闻非能诠。"
于喧闹不闻字与句语，因唯闻独声故。于能诠有根各别决定功能，非唯于声。于此：
"声有异分别，
此应极信受。"
我等未见唯声与能诠声之性异。同时闻字次第时，唯定一声自性。是故，无决定前行之言说断定，云何趣入？是故，此声差别即名字等。

།གཞན་ཡང་། སྒྲ་གཞན་དག་ནི་གནས་པ་ན། །རྗོད་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ཡིན། །འདི་ལས་སྒྲ་ཙམ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདིས་སྨྲ་བ་པོ་གཞན་དག་ འདུག་པར་གྱུར་པ་ན།སྒྲ་འགའ་ཞིག་ཐོས་པ་དེའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དག་དེ་ལས་གཞན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ནུས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དམིགས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ཅ་ཅོ་དོན་གཞན་དུ་ གྱུར་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་འབྲས་བུའི་ཐ་དད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ་། ཅ་ཅོ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པར་མ་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་དང་ངག་ཆོད་པ་དག་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ ན་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར།།ཐ་དད་སྒྲས་རྟོགས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དབང་པོ་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཅན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་སོ་སོ་ལ་ངེས་པའི་སྒྲ་ཙམ་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐོས་པ་ན་སྒྲ་དག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་དག་ལ་དེ་དག་གིས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་ཡིན་། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དག་ ལས་ཐ་དད་པར་སྒྲ་ཙམ་དག་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ན་མི་འགྲུབ་སྟེ།ཚིག་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཆ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ལས་ནི་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་མ་ལུས་པ་ཅན་གྱིས་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་འདི་ནི།སྒྲ་ཙམ་ཆ་མ་ལུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲའི་ངོ་བོ་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་དུ་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་གྲུབ་པ་དང་། སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཆ་གོ་རིམས་དང་ལྡན་པ་ཅན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་དུ་ནི་ཡི་གེ་གོ་རིམས་ དང་ལྡན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་སྔར་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།དེ་ལྟར་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱི་ཆ་དག་གི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆ་གཅིག་ལས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་ ལག་པའི་བརྡ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ལུས་པ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་སྒྲ་དང་འདྲ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡི་གེའི་ཆའམ་ལས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དག་གིས་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རྟོགས་པ་སྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

"余声若安住，
能诠云何闻？"
此中唯声非与异体性俱或异。现量义非由他大为显示。是故，当余说者安住时，闻某声者，决定彼所缘缘于成立异者无能。若有能力则应成立彼可见，云何由具彼自性之缘作异义喧闹？因无因异则果异不应理。已说彼将成无因故。
非不闻喧闹中能诠，因表示断句与语故。
"或因功能定，
异声云何知？"
由彼等具各别功能之根，闻定于各声之唯声种种体性时，非即是声。如是则于声彼等成背向。已说无成立异于能诠之唯声，云何不成？因从句了知义故。非从极微唯声分了知义，彼亦非与他混合。
是故，此由具无余唯声体性了知所成立者，因无具非无余唯声分故，成就无次第声体性之有，及成就具次第唯声分。
彼非如是，因先已遮异于具次第字之无次第故，及如是过失太过故。因业分前后无关联故，及因不从一分了知故，应许如声亦成因于了知无余如手势等异体业自性。
若于如其自性作用加行，字分或业分异生起具次第性，则随次第由分别境之表示生如是义了知，是具理。

།གཞན་ཡང་། ཉེས་པ་གང་དང་གང་དག་གིས་། །རྗོད་བྱེད་མིན་དེའང་སྒྲ་ཙམ་འདོད། །སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་གསལ་བ་ན། །ཇི་ལྟར རྗོད་བྱེད་ལ་དེ་མེད།།གོ་རིམས་སུ་འབྱུང་བའི་སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཆ་དག་གིས་གསལ་བ་རྗོད་པར་བྱེད་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ལོ། །དེ་ཡང་དེ་དག་གིས་ཅིག་ཅར་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་རིམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་གཅིག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་ དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་།ཡི་གེ་ཆ་གཅིག་གི་དུས་ན་ངོ་བོ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དམིགས་པ་ཚོགས་ཤིང་ཚང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་འདིས་སྒྲ་ཙམ་དང་འདྲ་བར་དམིགས་པ་ཚང་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། ཤིན་ཏུ་ དམིགས་སུ་མེད་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ནི།དམིགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཐག་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་ ཡང་མཚུངས་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར།སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་བས་ན་ཡི་གེ་དང་ངག་ནི་སྐྱེས་བུའི་མ་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡི་གེའི་རིམ་པ་དག་།ཡིག་རྣམ་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ མིན།།གལ་ཏེ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ངག་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ངག་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་དག་ ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ནི་ཡི་གེ་དག་ལ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་དད་པར་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་ན་ནི་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡི་གེ་ཙམ་ ལུས་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པའང་མེད། །གོ་རིམས་གཞན་ནི་འགལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་རིགས་མཚུངས་པ་མང་པོ་དག་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་གནས་ པའི་གོ་རིམས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང་།གཞན་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡི་གེ་ཨ་གཅིག་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་ཨག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ག་གྷ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་ཨ་དང་ག་ དག་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

"由何等过失，
非能诠亦许唯声。
唯声等明显，
云何彼无于能诠？"
谓由次第生起之唯声分明显是能诠所说。彼亦非由彼等同时明显，因有次第故。亦非由一分，因余将成无义故，及因字一分时无近觉全体性故。是故，此非具足所缘聚集者，如唯声，云何由具足所缘成立所成义？
极不可见之有无，于所缘所成义有何差别？亦非由仅近成立，因待明显故。彼有无次第生起自性亦由近合相等故，若唯声不能成立，于彼亦如是，则他复何为？是故，字与语非无作者性。
"若字次第等，
因无异字相非。"
若异义声自性语非无作者。若尔云何？我等字次第相是语，彼应成立无作者性。不然，因无异于诸字次第故。此于字非异义，因应成见异显现故。若不显现则因无从彼了知故及无相故。若亦无具次第差别，则因一切唯余字故，将如前成过。
"彼等安立亦无，
因余次第相违故。"
若诸字次第无作，彼等非多同类，则由何某成住次第者，余如欲成异转者？若尔云何？三界唯一字阿，如是亦字。尔时当成"agni"，非"gagna"，因字阿与字嘎住前后体性故。

།རྒྱུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་བྱས་པ་དག་གི་ཡང་གོ་རིམས་བཟློག་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་དུས་དང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །མ་བྱས་པ་གནས་ སྐབས་དང་རང་བཞིན་བསྐྱོད་པ་ཅན་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་གནས་པ་དག་ཀྱང་ཅི་སྨོས་ཏེ།སྔ་མའི་གནས་སྐབས་དོར་བ་མེད་པ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོར་ན་ཡང་འཇིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་གོ་རིམས་རྟག་པའི་ཡང་ངོ་། །ཚིག་སོ་སོ་ ཡི་གེ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་སྔ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རམ།ཡི་གེ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དང་དེར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཁྱབ་དང་རྟག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་གོ་རིམས་མེད། །ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་དེ་ཡང་ཡུལ་གྱིས་བྱས་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་གྲོག་མོ་དག་རྒྱུ་བ་ལྟ་བུའོ། །དུས་ཀྱིས་བྱས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་གྲང་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལ་དེ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཕན་ ཚུན་སྤངས་པས་འཇུག་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་སྔ་ཕྱིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རླུང་དང་ཉིན་མོ་བཞིན་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ནས་འཇུག་པ་ནི་དུས་ཀྱི་སྔ་ཕྱིར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚེ་གཅིག་མེད་པ་དེའི་ཚེ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཡི་གེའི་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པའི་ངག་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་ སྒྲུབ།མི་རྟག་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི། །སྐྱོན་ཡང་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་ཡི་གེ་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན། ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྔར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བའི་གོ་རིམས་ཀྱང་ངག་མིན། །རྟག་ པའི་གསལ་བ་གསལ་ཕྱིར་རོ།།ཡི་གེའི་ངོ་བོའི་གོ་རིམས་ནི་ངག་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་མངོན་པར་གསལ་བའི་རྐྱེན་གྱི་གོ་རིམས་ལས་འབྱུང་བའི་གོ་རིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གོ་རིམས་ ངག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ།རྟག་པ་དག་གི་དེ་ནི་སྔར་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དུ་ནུས་པ་ཉེ་བས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

从遍转因生起的具决定所作者的次第亦不能逆转，如种子、芽、叶等及时节、年等。何况无作者性之位及自性动摇者以某种方式安住，因不舍前位不应成异相故。若舍亦因成坏灭故。尤其常住次第亦然。
若各句字异，因生前无故，或因多字故成彼彼，然彼亦非所许。
"因遍及常说故，
无处时次第。"
诸字次第亦是处所作，如蚁行。是时所作，如种子、芽等。然诸字无二种，因遍故及常故。由处互违而转成处前后，因一切于一切相等故，彼于诸字非有，如风与日及如我等。如是，由时互违而转成时前后，因某时一无彼时他有故。彼于常等亦非，因一切时一切有故。若亦无余相，云何成立此字前后语为无作者？
"无常非能遍，
过失先已说。"
若欲无彼过失而许字无常及非能遍，彼方便亦非答，因先已明故。
"明显次第亦非语，
因常明显明故。"
字体次第非语。若尔云何？是彼等明显。彼因如其自性由字显现缘次第生起具次第故。说彼次第是语亦错，因常者彼先已遮故。已说现前由近功能生知，特殊果性是明显。

།བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་ཉིད་ལས། །དེ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་འབྲས་ཉིད་ཡིན། ། གང་ཁོ་ན་ལས་ངོ་བོ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དམིགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་འབྲས་བུ་ཉིད་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཡི་གེ་དག་ལ་ཡང་ཡོད་དེ་། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་དག་གི་ཡང་དེའི་རྟེན་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས ན་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཡི་གེ་འབྲས་བུ་དག་མ་ཡིན།དེ་དམིགས་པའི་རྟེན་ཅན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཡོད་ན་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དེ་གང་ལས་གྲུབ་ན་གང་གིས་འབྲས་ བུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར།འདི་མ་གྲུབ་པ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན་དེ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་བདེན་ན་གལ་ཏེ་དེ་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཆོད་པས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི་གཞན་དང་བྲལ་བས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ན་ཐ་དད་པ་མེད། ཁྱད་པར་ནི་རང་བཞིན་ལ་མི་རེག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཉེ་བར སྦྱོར་བ་ན་ཡང་འདི་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།ནུས་པ་བར་དུ་མ་ཆོད་པས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པས་དེ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ལྟོས་པ་ཡང་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར།འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱའམ། ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི། གྲུབ་པའི་དོན་ལ་རང་ཤེས་པས། །གཞན་བློའི་རྒྱུ་ནི་གསལ་བྱེད་འདོད། །དཔེར་ན་སྒྲོན་ བཞིན་གཞན་དུ་ཡང་།།བྱེད་པོ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི། །བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་འཇིག་རྟེན་ལ་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་གསལ་བྱེད་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ།

"由诸作者之作性，
因彼成故是果性。"
凡由何体性所见，于彼若无所见则不生，世间依所见而施设果性名言。此于诸字亦有，彼亦无他差别为彼依。是故，若许因相等，云何诸字非果？
非彼所见依果性名言。若尔云何？是有时成如是有性依。彼有性从何成就，由何成就果性？此若未成则不如是。是故，若成有性则彼能成，而彼唯是所见。如是虽然，若彼先不成有性，因凡成有性者皆有未成为先。
如是由无间识相应之体性，岂非未成？若谓彼虽成就然非由离他相应。今于相应与非相应位，云何无差别？差别亦非不触自性性相，因成就于彼殊胜相应故。彼将成无因故。凡有时有所立，于彼成相应者应理。于彼殊胜相应时，此亦将成如彼过失。
由无间功能相应位之差别，彼异性成差别。先已遮无上依待。彼亦因由作者作性成就故，与一切果同法性。若如是是明显，则一切是所明或全非，因无差别故。如是则：
"于成义由自知，
许明显为他觉因。
如灯于余亦然，
此与作者何差？"
世间中由自体了知门为他了知因，如灯等许为能明显。

།གལ་ཏེ་དེ་སྔར་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་མཐུན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་དེའི་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་པ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ངོ་ ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་དག་གིས་ཀྱང་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་གསོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཅུང་ཟད་ཕྱིས་ཡི་གེ་ཨ་རྟོགས་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་ཨ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ཀྱང་རང་གི་ མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་བརྗོད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡུལ་གཅིག་རྟོགས་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཐག་ཉེ་བ་ཅན་དང་རྒྱུ་ཐག་ཉེ་ བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་མི་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཐག་ཉེ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ནི་རྒྱུ་མ་ལུས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཅིག་ཐ་དད་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནུས་པ་ན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱིའི་ རྟོགས་པ་དག་ནི་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་དང་འགལ་ལོ།།རྟོགས་པའི་སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡང་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་མཐོང་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་གང་གིས་གྲུབ། ཇི་སྲིད་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པར་མ་བསྒྲུབས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བྱེད་པ་སོ་སོ་ཐ་དད་པས་ཀྱང་སྒྲ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མཉན་པ་ལ་སྣང་བ་ན་ གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན།དེ་ལ་ཡང་གསལ་བྱེད་ཐ་དད་པ་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་དོ་ཞེས་ལན་བཏབ་པར་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་། གཞན་ཡང་། བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡི། །བྱ་བ་ཡིས་ནི་ངེས་པ་ཡང་། །དམིགས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། གསལ་བྱེད་དེ་ལ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་བྱེད་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་སྒྲ་མ་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན། གདོན་མི་ཟ་བར་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བྱ་བས་དོན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ན་གསལ་བྱེད་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བུམ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བྱ་བ ལས་སྒྲ་ངེས་པར་དམིགས་པ་དེས་དེ་བྱུང་བར་འགྱུར་རོ།

若彼先成，因同类近取刹那成就故。彼殊胜之知因是彼聚缘性故。彼等未成所见亦是作者，如瓶等之陶师等。由了知等成因亦不养因相。
若稍后了知字阿者是与前无异境者，因了知字阿故如是等。彼亦不能成立无自相差别，因彼自性未成故。说共相于无差别境者亦无违。一境了知亦因前后体不应故。因由近因性与非近因性生与不生故。
纵是近亦不生，因非彼因性故。彼等是具一切异因性。于彼虽一无异，因于功能无所待故。前后了知是一境性违理。了知显现与自性差别亦因不等故非一境，因于瓶等亦应离故。
若谓由彼因违见故非能立。于此亦何以成无违？乃至未立无异义遍如是说，尔时于返疑惑。若由各别作者于声异性闻显现时成一，何故非瓶等？于彼亦能答唯由异明显故显现异。
"由诸作者聚，
作业之决定，
因见是果性，
明显于彼非。"
有时于诸作者作业不见声。不定由明显作业见义，因有时虽有明显不见瓶故。由彼作业定见声故成彼生。

།བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་བྱ་བ་དེ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་གྲུབ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ངེས་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་དེ་དག་དེ་ལྟར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་དང་ ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད།།འདི་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་བཀག་ཟིན་ཏོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་གསལ་བྱེད་གྲགས་པ་དང་། རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་དག་གསལ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ན་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པ་བྱེད་པ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་དེ་ནི་སྒྲ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་དབང་པོ་དང་ཡུལ རུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་བྱེད་པ་རྣམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་དང་ཡུལ་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་གསལ་བྱེད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་རྒྱུ་དག་ཀྱང་དེ་དག་གསལ་ བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་སྒྲ་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་ན་ཡང་བྱེད་པ་དག་ལས་སྒྲ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པའམ། སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉམས་པ་དང་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ངོ་བོའི། །སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་བ་གསལ་ཡིན་ནའང་། །ཅི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་མེད་པའི། །ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་རུང་འགྱུར། །སྒྲིབ་པར བྱེད་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ།།བྲལ་བ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ལ་མེད་པ་ཡང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །སྒྲ་རྟག་པའི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་སྒྲིབ་པར་ བྱེད་པ་ལ་བྱེད་པ་དག་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་བྱ་བ་མེད་པར་སྒྲ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་གིས་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་བྱེད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

若有非作者之作业，因彼成不应故。若谓因遍及常故是所见，今于瓶等有何决定？若谓彼等不如是许，何故许声与彼同法性？已说此中全无殊胜。已遮能遍及常性。
于瓶等因有明显差别故无过，因彼等明显成立及陶师等是明显性，若成如是则成差别。由彼明显差别是作者，因无余方式作利益故。彼彼于声等亦同。于彼亦因根境相应等诸作者殊胜故。于诸作者亦见瓶等作者法故。
因灯等彼及某余境无他明显故，彼等因亦成彼等明显。是故声非明显。若成亦或由作者声具殊胜，或离障碍，或识明显，因无余相故。其中非生殊胜，因将成无常故。因彼是前后体坏灭生相故。
"若汝许彼体，
离障碍是明，
何故于无中，
彼聚功能应？"
稍无能障碍之功能。已说离亦是无，无亦非果。已说因全无常声障碍故。是故应安立诸作者于能障。彼等非无功能，因无彼等作业不见声故。是故应理彼等作声体性。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་། སྒྲ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་དག་ ཀྱང་གསལ་ཐོབ་པར་འགྱུར།།དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁས་ལེན་ན། །རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་ནི་དོན་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་གསལ་བྱེད་པ་དག་གིས་ཀྱང་། ད་ནི་འབྲས་བུ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་ པོ་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཤེས་པ་ཡང་དངོས་པོ་དང་འདྲ་བར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ལ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་པོར་འདོད་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ ཐལ་བའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་དོན་གྱི་ཚོགས་བྱེད་པ་པོར་མངོན་པར་འདོད་པ་འདི་གསལ་བ་ལ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱ་བ་ལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ འགྲོ་བ་འདི་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ངོ་། །ངོ་ཤེས་པ་དང་ཡོང་སྦྱོར་སོགས། །གང་ཡིན་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད་ན་ནི། །དཔེ་མེད་ཅན་ཡིན་དངོས་ཀུན་ནི། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྐད་ ཅིག་མས་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་བཤད་ཅིང་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ནི་གློ་བུར་བ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ངོ་ཤེས་པ་དང་ཡོད་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་འདིའི་ནི་བརྟན་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅན་དག་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དུ་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པས་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེ་བ་ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན། ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྔ་ཕྱིར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའམ་བླ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་སྔར་རྒྱུ་ཐག་ཉེ་བ་ཅན་དག་ཡིན་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ ལ།མི་སྐྱེ་ན་ནི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་ནུས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若非如是：
"因与声无差，
余亦得明显。
若如是许者，
诸因皆无义。"
若今具一切因同法性之明显作者，亦不作少许果，彼亦不应理。因事物是非作业差别性故。无障碍非果性故。彼知亦因如事物成就故。
若许知为某作者，则由如是余亦应尔之门，将成一切是果性故。是故，此许义聚为作者，因非于明显非于作业故，将成无义。如是此无所作利及能作利之世间将成无作者。声若是常亦然。
"了知及有合等，
若许为能立，
无喻因一切，
事物刹那灭。"
已说及将说：一切事物因无坏因故是刹那灭。亦是从他生，因有性不应骤然故。是故此了知及有合等非行于某一坚固体性。因见灯等成异异自性故是相违。
非也，因无异生具同法性错乱于灯等故。依何说异生？彼无差别于一切应观前后故。若谓如是亦是差别，由彼即是疑惑或可，然非由疑成就。
若谓因无见差别故是一，非也，因成前后知有无故，因可有自性差别故。若后起知是前近因者，则如前知应生，若不生则因离因性故能显能生功能。

།ནུས་པ་མེད་ན་ཡང་ཕྱིས་ཀྱང་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མི་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྦྱོར་བ་པོའི་ནུས་པས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ལ་དེ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རིགས་མཐུན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལྟོས་པ་ཅན་ནམ། ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། སྟེའུ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་སྦྱོར་བ་བཞིན་དང་། ལས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དེ་ལས་བརྟན་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འོག་ནས་དགག་པར་བྱའོ། །རྟགས་ངན་གཞན་ཡང་སུན་དབྱུང་བྱ། །གང་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རིགས་མཐུན པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་དེ།ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་པར་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རིགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཀྱང་སྐྱོན་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བློ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ ཅན་མིན།།ཁས་བླངས་མངོན་སུམ་གྲགས་པ་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅིག་ཅར་གནོད། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་བློ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་གོ་རིམས་ངག་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་བློ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ པས་འདིའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ།།བློ་འདིའི་ནི་སྐྱེས་བུར་འགྲང་བ་ཅན་དང་། སྐྱེས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ གཞན་མེད་དེ།ཡོད་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ཞིང་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བློ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བ་དང་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི། །གོ་རིམས་ཀྱང་གསལ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེ་རྟོག་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་གྱུར་ན། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་མིན་རྟེན་ཅན་ཡིན། །ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་གོ་རིམས་ནི་གསལ་བ་རྣམ་པར་ དཔྱད་པའི་གོ་རིམས་ཀྱིས་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ།།དེ་ཡང་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若无功能则后亦不具功能，若具则因非坚固故。是故此有合如是亦是由合者功能所生，因于自功能彼无近合故。所谓合亦说是生功能，或依同类近取或无所依成所欲，如杵等合如合，及业等合。
现前了知是现量，谓由彼现量成就坚固，此想亦当下破。当破余恶因相。任何法亦无随同类行，因一切法是彼位性故。一切所许依止亦因违如所说理故。当说余常因相亦有过。
"智非士夫依，
许现量共称，
比量同时违。"
若明显是智则彼次第是语，若成彼非士夫所作，则因诸智许为士夫功德故违此宗。此智从士夫饥饱及士夫功德作意等生，此亦是现量。由有无差别无他所谓果，彼有亦是现量，无亦以无所见相由现量力成就，当说。
是故诸智应比度是士夫果性，因此具随行返系因相故。复次：
"异于诸字之，
次第亦明已，
彼若分别假，
云何非生依？"
已答异字次第以明显观察次第。彼亦非字自性，因事物自性不离彼分别故。

།དེ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་དེའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློའི་གོ་རིམས་འདི་ཞེས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ན། གང་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། བློའི་སྒྲུབ་པར་སོ་སོར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གཏན་དུ་བའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཡོད་པ་ལ་གཏན་དུ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ནམ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། བརྟག་པར་འགྱུར་བ་དང་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའམ་དངོས་པོ་གཏན་དུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་པ ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་དེའི་ཆོས་ཅན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འགོག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་སྒྲའམ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་བསྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཏན་དུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་མེས་ཤིང་དང་དབྱུག་པས་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ དག་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་སྣང་ཞིང་།རྒྱུ་དང་དེ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་རང་གི་ངང་གིས་འགོག་པ་ན། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་མི་འདྲ་བ་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ཤིང་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ། མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་འཇིག་པ་དེ་ཅི་ཤིང་ཉིད་དམ་འོན་ཏེ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། མེ་ལས་དོན་གཞན་གྱུར་པ་དག་།སྐྱེ་ན་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཤིང་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཅིའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཤིང་འཇིག་པའམ་མི་སྣང་བ་ཞེས བྱ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་འཇིག་ཡིན་ཞེས། །གལ་ཏེ་དོན་དེ་ཉིད་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ཤིང་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འདི་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་། ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་གཞན་འཇིག་ ཡིན།དོན་འགའ་ཞིག་ལ་མིང་དུ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤིང་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

是故于非彼体者现为彼体增益之智次第，若成错乱，云何是非士夫所作，因别立智成就故。复次因全无常住自性故，声有将成非常住。彼亦将成无因或他因，非应观察及非士夫作用。是故是士夫所作。
若问云何了知声或事物非常住？
"因坏灭有性，
相属故声无常。"
诸事物之坏灭非从某生。是故由事物自性成，因事物性从自因生为彼法性故。亦非事物差别自性，因彼当遮故。是故由唯事物自性成。是故成立声或余依有性之一切事物非常住。
非成就，因未成坏灭性之无他生故。如是说火于木及杖于瓶等坏因现于诸事物，因及具彼相随行返系。非也，因前者自然灭时，依殊胜缘生异不同故。
火为木坏因且止，从火所生之坏是木自身抑或成异义？
"从火若生异，
因无坏可见，
木当成所见。"
若从异生异，木坏或不现云何如是极成？
"若谓彼坏者"，若谓彼义即从火所生之木无，是故此因坏故不现。且许彼无，如是亦：
"云何他坏他？"
仅以某义为名而说木不现不应理。

།གཞན་ནི་གཞན་གྱི་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཤིང་ལ་མེས་བྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འཇིག་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤིང་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མེ་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཤིང་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་མེ་ལས་ལྟོས་པ་ཅན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཅན་ལ་ལྟོས་སུ་ཅི་ཡོད། ཐོབ་ན་ཡང་ཤིང་གཞན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ རོ།།འཕོ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་སྔ་མ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མེ་དེ་ཉིད་ལས་སྔ་མ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་འདིའི་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་པ་དང་འབྲེལ་ པར་རུང་བ་ཕྱིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉེ་བར་བྱེད་པས་མེས་སྔ་ན་མེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར།སྔ་མའི་གནས་སྐབས་ཅན་དེ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཤིང་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཤིང་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བྱེད་པ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཞིག་པ་ཞེས་བྱ། དེ་བས་ན་གཞན་ནི་གཞན་གྱི་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བླ་སྟེ་ཅི་ཕྱིར་ཤིང་ མི་སྣང་།།དོན་གཞན་འབྱུང་བ་དང་ཤིང་མཐོང་བ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།། །།བམ་པོ་དགུ་པ། གལ་ཏེ་དེ་གཟུང་ཕྱིར་ནའང་མིན། །གང་ཕྱིར་དེས་ན་སྒྲིབ་བྱེད་མེད། །གལ་ཏེ་དོན་གཞན་དེས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཤིང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ ཤིང་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འཐོབ་ན།དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་བའི་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། ཐོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནུས་པ་ཐམས་ ཅད་ཉམས་པའི་ཕྱིར།རྫས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡང་མེ་དང་འདྲ་བར་ཐལ་བ་དང་། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

他非他之坏，因过失太过，且以异义成事物者于余亦无差别故。若谓是火于木所作自性坏而非一切，则问于木之何种关系？若谓是所依能依体性，非也，因彼等应遮故。若谓是所生能生事物，何须说火？因从木自生故。
若谓彼从依火而生故无过，于无得殊胜者有何所依？若得则将生异木。无迁因之前者亦将如是可见。若谓从彼火前者坏，则问前者与此何关系？如是将成彼过及无穷。
是故必定与坏相属，后殊胜近作故，火生前无故，彼前位者得现。所谓木坏亦说木无，无亦非果。彼作亦因非作者故非所依，已说。
若异于无自体彼，因将成立违彼事物体性故，云何名坏？是故他非他坏。且问何故木不现？异义生与见木于此有何相违？
卷九
"若谓为取彼亦非，
因彼故无能障者。"
若谓因异义彼遍取故木不现，则得说彼障木，彼亦不应理。能障成见障，非于碍触等物质功能。若于一切为障，则因由此一切功能损故，物质岂不成坏？于彼亦如火成过及无穷。

།འདིའི་ཐོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་པ་མེད་པ་དག་གཞན་ཡོད་པ་དེས་ཅི་ཞིག་འཇིག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མེ་ལས་བྱུང་ བ་ཅན་གྱི་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བས་དོན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར།ཤིང་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི། །སྐྱེ་ཕྱིར་འཇིག་པའི་འཇིག་ཅན་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཤིང་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར། གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་འཇིག་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ པ་དེ་ལས་ཀྱང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་གསོད་བྱེད་བསད་པ་ན། །དཔེར་ན་ནག་པ་ཡང་སྲིན་མིན། །འདི་ཡང་དེ་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན། །གསོད་བྱེད་བསད་མེད་ཕྱིར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་ཞིག་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཕྱིར་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསོད་ པར་བྱེད་པ་བསད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་བསད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། གསོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་གསོད་པའི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོག་པ་ན། དངོས་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ལོག་པ་ན་རང་བཞིན་གནས་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། ནག་པའི་གསོད་པར་བྱེད་པ་འཇིག་པ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་འདྲ བ་ནི་འདི་བསད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལོག་པ་ན་འདི་ཡང་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འཇིག་པ་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནའང་། །ཤིང་ཉིད་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ཡོད་ཉིད་ཕྱིར་རྒྱུ་ཅན་མིན། །འདི་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པའང་མེད། །ཤིང་ལས་འཇིག་པ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ ཡིན་ན་དེ་ཉིད་དེར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་ལ་མེ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དེས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །འདིའི་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱུད་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། ཅི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའམ། འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང་།དེ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ།

此碍触功能等无损者，由他有何所坏？若谓因从火所生坏之义遍取故木不见：
"因生坏之坏者成，
是故木亦当可见。"
必定具生者当由坏门而坏。从彼坏亦当生木等。
"若谓如杀者被杀，
譬如黑者非复生，
此亦如是耶？"答曰：
"因无杀者被杀故非。"
若谓虽坏已灭，事物不复得，如杀者虽被杀，所杀不因此生。非也，因杀者是彼杀作用因故。无坏因及杖等若灭，不说成事物。
则云何？极无所见相之无事物若灭，自性住外更有何？黑者杀者非同于坏。则云何？同于杖等。坏相是此被杀，彼灭时此亦当成生。
"坏非异性时，
木自成坏性，
因彼有故非因，
此外亦无相。"
若木之坏非成异义则彼即是彼。彼亦因先有故，此于火等功能何为？是故于彼无任何方面所依为利益故。
此之"此"关系不应理，因彼是有能利益因故。若非如是则过失太过。若是间接能利益，必定入此分别：为能利益异义抑或即彼耶？从彼若是异义及非彼非异时，彼之能利益等亦是由彼位而观察。

།དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ འདོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པས་ན་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་།རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་འདིའི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ གྲུབ་པོ།།གལ་ཏེའང་འཇིག་རྒྱུ་མེད་ཅན་ཡིན། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་ན་དངོས་འཇིག་དག་།ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གང་ལས་མེ་ཉིད་རྟག་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་གང་གིས་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ དང་འཇིག་པ་དེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ཆོས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་པ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།འབྱུང་བ་ནི་འགའ་ཞིག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། འཇིག་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ལ་དངོས་འཇིག་མེད་ཉིད་ཀྱི། །ཐལ་བར་འགྱུར་བའང་མི་རུང་སྟེ། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཡིས་། །འཇིག་པ་དག་ནི་མི་འདོད་ དོ།།ཇི་ལྟར་ན་མེད་པའི་འཇིག་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་འགྱུར། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་ལས་དངོས་པོ་ཞིག་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དངོས་པོ་ཞིག་པར་འདོད།ད་ནི་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་འཇིག་པ་མེད་པ་ཅན་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་། གང་ཞིག་གང་གིས་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དེས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་འམ། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།དཔེར་ན་རྟ་ལ་རྭས་ཐ་སྙད་མི་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་རང་བཞིན་དེ་དུས་ཕྱིས་འདི་འཇིག་པར་ འགྱུར་བ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དངོས་པོ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རང་གི་རྒྱུ་དག་ལས་དེ་ལྟ་བུར་འཇིག་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ ཡོད་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་དེ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

是故有性之体不出即彼与异性故，且利益生起之体具成就相故，离彼与非彼作用之非作者故，非某因，于非因亦非所依。是故成立此事物之自性是彼自性。
"若亦无坏因，
常故事与坏，
当成俱生过，
何故火即常？"
若如是则谓若坏无因亦必定是常，则事物与坏无性二者当成俱生。非也，因彼不应有常无常法故。于无之此分别非有，因彼等是事物法性故，因坏全无故。生当与某俱生，坏则不然，是故无过。
"于无事坏无性之，
过失亦不应理者，
因事物由坏，
坏者非所许。"
云何由无之坏令事物坏？是故事物不成坏者，此亦非过失，因不许由坏事物坏故。说坏全无者，云何许由彼事物坏？今若无坏，云何名事物坏？现在位无坏者不坏。若某由某非具彼，则彼不能如是安立名言或了知，如于马不立角名。
虽非无坏，然事物之变化非有，事物刹那住法性是坏。已说此自性后当坏，如是决定已如所知而安立名言。任何事物于任何时亦无变化。然彼即从自因如是成坏。是故任何有性亦非令彼坏。

།འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་ད་ཇི་ལྟར་ན་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དངོས་འཇིག་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཤེས་ཕྱིར་ན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་ སྒྲོ་བཏགས་ནས།།གནས་སྐབས་དེ་རྒྱུ་མེད་ཅན་བཤད། །དངོས་པོ་སྐྱེས་པ་གཞན་ལས་འཇིག་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་གཞན་དགག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ལས་ཆོས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས།དེ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཚེ་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལས་སྒྲ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་བློ་དམན་པ་དག་གིས་དེ་དང་དེ་འཇིག་པའི་ཡོན་ཏན་དང་དེའི་ཡོད་པ་དང་ རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཅན་ཡིན་ནམ།རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱིས་དངོས་པོ་དཔྱོད་པས་བདག་ཉིད་འཁྲུག་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མེད་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས། །ཡོད་ནའང་རྣམ་རྟོག་འདི་མཚུངས་སོ། །གཞན་ལས་འབྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དངོས་པོའི་འཇིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཚེ་ཡང་དོན་གཞན་འབྱུང་བ་ན་དངོས་པོ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྣང་། དེ་ན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིའི་སྐྱེ་བ་ཅུང་ཟད ཀྱང་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན།འདི་དེའི་ཅུང་ཟད་འགྱུར་བ་མེད། །འོན་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད། །ཅེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ནི་དངོས་པོའི་འཇིག་པའམ། གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ནི་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ ཉིད་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་དངོས་པོར་བརྗོད་ན་འདིས་དངོས་པོ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ལྡོག་པའི་སྐབས་སུ་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །འགའ་ཞིག་འབྱུང་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་བདག་ཉིད་ ཡོད་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་གྱི་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབས་ན་མེད་པ་དང་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དག་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ འགའ་ཞིག་ཀྱང་དགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་པར་དགག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

则云何？谓是彼自性。今云何说坏成无因？
"事坏不依他故，
知彼故由心，
假立彼名言，
说彼位无因。"
事物生已不从他得坏，因如是性自生故。如是为遮依他法故，及为知彼自性故，心如法与异法般分别法相，欲知彼量时，于自性说如是言。由于某处如是见故，仅由声而迷乱之劣慧者，于彼彼妄计坏德及彼有性与因俱，或无因，不住真实者以观察事物自扰乱。
"若无由自身，
有亦此分别同。"
纵非从他生，事物坏由自体有，则彼与异性分别岂不相同？尔时异义生时事物何故不现？若非异性则彼即是彼。是故此全无生，如是云何名坏？
"此彼少许无变，
然非无变性。"
岂非如是说耶？此非说事物坏或成他某。则云何？彼非成事物，若说某事物则此不能遮事物。如是于遮事物时当说非时。
非由某生而名事物坏，而是当自体有性无时名为坏。所谓有性无是无遮，非非遮。于此若成立某，则无遮与非遮体无差别，因二者皆以成立为主故。如是亦无任何遮故，于任何处亦不成非遮。

།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་དེ་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ལོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ན་ དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་འདི་ནི་དོན་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གནས་པ་དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལྡོག་པ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པས་དེ་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་མཐོང་བའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བོང་བུ་ཞེས་མིང་དུ་བྱས་ལས་མི་ལ་བོང་བུའི་ཆོས་ཀྱང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ནག་པའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་མཐོང་བའི་བྱ་བ་འཇིག་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ པའི་དགོངས་པ་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར། ཡོད་ལ་རྣམ་རྟོག་དེར་འགྱུར་ཏེ། །བྱ་བ་དངོས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ད་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། རི་བོང་གི་རྭ་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་དོ་ཞེས་མི་བརྗོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ལྟར་འདི་མེད་དོ་ཞེས་ཡོད་པ་ འགོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོས་དེ་འདི་ལྟར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འཇིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་པ་པོ་དག་གིས་དེ་སྐད་དུ་དེ་ཡང་བཤད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཅུང་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་དེ ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ན་།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ།

若从某处遮遣时，即使触及从彼返遮之非遮亦非有。说一切处遮遣时，因了知某事物故。如是此当显示异义有性。彼等无相互差别，无差别亦非。如是因无遮遣故亦不随行，因彼具住一自性相故。彼住亦于从彼他遮时有。彼亦因非有故成无行住与遮。是故说将坏者，当说彼自体有性无。
因声相同故，不应于异境所见一切作用类推。如名为驴者，不应于人亦配驴性。如是于名为黑子者所见作用亦不应配于坏，因相违故。已说如是所诠意趣。
是故："于有成彼分别，
因系属事作用故。"
有必定依具生。彼亦是自性，因无自性不与任何作用相系故。所谓作用是生如是自性，则彼云何成无自性？今于"兔角无"等云何安立名言？不说兔角少许有，然如是遮有说此无。
复次，安立名言者以某相假立如具作用般而显示，然彼非如是。于彼真实离一切义，非具某体性。如是坏非尔，因事物是彼体性故。诸说者虽如是说彼，然自体非如是。尔时全无变亦非所许。是故自体于事物自性不出即彼与异性二分别，非真实自性是异性。

།གཟུགས་དང་རོ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གཞན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ལ་རག་ལུས་པ་མེད་པ་ནི་གཞན་ཉིད་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རག་ལུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ཡིན། གང་གིས་དེར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དང་། རང་བཞིན་གཞན་དུའང་མི་འགྱུར། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ ཅད་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འདིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྲ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གཞན་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲའོ།།དེ་ཡང་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རག་ལས་པ་ལས་རག་ལུས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རག་ལུས་པ་མེད་པའི་འཁྲུལ་ པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དང་ཆོས་ཐ་དད་པས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པས་བྱས་པའི་རག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་གང་རྟོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་རྟོགས་པ་ལ་ངེས་པར་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། བརྗོད་ པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདག་ཉིད་རང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འདི་དེ་དང་འདྲ་བར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྣང་དུ་རུང་བ་མི་སྣང་ན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་བ་ཉིད་ ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གང་གང་ལ་རག་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཡིན།གང་ལ་རག་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ནི་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལ་རག་ལུས་པའི་ཤེས་པ་ཅན་དག་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་དེ་ཉེ་བ་གང་ཡིན། གང་གིས་ དེ་ལ་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ན་།བདག་ཉིད་སོ་སོར་ཉེ་བར་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་དོན་འདི་གང་ཡིན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་མི་ ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁས་ལེན་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཕན་ཚུན་རྟོགས་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཅན་དག་མ་ཡིན་ནོ།

色与味互为异性，如非异性。若谓不依自性是异性，则何为依？由何既不成彼亦不成他自性？若谓是生，则一切因果互不可说。如是由于一切于一切以某相结合故，任何亦不成异。如是虽不可说，然因果体性当以异声显示。异义非差别，说非随自性即是异性。
彼亦如是具自性异异而有故是异性。除彼生相自性所依外亦无他依，因无依之迷乱无相违故。由与法差别故是异性。若谓是由识所作之依，则如是若无了知则不生之识，由于了知中必现彼故，虽非彼体，然不可说。非也，因彼自体本无故。彼即是所现之自性。若具自性，则此应如彼显现，因可现不现则无故。
若是不现，则彼体非识，如是于何依于何识？若于何依具识者，彼自性显现非坏，如于青等显现具依识者。于彼义何为近？由何于彼了知无我体时，自体各别近住。如是则太过。若谓是彼等了知之所取，则此所取义为何？亦非因果体性，因不许故。即使许亦非因果互立了知。

།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རག་ལུས་པ་མེད་པ་མེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ ནི་རག་ལུས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གང་རྟོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་དང་འདྲེས་པ་མེད་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནི་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེས་ནི། མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། དངོས འགྱུར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན།།གལ་ཏེ་འདིས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ལོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དགག་པ་སྒྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་འཇིག་པ་ལ་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན། གལ་ཏེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་།ཡོད་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་འགྱུར་ན། །དངོས་གང་ཅུང་ཞིག་མི་བྱེད་ལ། །ཅི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་གིས་ལྟོས་འགྱུར། །བྱ་བ་ཡོད་ན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཅུང་ཞིག་མི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དངོས་པོ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཅན་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ཉིད་ཇི་ལྟར་ན་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དེའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ། དེས་ན་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་འདི་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་བདག་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེས་འཇིག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གཞན་སྐྱེ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པས་བདག་ཉིད་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ ཡིན་ནོ།།མེད་པ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མེད་པ་ལ་ཡོད་པ་གཞན་འགའ་ཞིག་དགོད་པར་བྱ་བ་ མ་ཡིན་ནོ།

若谓识本身无彼则不生是近，岂非已说彼不应无依无？已说非因果者全无依。若有所谓无了知则不生之识，于识中无混杂非自体而显现者，全非识。因彼无故，义体不可说相不成。是故由胜义有性依即彼与异性。
若事物坏性者全无变，则说成无时，即说非成事。若说此成无事，则亦当显示不成事。如是则彼颠倒，因遮遣不能成立故。正因此故，此坏全无因。如是：
"若有少许作用，
当依他，
何事全无作，
何故依某？"
有作用则成作者，已说事物坏性者全无作用。是故所谓坏因于事物全无所作，如是于无所作不应依止。彼殊胜事物无生位者，云何名坏？若是殊胜生，则彼即是其殊胜生，云何名坏？是故此具彼位者非名坏。
已说由自体成无故是坏，非由异义生。由生殊胜故非名自体坏。无者因是离一切事物法相之相，以遮遣一切殊胜言说故。事物因具生相故。是故于无不应安立某有。

།དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་ཅན་ཉིད་ཡང་། །མ་བྱུང་ཉིད་ནས་འཇིག་ཡོད་ཕྱིར། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་འཇིག་ཉིད་སྐྱོན་། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བསལ་བ་ཡིན། །གང་ཡང་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་མ་བྱུང་བ་ཉིད་ན་འདི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཟློག་པར་དཀའ་ཞིང་མ་བྱུང་ བ་ཉིད་ན་འགྱུར་བ་དང་།རྒྱུ་མེད་པར་བྱུང་བ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཅན་འགའ་ཞིག་།ཐོགས་པ་ཉིད་འདོད་དེ་བཞིན་དུ། །གལ་ ཏེ་དངོས་རྣམས་འཇིག་རང་བཞིན།།ཡིན་གྱི་སྐྱེ་ལྡན་མིན་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་བླ་སྟེ། དེ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་ གི་ངོ་བོར་ནི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཐོགས་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་བདེན་ན་དེ་ལྟ་ནའང་། །རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ལས། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ངེས་ཡིན་གྱི། །ཐ་དད་བྱེད་རྣམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར། །མི་རྟག་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད། །ཐོགས་པར་བྱེད་པའམ་གཞན་གློ་ བུར་བའི་ངོ་བོ་ནི་སོ་སོ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པའི་གནས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་རང་བཞིན་དེས་ན་ངེས་པ་ལས་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། འདི་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐོགས་པར་བྱེད་ པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྒྱུའི་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དངོས་པོ་མཐོང་ན།གང་གིས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་གི་འཇིག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་ པ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་དེ་དག་མ་ལུས་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཚོགས་པ་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་འགའ་ཞིག་འགྱུར་ན་ཡང་། གང་གིས་འཇིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ བདག་ཉིད་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གིས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་ཉིད་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

"彼即无因性，
未生即有坏，
有性与坏性，
遮遣成过失。"
若思坏无因者，于未生时此有故，有性与无常性难遮，未生时变化及无因而生亦相违。此亦由此遮除，因不许任何事物故。
"如许某生者，
有碍性，如是，
若诸事坏性，
非具生非无。"
若诸事物刹那住法性者，彼成其自性可尔，彼由具生性而变。因是自体故，一切非成一切之自体，如有碍体性。
"彼虽真如是，
由因性决定，
果性定非余，
因无差别故，
无常体无异。"
有碍性或他偶然体不具各别决定。因如自因功能住何相即成如是果故，由因自性决定故果自性决定，已说此是偶然性故。
若见有碍体性因聚自性决定如是生坏自性事物，由何从彼具生如是转变，非他，因见一切相具生者之坏故。此说一切聚具生者当坏，岂非因未见彼等无余故成不定？虽从见种种功能聚中有某转变，云何生非坏性体？
非也，因是所知境故。某时于某由某不能了知者，说彼等是具随系有性之坏。彼等即由所作性成立无常性。

།གང་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་དག་འཇིག་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་བའམ། གཞན་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་དེ་དག་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ ཡང་འགའ་ཞིག་གི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་གིས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་འཇིག་པར་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་འབྲེལ་པ་ཡང་། །རྟག་པ་ཉིད་ནི་བསལ་བྱ་ཡིན། །འཇིག་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྒྲ་དང་ འདྲ་བར་འབྲེལ་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།རྒྱལ་དཔོག་པ་དག་གིས་སྒྲའི་ནུས་པ་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ ཞེས་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།དོན་གཞན་ཡིན་པ་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འབྲེལ་པའི་སྔར་བཤད་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི། སྒྲ་ཡི་ནུས་པ་བསལ་བ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་དོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་རྣམ་པ་དུ་མ་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲའི་ནུས་པ་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། ། གཞན་ཡང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཤེས་བྱ་ཉིད། །ཇི་བཞིན་དོན་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །སྐྱེས་བུའི་ཉེས་པས་སྐྱོན་མེད་པའི། །མེ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་དུའང་མཐོང་། །རིག་བྱེད་པའི་སྒྲ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་པ་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་དག་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུའི་སྐྱོན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་ཉིད་དོན་དག་ལས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདུས་ བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་སྒྲ་འདི་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྣམས་ལ་སློབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ།རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པར་བསལ་བ་ཅན་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།

若彼具生性者无坏，则不生或应依他，然无此理，因彼生性已成故。彼等无所依者，任何时亦不退任何识。如是者全无，因一切于某时为某所知故。若仅具识之作用功能亦无，则不成事物。如是当说彼相事物。彼亦因无坏迷乱故，彼具系有性。
"是故彼等系，
常性应遮除。"
坏如所说仅与事物相系故，如声，系常性亦应遮除。胜论师所说声之功能即适性为义解依者，非成异义。如是已说适性即是诸事物体之殊胜性。纵是异义：
"如是亦由前，
所说系过失，
声之功能遣。"
于说系为义者已说诸多过失，由彼即破彼声功能故不复说。
"非人所作所知性，
非如实知能立因，
非由人过无过失，
火等见成异相故。"
纵许吠陀声非人所作，然应思彼等是非如实知之因。非由人过变异而成迷乱知，因离彼之灯等亦于莲等生颠倒识故。是故此等不依造作之声由自性成为诸义之教因，因是自性差别故。遮除颠倒者亦当决定，如火等。

།གལ་ཏེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ ཕྱིར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན།ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བསལ་བ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསལ་བའི་ངེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པའི་བསལ་བའི་ངེས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས། ཡང་ན་མེ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་དག་གཉི་གའི་ ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།མེ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་གཉི་གར་འགྱུར་རོ། །མེ་ལ་སོགས་པ་དག་ ནི་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་བླ་སྟེ། སྒྲ་རྟག་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཆོས་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ཀྱང་བརྡའི་སྟོབས་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཡང་དེ་དག་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།དེ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དོན་རྣམས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་རྣམས་ནི་གནས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ན་མ་བྱས་པར་འདོད་ན། ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །རྟག་པ་དག་ལས་དངོས་ནུས་པས། །འགའ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲ་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་དོན་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དུས་དག་ཏུ་ངོ་བོར་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་པ་མི རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་བཀག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟག་ པ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མི་སྐྱེད་ན་རྟག་ཏུ་མི་བསྐྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་རྟག་ཏུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་དག་གི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་དག་ཏུ་འདོད་པ་དག་གི་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

若谓因无决定因故不应理，则问：于无颠倒遮除之决定有何因？是故如由自性如实遮除决定，何故不解非如实遮除决定？或如火等成为二义知之因。
火等虽非人所作，一者虽是如实知因，然非一切皆如是。如是诸声虽非人所作，亦成二者。火等因是所作故，随缘于他成异相可尔，然于常声亦无彼。如是相法于彼亦无耶？彼等亦由名言力转异相故。
虽住生果自性，彼等亦无待于名言等故，由彼一切于一切时应解诸义然实不尔。是故诸声非住自性。
"若许彼无作，
不成识之因，
由常无事能，
全无有生故。"
若声无作，则不从彼成知义性。因于生识与他时中，不应有能生等体之识故。如是则无可分别此能生而彼非能生之体性差别。如其非能生，则不应成能生，且已遮依他。是故常者于任何时皆不能生识，因若某时不生则应永不生故，及未见常果故。已广说彼等以任何相亦非作者。
彼等所许虚空等常者之分别，亦不成彼自性。

།དེ་ལྟར་ན། ཀུན་རྟོག་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །སྒྲོ་བཏགས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་བློ་དག་།འགའ་ཞིག་དེ་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །དོན་དེ་སྤྱོད་ཡུལ ཅན་མ་ཡིན།།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ངེས་པར་དེའི་རུང་བ་ཉིད་དུ་ཉེ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན། འདིའི་རྒྱུ་རུང་བ་དེ་ལ་ཡོད་ན་དེ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྟག་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཤེས་པ་ འགྱུར་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་རོ།།འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བསལ་བ་ཅན་དག་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ན། དེ་བསྐྱེད་པར་རུང་བའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ན་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་ལས་ལྟོས་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་གིས་གཟུང་བར་འགྱུར་ན།གལ་ཏེ་འདིའི་འཛིན་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་གཟུང་བར་འགྱུར་བའམ། འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་མཐོང་ན། རྟག་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ནམ་ མཁའ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་སྒྲ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཅན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན། མེ་ནི་ཁ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེ་ནི་གྲང་བ་འཇོམས་པར་ནུས་པ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་བསྟན་པས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་ནི་རང་གི་འདོད་པས་བྱས་པའི་བརྡའི་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་འདིར་རང་གི་བརྡའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ཅི་དེ་ལྟར་རྟོགས་སམ། འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གནས་པ་ལས་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པས་ སྒྲ་དག་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཞན་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར།འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དེ་དག་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་སྲིད་དོ།

"如是：
分别习气所生起，
增益境行诸智者，
某些从彼而生起，
非是彼义之境行。"
具自相境之智必定随顺其适性而住，故若此因适性存在于彼，则彼即成。如是若于常法自相生某知，则一切时皆应生。
具果差别遮除者，以某相于某相应时，说依待能生彼之殊胜适性所得因事差别者不应理。如是非具果差别之常法，由彼因所依某相若能取，则若生此取，即应由彼所取者为理。然彼亦不可能，因是坚固自性故。如是则应一切顿时能取，或皆不能，故若见有某，则常者亦不应超越根境，然彼亦非有。
是故于虚空等一切迷乱，不待义能，具增益境行，内取，依分别习气醒起而生无外境者。是故声非不变法性。即使是彼，从何说为无颠倒解义者？如说"火是寒之对治"等，说火能破寒为世间共许，然非一切皆如是。世间随自欲立名言故，于此世间随自名言，为如是解耶？抑或由自性住耶？实为疑惑。若世间欲乐令声成异，则于他亦现异相故，于随世间共许者，彼等亦可成异。

།དེ་བས་ན་འགའ་ཞིག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དེ་དག་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་དག་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ཀྱང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱས་པ་ལོག་པ་ཉིད། །མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཚིག་།མ་བྱས་བདེན་དོན་ཅན་ ཡིན་ཏེ།།ལྡོག་པས་འགལ་བ་ཁྱབ་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལོག་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་གང་ཡིན་པ་དེ་མ་ལུས་པའི་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལོག་པ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་མི་སྲིད་པས་ན། མ་བྱས་པ་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ལ་གང་གིས་མ་ཁྱབ་ན། དེ་ལ་ལྡོག་པར་དོགས་པར་བྱ་བ་ན། འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བདེན་ཏེ་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། མེད ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་བསྟན་ནའང་།།དེ་ནི་ཡོད་པར་དོགས་འགྱུར་ཏེ། །དངོས་པོ་འགལ་བ་དག་ལ་ཡང་། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལོག་པ་ལ་གཏན་ ཚིགས་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ན།དེ་ལ་དེ་མེད་པ་ལ་ཚད་མ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་། །མི་འགལ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའི་འགལ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཅན་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཅིག་ ལ་མཐོང་བ་ཡང་གཞན་ལ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མི་དམིགས་ཕྱིར། མེད་ཉིད་མི་འགྲུབ་ཅེས་ནི་བཤད། །མེད་ པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་ན།།ལྡོག་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །སྐྱེས་བུ་ཙམ་འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་འདིའི་མཐོང་བ་ལྡོག་པས་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར། གང་གི་ཡེ་ཤེས་ཤེས་བྱ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ མཛེས་པར་འགྱུར་རོ།

是故纵见某些无颠倒，然非一切皆成如是体性。彼等虽是无作自性，然由某些决定为颠倒故，由不遍知自性，于一切成疑。
"若由见所作，
颠倒性故言，
无作具真义，
返遮遍违故。"
若谓凡具颠倒义之言皆是所作故，因返遮遍于所立之返，故于他不可能，则无作具真义者，应无随行。若何于何不遍，则于彼应疑返，相违者不并存于一。若无，由异品无异相故成所欲义，及是彼能立故，示因随行无义，因仅由返遮即成故。
此诚然，若因于所立异品有能遍所遍性得成，然彼亦不成。如是：
"无故因虽未说，
彼亦应疑有性，
于相违事中亦，
见有能遍故。"
若因于所立异品无性得成，则因返应遍于所立返，然于彼无彼亦无量。于不相违所立亦不应以遮为能立，因太过故。又见异相违与俱生故，于一所见亦非定于他无，如刚造作性与他性之无常性。由未见如是相故，亦非定无。如是：
"由于一切不得故，
说无性不成，
若无性不成，
则疑于返性。"
仅此人不能见一切，云何由此见返即非如是？若由彼智于所知有性无迷乱者之见故无，如是说为善。

།དེ་བས་ན་རང་བཞིན་དང་དུས་དང་ཡུལ་གྱི་བསྐལ་པས་འདི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རིགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་གང་གིས་མ་བྱས་པའམ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བའམ་ཅིག་ཤོས་ ལ་ངེས་པར་ནུས།ལ་ལ་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་གཞན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཡུལ་ལ་ལར་འདུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་ནིམ་པའི་འབྲས་བུ་དང་། སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུ་མངར་མོར་ཆགས་པར་འགྱུར་ལ། ད་ལྟར་ནི་དེ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ནི་སྤང་ བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེ་བས་ན་མ་བྱས་པ་དང་ལོག་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བ་མ་མཐོང་ངོ་། །མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཅུང་ཞིག་ལོག་པའི་ དོན་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་མེད་དོ།།དེ་ལྟར་ན། གལ་ཏེ་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པའམ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་ཉིད། །དེ་ངེས་འབྲས་ཅན་ཤེས་པ་ཡིས། །གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ ཡིན།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་བརྗོད་པ་གང་ཞིག་གཉི་ག་ལ་ངེས་པ་དེ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ལ་འགལ་བ་མ་མཐོང་བ་ ཅན་ཡོད་པ་གང་གིས་སྤོང་བར་བྱེད།དེ་བས་ན་ལྡོག་པ་འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གང་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །བཟློག་པ་ཉིད་བརྗོད་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཡི་ཕྱོགས་མཐུན་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །ཅུང་ ཞིག་ལོག་པའི་དོན་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་མེད་ན་མེད་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པར་ཡོད་ན་ནི་དེས་ཁྱབ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མི་མཐུན་པ་ ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

是故虽由自性、时间、处所隔绝而有此，然不应理。如是非具见一切性者，何能决定无作或他之言于极隐义不欺或他？
某处如是所见义亦由某相成异，如于某地由行为差别，尼姆果及庵摩勒果成甜，今由未见彼故，彼等非所断，如是已说。是故未见无作与颠倒义性相违。已说不得此非显现性者之能立。
是故无定说凡具颠倒义者皆是人作故无遍。如是：
"若随行返遮，
或于所立法，
由定彼果智，
得成即能立。"
如是亦说：唯于二者决定者，是能立或能破。于任何说非共许及疑惑，因复待能立故。
于此有未见相违者，何能遮？是故此返由疑故非能立。
"于彼所立异品，
说即是返者，
彼即此顺品，
故因皆随行。"
凡具颠倒义者皆是人作，如是因之异品于所立异品遍，若无彼则无性成。若无彼而有，则不应有彼遍故。
异品返成即是随行成，因具遮除所立异品相故。由遮亦成作故，无随行不得成返遍。

།དེ་བས་ན་གཏན་ ཚིགས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་དེའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་གྲུབ་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།བམ་པོ་བཅུ་པ། མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ན་ཡང་ དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ན་དངོས་པོ་འཕེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མེད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཀྱང་ངེས་པར་དངོས་པོ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ ནི་ཕན་ཚུན་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ལྡོག་པར་གྱུར་པས། དངོས་པོ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་ བདག་གིར་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་བདག་མེད་པའོ།།དེ་ལ་རང་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ངོ་བོ་བདག་མེད་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ལྡོག་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་ རུང་བའི་ཕྱིར།དེ་ལས་བདག་མེད་པ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་རྣམ་པར་གཅད་ནས་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ལ་རེག་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་བདག་མེད་པ་ཐོབ་པོ། །གང་གི་རྣམ་ པར་བཅད་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཕངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གསོན་པོའི་ལུས་འདི་ནི་ བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་གི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དཔྱོད་པ་ན་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་དང་དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པ་དག་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ ཀྱང་།སྲོག་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་བདག་ལ་གྲུབ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་འབའ་ཞིག་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྲོག་ལ་སོགས་པས་དེ་བསལ་བ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

是故无有因无随行者，因一遮除若无异品成则不生故。
卷十
若谓于无常、无我等遮除亦如是者，不然，因返遮是事体性故。遮除事体时不引事，由遮无亦必立事，因事与无事互离性故。返若是无事性返者则立事，无我等非如是，因是自性差别故。
于作业受用无自在性即是无我。彼中由具自在相故是我。是故体性是无我，非仅我之返。若不尔，则于无近说中所作性等不应理故，由彼不成无我。
若谓遮我而说无我性故无过者，不然，因触及事故，即彼事体得无我。若遮除非无事性而是事体，虽尔亦不成事故，不引随行。如是虽是无我亦不成事，如说：此活体非无我，因具命等故。
于考察异品能遍所遍时，见于无命等中有无我性及无彼则无故，虽无无我等，命等亦不立我。如是于所立亦唯由命等遮。由于无我性中无故，命等是彼遮，非立我，因于彼有性不成故。

།བདག་མེད་པ་ལ་ལོག་པས་ཀྱང་བདག་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་མཐོང་བ་ན་ཡང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པ་ན བཟློག་པའི་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པའམ། མ་གྲུབ་པ་ནི་ལྡོག་པ་བཟློག་པ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལོག་པའི་དོན་ཅན་དག་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལས་ལོག་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྣམས་ལ་ཕུང་པོ་གཉིས་ཡོད་ན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལོག་པ་ན་ རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བས་འགྱུར་ཏེ། དོན་གཞན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ བྷ་ར་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གཞན་དག་གི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཤད་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།།སྐྱེས་བུས་བསྟན་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་ཅན་དག་ལ་ དོན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི།སྒྲའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་བདག་ཉིད་ཀྱི་བརྡའི་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ན་ སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུས་བརྡར་བྱས་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་དག་ནི་བསྟན་པ་ལ་རག་ལུས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཚད་མས་མི་སླུ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འོག་ནས་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་དོན་དག་ལས་ཚད་མས་མི་སླུ་བ་ཙམ་ གྱི་ཁྱད་པར་གཅིག་ལ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན།ད་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་ངག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

于无我由返亦不成我，因于异品见返时于同品亦应成故。是故返未成时无返遍，因由彼成亦成随行或未成，返遮虽成而彼未成故，于所立亦应成。是故返遍非无随行。
颠倒义由人作性遍故虽从非人作返，然非真义性，因有异相故。若声有二蕴则应尔，因一返时无异相故。彼等成无义者，如是不成所欲义。若谓为解义故非无义者，彼等由人作成，如于异义分别。如婆罗多等论虽非彼义，随顺说为异义异相，他亦如是解。
由待人说故，于无义者分别为义，此成人作，非由声自性作，如异义性。自性明显火等不待彼，人说自表示相，是为应理。人作表示与自性成义，于说无差别故，无余差别故，一是自性成，他是人作，难以决定。
若谓有量不欺差别者，彼将由下"于极隐义无余量转"而破。若于同法义中由量不欺差别，许一为非人作，今则极多非人作，如是某些人语亦具如是相故，于彼等亦应成。

།དེ་དང་འདྲ་བར་དེ་དག་གི་མངོན་པར་ འདོད་པའི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་སྔགས་དང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གནོད་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ནི། ལ་ལ་བརྡར་བྱས་ཉིད་ཡིན་ན། །སྔགས་རྣམས་འབྲས་བུ་ སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་རིགས་སོ།།གལ་ཏེ་སྔགས་དེ་དག་འདི་ལྟར་ཁོ་བོས་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ངག་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱེད་པ་ན་དོན་འདིས་སྦྱར་བར་བྱའོ་སྙམ་པས་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ངོར་བྱས་པའམ། གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་ལ་ ལར་བརྡར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་དོན་གྲུབ་པར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ།འདོན་པར་བྱེད་པ་དག་གི་སྙན་དངགས་མཁན་གྱི་བརྡ་བྱས་པ་ལས་དོན་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེའང་དངོས་པོའི་ནུས་ཡིན་ན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་གཞན་ལ་འང་ འགྱུར།།སྐྱེས་བུའི་བརྡ་ལས་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་དོན་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ན། འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་སྦྱར་བ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེ་ཁོ་ན་སྔགས་ཡིན་གྱི་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བཀོད་པ་ཡང་སྔགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡི། །བཀོད་པའང་སྔར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །ཡི་གེ་དག་ལས་ཐ དད་པ་བཀོད་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་དེ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་ཡི་གེ་ཉིད་སྔགས་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །བཀོད་པ་ཆེས་ཆུང་བ་ཡང་ཉམས་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། ། འགའ་ཞིག་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པ་ལས་ལྷ་ཉིད་ཐག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་པ་མེད་པས་མཉེས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཉམས་ན་ནི་བརྡ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པ་མེད་པས་ཐག་ཉེ་བ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་དང་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་བཀོད་པ་དོན་གཞན་ཉིད་དམ་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་སྔགས་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ། དེའི་བཀོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དོན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་རྟག་པ་ནི་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་ཉེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། རྟག་ཏུ་དེ་ལས་དོན་གྲུབ་འགྱུར། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས པོའི་ནུས་པ་ལས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ན།དེ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དང་བྲལ་བ་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

如是彼等所欲义性亦成人作及随量者。又见于"咒是非人作"此说有害。如是：
"若有作表示，
咒成办果应理。"
若谓如是我作所欲因语，于如是运用时，思此义应用，为利他主要而作，或由他某时成表示，尔时由咒运用于某时成义应理，如诵者由诗人表示成义。
"若是事力者，
由无差故他亦成。"
非由人表示咒成义。若尔云何？此如某相决定运用时，出生果者是事自性。尔时由诸字体皆无差别故，如何由某相运用亦成果。唯字是咒，无余少许。若谓彼安立亦是咒者：
"成异义性之，
安立先已遣。"
已说无异于字之他安立。无差别时亦字即是咒，彼等亦一切处无差别故，一切时应出果。见由微小安立损坏亦错乱。由某勤勉故天近故，无资具故未悦意故。若一切损坏则无某表示亦由无勤勉故近时无故，非有义无义。
又安立若异义性或非异义性，咒是字性或安立性，有义因常由无作故常近，如是则常由彼成义。因由事力生果故，无不具足故不离果。有因聚时不应离果，因应非因故。

།གལ་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡན་འགར་བ་ལས་འདོད་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།དེ་ནི་ཆོ་ག་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལྟོས་པ་ཡིན་ན་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལས་སམ། གཞན་ལས་རང་བཞིན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལ་དེའི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ལ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།དེ་བས་ན་ནུས་པ་མེད་པ་འདི་ལ་ཅི་ཕྱིར་ལྟོས་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན་ལྟོས་པ་མེད་པ་རྟག་ཏུ་བྱེད་པའམ། ཅུང་ཞིག་ཀྱང་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་ནུས་དེ་འདྲ་ན། །དེ་དག་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར། །ལེགས་བྱས་མིན་ནི་བྱེད་པ་པོའི། །ཁྱད་པར་ ལ་ནི་ལྟོས་མི་རུང་།།གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་སྟེར་བར་འགྱུར་ན། དེ་དག་གིས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པའམ། གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དེའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་སྨད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ དང་།གཞན་གྱིས་བསྟོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལེགས་པར་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་ལས་སྦྱོར་བ་པོས་ འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར།དངོས་པོ་འདུས་བྱས་པ་ཡི་ཡང་། །དངོས་པོའི་ཐ་དད་ཐ་དད་བྱེད། །སྦྱོར་བའི་ཁྱབ་པར་ལ་ངེས་པ། །ནུས་ལ་མ་ཡིན་བརྡ་ལ་འགྱུར། །དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ནི་དེའི་རྒྱུ་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ཕུལ་ དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།གཞན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་པ་མེད་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། དེ་བས་ན་རང་བཞིན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་སྔགས་འདི་འབྲས་བུ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དམངས་རིགས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དམངས་རིགས་དང་བྲམ་ཟེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱེས་བུ་དག་གི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མིང་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་དོན་རྣམས་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ། །ཞེ་ན། དེ་ནི་དབྱིབས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མཐོང་སྟེ། བ་ལང དང་རྟ་བཞིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་བསྟན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

若谓非由任意咒运用成所欲，因彼待仪轨故。待则成无义。若由咒仪轨或由他得某殊胜自性，则于彼待彼力，已说常无彼。是故于此无力何故待？如是无待常作或全不作，因无差别故。
"若如是事力，
彼等皆成办，
非善作不应，
待于作者别。"
若由事力性咒给予成就，彼等于祭祀作者或他某亦不应舍。于他非自性彼性不应成，因彼无诽谤故，无他赞叹故。某亦不应同时因果性故，无近远故。即此故此非善作故，运用者亦无，由何运用者得果？
"诸所作事物，
事别成差别，
运用遍决定，
非力成表示。"
无常事作业差别者，由彼因自性差别，由得殊胜故，异成异相，无差别则不尔，因无因差别故无果差别。若有差别则成无因已广说。
是故由自性殊胜故，此出果咒虽是果，于首陀等运用亦不成异相，因无首陀婆罗门等人自性差别故。随人欲名言差别，自性差别相属义非他性。若谓彼等有种姓差别者，彼见于形相功德力差别，如牛马。彼等不待世间说而解。

།དེ་དང་འདྲ་བ་འདི་དག་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ་། །མ་མཐོང་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མིང་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་འགྱུར་ཏེ།འཚོ་བྱེད་དང་ཚོང་པའི་ཐ་སྙད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྔགས་འདི་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྦྱར་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བརྡ་ལས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ ཅན་དག་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཐལ་བར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་གནས་པ་ཅན་དག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྦྱོར་བ་པོས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདོད་པའི་དོན་ལ་རུང་བ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པའམ།རྒྱུ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་གཉི་གའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པ་ན་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་བྱར་མེད་ཅན་ཡིན་ན། །སྦྱོར་བ་པོས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱེད། །གང་གིས་དེ་ལས་ལས་འབྲས་བུ། །ཐོབ་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་མངོན་གསལ་ཡིན། །དེ་ནི་གོང་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ། །རྟག་པ་རྣམས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་པོར་འགྱུར། གང་ལས་བློ་དེ་གསལ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་འབྲས ལའང་གལ་ཏེ་སྦྱོར།།སྨྲ་བ་པོ་གསལ་རྒྱུ་ཡིན་པས། །ཉན་པ་པོ་ཡི་འབྲས་འབྲེལ་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་གཞན་ལས་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་དང་། སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ལ་བྲལ་བ་གསལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོས་པ་མེད་པར་གསལ་བ་ བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་བློའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་ཉན་པ་པོ་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་དང་འདྲ་བར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་བློའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་པོ་དེའི་ངོ་བོ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

于此等相似者未见少许功德决定。未见亦如何了知差别？世间了知差别随异名而行者，虽无种姓差别，由勤作业差别故及随行故而成，如医者商人等名言。是故此咒若无差别运用，则由彼成无差别自性。故唯无差别出生果。
当由表示彼等出果时无此过，因由表示者欲决定生果故。诸事自性住者应由彼门推，非人欲住者，因彼由某相转故。又见运用者得果者，于所欲义生适宜或因遍转运用。生彼二差别时成。若不尔：
"若无可差别，
运用者何为？
由彼得业果，
非由他所得。
若运用显明，
彼先已遣除。"
已说诸常无少许显明。因显明者成运用者。
"由彼慧明者，
彼于果亦用，
说者明因故，
闻者果相属。"
声非由他成自性及离障碍为明，然是彼境识，因无闻无明说故。若于彼说者为慧因，则于闻者相等故，其果亦应如说者得。除彼慧因性外，说者无余某他性。

།གལ་ཏེ་ཉན་པ་ པོའི་བློ་ནི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་གྱི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཉན་པ་པོ་ལ་སྨྲ་བ་པོའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་གང་གིས་ན་ཁྱད་པར་འདོད། གལ་ཏེ་དེ་ལས་སྒྲ་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལས་ཤེས་། དེ་ཉིད་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མ་ཡིན་ ནམ།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལས་འདི་འདིའི་ཐོས་པར་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཏུའང་འགྱུར་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བདག་མཉན་པར་བྱ། བདག་གིས་ཉན་དུ་བཅུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གི་ཤེས་པ་ལས་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར འགྱུར་ཏེ།འཁྲུལ་པས་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དག་ཕན་ཚུན་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལས་ ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་ཅིང་འགའ་ཞིག་ཉེ་བས་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་བརྒྱུད་པས་ཕན་བཏགས་པ་མེད་ན་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་ནི་ རྣ་བའི་ཡུལ་ཡིན་ན།།མངོན་པར་གསལ་མིན་སྒྲ་དག་ནི། །བྱེད་རྣམས་དགོས་པའམ་ཡིད་བཟླས་པ། །དོན་མེད་འགྱུར། རྣ་བའི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲ་དེ་ལས་འདས་ན་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱི་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲ་ཁོ་ན་ཞེས་ ནི་མི་སྨྲའི།སྒྲ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་པོའི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྔགས་དག་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཐོས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ བཟླས་པའམ།ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྣ་བས་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པར་བྱས་པ་མེད་དོ། །སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྔགས་མ་ཡིན་ནོ། །བརྒྱུད་པས་དེ་ལས་སྐྱེས་ཉིད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དེ་བློ་དེའི་གསལ་ཡིན། །ཡིད་ ཀྱིས་བསམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐོས་པ་མེད་པས་སྔགས་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་མེད་དོ།།དེ་བས་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་སྒྲའི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

若谓闻者慧有他差别而说者无，此为差别者，闻者于说者何有近用而欲差别？若谓由彼闻声，如何由彼知？此即所当观察，因无相属故。由处近立此成彼闻者，彼亦非力，因常彼亦无少许变故。已说根善作等。
若谓由"我应闻"、"我令闻"等知，说者闻者有别。唯错乱无所益及能益故，其性太过，因由错乱见于他知故。于一切无益亦不应有如是知，因一切互成过故。错乱亦由某有益及由某近成他。彼亦无间接益则不成。是故说者闻者无显明因性差别故，果相应等。
"声若耳境者，
非显声诸作，
所需或意诵，
应成无义。"
因超越耳所取相声则太过故。如是于总亦应成过耶？不说唯声，声必定是彼相，因彼无余相故。于彼若运用者声性咒是显明因，则非显明闻境运用者诵或意诵不具咒果，因尔时耳全无决定义故。非声性者亦非咒。
"由间接彼生故，
若彼慧彼显者。"
虽意思惟由无闻故无咒显现慧。是故由声生性故，彼亦是声显明性。

།དེ་ལྟར་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཀྱང་བརྒྱུད་པས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར།དེ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དོན་ཅན་ཡིན་མི་འགྲུབ། །རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་སྨྲའི། དེའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་ པ་ལས་འགྱུར་ཏེ།ཕྱི་རོལ་འགགས་ཤིང་མ་འོངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ཡོད་པ་ཉིད་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཡུལ་ཡིན། དེ་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲའི་གསལ་བ་མ་ཡིན་ ན་གང་ལས་དེ་དང་ལྡན་པ་སྦྱོར་བ་པོར་འགྱུར།དེ་ལས་བྱུང་བ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེའི་གསལ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་རྟེན་སྦྱོར་བ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཉན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཤེས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ལ་སྒྲ་བྱེད་ པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལ་སྐྱེས་བུས་མ་ཡིན་པས། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་པོ་ནི་སྐྱེས་བུས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྔགས་དག་གི་སྦྱོར་བ་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ནི།ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ལ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དང་སྤྱི་ནི་རང་བཞིན་རྣམས། །ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་འདོད་པས། ། བརྡ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །འགལ་མེད་དངོས་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྡ་བྱེད་པ་དག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དབང་པོའི་ཡུལ་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བའི་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་། བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར རོ་ཞེས་བརྡ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་རིག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如是则成无穷，因声义分别亦有间接生故。彼亦如是：
"若成有义者，
不成随分别。"
不说一切声生慧是彼显明，其境者是彼显明。意分别非成彼境性，将说诸分别不行于自相。彼等无待外境近，如其自性由自分别习气醒故，虽外已灭未来亦有故。若某有性不待近者，彼非彼因，非因亦何为境？是故意分别非声显明，由何成具彼运用者？
由彼生彼境慧是彼显明，彼依是运用者，此于闻亦成过已说。于彼知若是运用，则人于声是作者，因生彼知故。声非由人故，于彼性无所益故。如是"声诸运用者是由人"此名言超世间。
若一切由声性咒运用得果者，意诵应无义，因分别无触声性故。
"自共诸自性，
欲说一体故，
由表者说故，
无违非事上。"
诸表者如其表示，世俗中合一感官境自相及分别显现共相表示，则如表成义。如是于意诵等无过。若由事自性得果，于彼自性者亦不应无知。

།ཡི་གེ་དག་ལས་གཞན་པའི་གོ་རིམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ།གལ་ཏེ་གོ་རིམས་མེད་ན་ནི། །རོ་དང་མཚོ་ཞེས་ཐོས་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཐ་དད་ཞེས་མི་འགྱུར། །རོ་དང་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དག་ལ་ཡི་གེ་ཁྱད་པར་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་ན། ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་མེད་ན་གང་ལས་འབྲས་བུ་ ཐ་དད་འགྱུར།དེ་དག་གི་སྤོབས་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་། གོ་རིམས་ཀྱང་མི་འདྲ་བར་མཐོང་ན། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པ་དེ་གང་ལས་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་འདིར་འགྱུར། བདེན་ཏེ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ རྟེན་ཅན་ཡོད།།དེ་ལྟར། ཡི་གེ་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས། །སྐྱེས་པ་ཤེས་པས་སྒྲ་གང་སྐྱེ། །ཤེས་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཅན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི། །རྣ་བས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཐོས་ཐལ་བ་འཇུག་ཅན་ཏེ། །དེ་དྲན་པ་ལས་ལྟོས་ན་ནི། །ཕྱིས་ནི་ བདག་ཉིད་ལ་དྲན་བྱེད།།དེ་ལྟར་དེ་རྒྱུ་འཛིན་སེམས་ཀྱི། །ཡིག་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད། །དེ་དག་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད། །གོ་རིམས་དག་ནི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཅན་གྱི་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཡི་གེ་དང་ཚིག་དང་ངག་ཅེས་བྱ་བ། དེ་ལ་ཡི་གེས་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡི་གེ་ཨ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ར་དང་ཚེག་དྲག་གིས་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་སྔ་མ་སྔ་མའི་རྐྱེན་ཅན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་དེ་དག ནི་རང་གི་རྒྱུའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཐོས་པའི་དུས་སུ་ཡང་གང་གི་ཚེ་དལ་བར་འཇུག་པ་ཅན་ཡི་གེ་སྔ་མ་ཤེས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་དག་གིས་རང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། སྔ་མ་དྲན་པ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་དོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་དང་། ཐ་དད་པར་བསྐྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་དང་དེ་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་དད་པ་ནི་གོ་རིམས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཕྱིར་ ཡི་གེའི་ངོ་བོ་དེ།།ཚིག་དང་ཚིག་ལ་གཞན་ཉིད་དེ། །བྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་ལས་ཐ་དད། །འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ལྷན་ཅིག་བྱེད། །དེ་བས་ན་ཚིག་དག་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོའི་སེམས་ཀྱི་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་པ་ན་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

对于所说"除字母外无次第"者：
"若无次第者，
于闻'尸'与'海'，
果别应不成。"
于"尸"、"海"等词，字母全无差别，若无异于字母者，由何成果差别？见彼等勇悍亦异及次第不同，无异因不应有异果。是故具差别者，由何此成异解？
诚然：
"彼依于人有，
如是由遍发，
字母诸知生，
声生由彼知，
具彼所生知，
彼差别即是，
耳所决定者，
闻彼具推度，
由忆彼观待，
后于自忆作。
如是彼因执，
心字因果性，
彼等人作性，
说为诸次第。"
心遍发语表色谓字、词、语，由字遍发心等无间缘生字'a'遍发心。如是字'ra'及顿音遍发前前为缘。是故具异因彼等字，随自因次第而生。
闻时亦当缓行字前知具同缘待者生自知时，由待前忆生忆。具因果差别缘所生法，及异生法性彼彼是字等自性，由人造作差别异者说为次第。
"是故字性彼，
词词异性者，
作行异差别，
果别同作者。"
是故词中字等非一性，因由作者心造作差别异故。彼等互同时为果差别因。

།ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་དེའང་། །རྩོམ་པར་བྱེད་ལས་འཇུག་ཡིན་ཏེ། །འདོད་པས་མི་འགལ་གྲུབ་ཅན་གྱི། །གནས་པའི་གོ་རིམས་འགལ་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་རྐྱེན་ ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པས་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་པ་ཅན་གྱི་གོ་རིམས་ཡི་གེ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པས་མི་འགལ་བ་གྲུབ་པ་ཅན་གྱི་གོ་རིམས་ཅན་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ།ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་དང་དུས་དག་ཏུ་གནས་པའི་གོ་རིམས་ཅན་རི་གངས་ཅན་དང་། འབིགས་བྱེད་དང་། མ་ལ་ཡའམ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དག་རང་གི་འདོད་པས་གོ་རིམས་ཀྱི་བཀོད་པ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་སུ་བགྲང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གོ་རིམས་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་དང་ནི་ཡིག་གོ་རིམས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་ཡིག་ཀུན་གོ་རིམས་ཏེ། །མེ་དང་ཤིང་གི་རིགས་བཞིན་ནོ། །ཤིང་ ཡོད་ན་མེ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་།མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ཤིང་མ་མཐོང་བ་ཅན་ཡང་ཤིང་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཤིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིང་ནི་མེའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་འདི་ཡང་གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དམིགས་པ་མེད་པར་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ན་འབད་པས་ཀྱང་མི་ནུས་ཏེ། དེ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལ་ལར་ནུས་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དེས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ཡང་།ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚན་ཉིད་གཞན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅོས་མ་དང་། བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་གཞན་མེད་པ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་བྱེད་པ་དང་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་དམ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན། ཡི་གེའི་གོ་རིམས་འདི་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དང་འབྲས་བུར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

"字等次第彼，
从作者而行，
欲无违成者，
住次第违故。"
已说因果缘所生自性差别是字等次第。彼亦由人分别观察所作故，非住者次第字，因是欲无违成就次第性故，如业差别次第。处时住次第者如雪山、日、迈拉雅或种芽等，不能以自欲作次第安排。正因此故，若有人法所摄分别次第则有，无则无。
"人与字次第，
因果性成故，
人作字诸序，
如火木理然。"
因有木则火生故，无则无故。虽未见火木者亦非无木，因其处时定不应理故，若有定则即是木故，木是火近取相故。如是此字次第亦若无待人分别，无所缘自明者虽勤亦不能，因彼未分故。若于某能则一切应尔，因无差别故。
具彼有性者与彼无差别，若非彼所作，则一切因果事亦应显明，因彼具随行及返相故。当说余相。瓶等一切事亦应得造作及非造作，因于彼亦有如是分别可能故，及无差别故。彼等亦由见无他为先故，他作及某作者不知，如是则一切或某亦应执非所作。
是故此字次第不越极成及有果事法故，一切是人作性。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཤེས་མཐུ་དག་གིས་སྔགས་ཤེས་པའི། །གོ་རིམས་བྱེད་ཚུལ་ཅན་སྐྱེས་བུའི། །ཐུན་མོང་མིན་པ་ཉིད་གྲུབ་སྟེ། །གཞན་ ལ་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་འདིས་ནི་དུག་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གོ་རིམས་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད་ ཡིན་ན་ཡང་།འགའ་ཞིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་དོ། །འདིས་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་ཀྱི་འདིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་འཆོལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་སྔགས་དང་སྔགས་མ་ཡིན་ པ་མ་བསྟན་པ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་འབྲས་བུ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་བྱེད་པ་ལས་སྔར་མཐོང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ གིས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་།གཞན་གྱི་དུས་རིང་པོ་ནས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལས་གཅིག་ལས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གི་དོན་དང་དོན་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ དག་བྱ་བ་བྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ལ་སླུ་བའི་ཕྱིར།རྣམ་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་རང་གི་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་སམ་བསྙེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ འགའ་ཞིག་རྗེས་སུ་འཛིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་སོ།།གལ་ཏེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ཉམས་པ་ལ་སོགས་པས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་འཕེལ་བ་ན་། ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་རྐུ་བ་དང་འཁྲིག་པ་དང་དམན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འགལ་བ་མང་པོ་དག་ཀྱང་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། སྲིང་མོའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་གིས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །བྱམས་པ་དང་གཙང་སྦྲ་དང་ཆོས་ལ་གཞོལ་བ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་དག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

"智力知咒者，
次第作法人，
成就不共性，
因他无彼等。"
若他亦由此字次第能知"此能除毒等，他则不能"而如实了解，然非如是。是故此次第虽自性能作果，由某了知故，有见隐者。不能知"此能作义，此则不能"，因未成不乱相差别故。现量亦无遍知未示咒与非咒故。
纵已示现，由某方面不知自性差别故，及他处果不欺故，彼亦不能先于作用见故。此次第非自性能作，因某速成故，他久时成故，他待苦行等故。由一业亦见某有义无义故。咒虽作事，由于某欺故，此相于自性不应理，因自性于一切无差别故。
人随自欲而行，由众生同分等力或依修习差别，摄受某非他者应理。若谓由苦行及失等增长法非法时，法或非法性自性成就不成就者，非也。因见杀生、盗、淫、下等诸违法亦于空行母及姊妹续等故，彼等亦成就差别故。
如是相非法自性，当如处示现。因慈、净、趣法等因相，某亦不成就，由相违成就故。

།ལས་ཀྱི ངོ་བོ་གཅིག་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མི་རིགས་སོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། འབྲས་བུ་འདོད་པ་དེ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་ རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། བྲམ་ཟེ་གསོད་པའི་ལུང་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པ་ལས་ཡུལ་རྙེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཅན་གྱི་ལས་དེའི་ སྔགས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་དང་དེས་བྱས་པ་ནི། དེ་ལྟར་མགུ་བར་བྱས་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ལས་དེའི་སྦྱོར་བས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཆོས་ཅན་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡང་དེས་ཕན་བཏགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཡིན ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པ་དང་རང་བཞིན་དང་སྤྱོད་པའི་མོས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡོན་ཏན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཅན་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་མོས་པ་ཁོ་ན་དུག་གི་ལས་ལ་ སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་སྔགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རྒྱུད་རིག་འགའ་ཞིག་གིས། །གསང་སྔགས་ཅུང་ཟད་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་གིས་དེ་གཙོ་ བོའི་མཐུ།།དེས་བཤད་རིག་པ་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ལམ་པོ་ཆེའི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་རྒྱུད་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བྱས་པ་དག་གིས་ལས་འགའ་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་བྱས་པའི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་སྐྱོང་བ་དང་། དེའི་མན་ངག་གི་དམ་ཚིག་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་ནུས་ཏེ། དེའི་དམ་ཚིག་དང་མན་ངག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་ཉིད་དེ་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ།

由一业性亦不应有与彼相违之法与非法。今云何由非法性苦行等得所欲法果？彼所欲果非彼苦行等之异熟，然由先业，如由精进杀婆罗门教得境界。非法性苦行之未来果是不欲者。
彼欲果业之咒等加行，由某方面作饶益故为成熟，因饶益力种种故。依止殊胜士夫异熟法性之彼彼法所作，如是由悦意出生果。彼果业之加行由饶益成熟法性是所作性故。
若谓无士夫差别亦由彼饶益是果者，非也，因士夫相、自性及行为信解成无义过故。彼亦若是饶益者，成就士夫差别不共功德，因于彼等信解即作毒业等故。是故咒虽是人作，然不待彼加行而自性出果。
"若有诸续知，
少作密咒者，
彼等主力故，
所说智行故。"
若谓有大道士夫知续者以自咒作某事，如是余亦非殊胜而成咒作者，非也，因由彼等具力加持故。由彼所作誓守护及彼教诫誓精进彼等能，因不待彼誓及教诫者无能故。于彼亦以彼相修禅等而勤行故。是故当知彼加持即如是。

།གཞན་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུའི ཁྱད་པར་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་འདོད་པས་སྔགས་རྣམས་ནི། །བྱས་དང་སྐྱེས་བུས་བྱས་བརྗོད་བྱ། །མ་བྱས་པ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་མེད་པ་དག་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན། སྐྱེས་བུའི་བྱིན་བརླབས་མེད་པར་འབྲས་བུ་ མེད་པ་ཅན་དག་གི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར།སྦྱོར་བ་ལས་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔགས་རྣམས་བྱས་པ་དང་། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བརྡར་བྱས་པ་ཅན་གྱི་སྙན་དངགས་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་ནུས་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསལ་བ་ཡིན། ། སྔགས་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བློ་དབང་སྨྲ་དང་སྐྱེས་བུ་ཉིད། །ལ སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་གང་བརྗོད་པ།།ཚད་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལྷག་མིན་པས། །ཇི་བཞིན་དོན་རྟོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་དང་དབང་པོ་དང་སྨྲ་བ་དང་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྤོང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ ཡིན་ཏེ།སྤོང་བ་དང་སྤྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དག་ལ་དེ་མ་མཐོང་བའི་སྤོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་དག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་། འགལ་བ་མེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ ཡོད་པ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་སྤྱི་ཡང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་དག་ལ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཡིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དག་ ལ་ཡང་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་ལ་ཡང་སྤྱི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་བཅུ་གཅིག་པ། གཞན་ཡང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་དག་གི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་བྱེད་དོ།

复次，由彼等具如是力亦是不共能力故，成就士夫差别性。
"欲果诸咒者，
说为作及人作。"
非所作者无加行。无加行无果如是，因见无士夫加持无果者之果故，由加行欲果性说咒为所作及人作，如标记所作诗歌。
"士夫无能证，
即由此遮除。"
已说咒是人作及由彼加持出果。是故由彼具某殊胜故，遮除彼舍弃之能证。
"智根说士夫，
等证所说者，
似量非余故，
无如实义解。"
由智、根、说、士夫性等遮除士夫殊胜之能证亦非能了解，因遮除及共相能证不可得故。于超根者无彼不见之遮除。纵有亦因不知彼等故。正因此故，由不成相违故，已说无相违及俱有无相违故。
他之共相亦非成就，因不能知无差别性故。于如是等遮除即因性故。于士夫等共相亦见某差别故。已说于有差别者亦共相不成故。是故彼比量虽不见于相违品转，由于返疑故，具余无能。
卷十一
复次，如是所说胜论派违自语。

།དེ་ལྟར་ན། སྒྲ་ནི་ཁོ་བོས་འདི་དོན་དང་། །འདི་དོན་མིན་ཞེས་བརྗོད་མི་བྱེད། །སྐྱེས་བུས དོན་འདི་བརྟགས་པ་སྟེ།།དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ལྡན། །དེ་གཅིག་དེ་ཉིད་རིགས་གཞན་མིན། །ཞེས་བྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་བྱས། །དེ་བཞིན་སྐྱེས་ཡིན་རྣམ་འགས་ཀྱང་། །ཁྱོད་ཅི་ཤེས་ཅན་འགའ་མི་འདོད། །རིག་བྱེད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཚུར་ ཤོག་།ཁོ་བོའི་དོན་འདི་ཟུང་ཤིག་།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འདྲེ་བ་ཅན་འགའ་ཞིག་གིས་མཉན་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་དོན་ཅུང་ཟད་གཅིག་དང་གཞན གྱིས་གཞན་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི།སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སོ་སོར་ངེས་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་དོན་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་ཅིང་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྡའི་དབང་གིས་དེ་དང་དེ་བཟུང་བ་ན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་གོམས་ པའི་ཕྱིར་ཉེས་པས་བསླད་ཅིང་མི་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་དོན་ངེས་པ་རིགས་པ་མེད་པ་ཅན་དེ་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགའ་ཞིག་ལས་བློ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་ཡིན་ གྱི།གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་། །དེའི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་འདི་གང་ལས་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་གྱི་བསྐལ་པའི་དོན་དག་མཐོང་ན་གཞན་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཅན་མཐོང་བ་ཡིན། དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དེ་དག་གིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ཡང་འདིའི་ཁྱད་པར་འདི་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཡང་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཚིག་ཚད་མ་ཡིས། །མི་སླུ་ དེ་དོན་རིག་ཡིན་ན།།ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ། །ཚད་མ་སྲིད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་ཁོ་བོས་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་གི་བཤད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་ མ་གཞན་གྱིས་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འཆད་པ་པོ་མང་པོ་དག་ཡོད་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན་། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འཇུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མེད་པ་ན་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

"声非我所说，
此义非此义，
士夫思此义，
彼具贪等性。
彼一即彼性，
非他类差别，
如是生某分，
汝何不许知。"
吠陀声不说"婆罗门汝来，取我此义，非他"。由某与不明义差别相混者生闻性。于彼一士夫思某义，他思他义，声等无少许决定自性，何故随一义非他，然由标记力取彼彼而见。
由习隐密故过失染污，某愚者说彼等无理定义即是真实，非他者不应理。若由某智根等即是理，非由他者，彼超根知差别从何而有？如是见处时性隔义时，何故他亦非无者见？遮除彼之能证某亦彼等不缘。
如有彼能证，如是此差别是此，如是亦应由他，如是应理无执著。若谓：
"若由语量故，
不欺知彼义，
于极隐密处，
量不可得有。"
如是虽尔，我非执著某说，因士夫是量故。若尔云何？因由他量不欺故。虽有多说者，然许能示现量等量者。非尔，因于不见超根等他量不转故。由彼不转故，为了解彼故求教。若不尔，虽有彼，无他量转时无义解故。

།ཡན་གར་བ་དེ་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལུང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གཞན་ཡན་གར་བ་ལས་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དག་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་། ཇི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཡང་ལུང་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ ཞེ་ན།དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལུང་མེད་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལུང་འཇུག་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཚོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ལུང་གི་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་བདག་ཉིད་ནུས་པ་འདི་ལུང་དེ་ཉེ་བས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ ཅི་ཞིག་གསོ་བར་བྱེད།ནུས་པ་མེད་ན་ནི་ལུང་འཇུག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ལུང་གི་འཇུག་པ་དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་འདས་པར་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟར་ན། གང་གི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིས། །མི་སླུ་བ་ཅན་དེ་བྱས་ཚིག་།དེ་ལུང་ཞེས་ཐོབ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་བྱས་མིན་དོན་མེད་ཡིན། །ལུང་སྨྲ་བར་མཚུངས་ན་ཡང་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུང་ནི་ལ་ལར་ལུང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་མི་སླུ་བའི་ཚིག་དག་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ པར་འགྱུར་རོ།།སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་གཞན་དུ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་སླུ་བ་ལ་མི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་དོན། ། ལུང་མེད་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ནི། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་རིག་འགའ། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་མངོན་འདོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་འདོད་ན། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་དོ ཞེས་འདོད་པར་འགྱུར་རོ།།མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ནི་དེ་མཐོང་བ་མེད་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་ལ་ཚད་མ་གཞན་མི་སྲིད་པ་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་གཞན་ འཇུག་པ་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྐྱེས་བུའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དག་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དག་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

由单独彼了解故，教不成能证。若谓由他单独亦不了解超根者，云何名为超根及现量等境？若谓彼等于自境亦待教为能证，则从烟等无教知火等。
若谓于教转不求他量，云何？不知教转彼故。此极成自性能力，何须教近殊胜养护？若无能力，虽教转亦不成能证。与超根义相关之教转，云何由他成为超根，复次亦如是成教相。
"若语由量故，
不欺者作语，
得名为教故，
非人作无义。"
虽同说教，然由量力教于某是教性，由量不欺语成教相。非人作，虽彼于一切平等，然由了解量无违害故。虽有彼，由于他处不许他量欺故。
"若极隐密义，
无教有知者，
超根知义某，
应许为现有。"
若许士夫如是无待教知于隐密义，则应许有见超根义士夫。因带现前量于无见彼不可得故。由无现前转故，于彼等他量不可得时，于彼不缘了解教是量。由他量转是现前能证故，不能遮除士夫殊胜。是故于超根者他量不转。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལུང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་དཔོག་པའམ་གཞན་འདིས་ནི། །བདག་ཉིད་འདོད་ཆགས་སོགས་ལྡན་པའམ། །གཞན་ལས་རིག་བྱེད་དོན་རིག་མིན། །རིག་བྱེད་རིག་པར་བྱེད་མིན་ནའང་། །རིག་བྱེད་དོན་ནི་གང་ལས་རྟོགས། །ཉེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལས་མ་འདས་པ་ཅན་གྱི་འཆད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་ངེས་པ་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་གྱུར་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལོང་བས་དྲངས་པར་གྱུར་པའི་ལོང་བས་ལམ་རྟོགས་པར་མི་ འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།།རིག་བྱེད་བདག་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་དོན་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲའི་ལྷག་མ་འདི་ལྟར་ཟུག་རྔུར་གྱུར་པ། ཡང་དག་པ་མཐོང་བ་མ་ ཡིན་པའི་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅིངས་པ་འབྱུང་བར་དཀའ་བ་སྡུག་བསྔལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་མཐོ་རིས་འདོད་མེ་ལ་ནི། །སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་ཞེས་ཐོས་པ་ལ། །ཁྱི་ཤ་ཟ་ཞེས་བྱ་བ་དེ། །དོན་མིན་ཞེས་འདིར་ཚད་མ་གང་། ། དོན་ལ་ལ་ཡང་ཉེ་བ་དང་། །བསྐལ་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོ་རིས་འདོད་པས་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་ལ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་མར་ལ་སོགས་པ་བླུགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ཁྱིའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར མ་མཐོང་ངོ་།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྟོན་པ་པོའི་ཚིག་གི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ད་ལྟར་བདག་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའམ། འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་ པ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་སྒྲ་དག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དགོངས་པ་ཅན་གྱིས་གསུངས་པ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྡ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་སྐྱོང་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་དེའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བར་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མཁས་པ་རིགས་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པ་དོར་བར་བྱ་བ་དང་། བླང་བར་བྱ་བ་དེའི་རྟེན་དག་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། རབ་ཏུ་བརྗོད་པས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།

正因此故，由无遍知教义差别转故：
"胜论或他此，
自具贪等性，
非从他知明，
明若非能知，
明义从何知？"
未离过失迷乱之说者士夫，一切超根义差别决定非自知。彼等非由他令知，因于彼亦同有过故。如盲引盲不能知路。
明论自体亦不解释自义，因成说无义过故。是故无遍知作用义之声余如刺，为非见真实根本所缚，难生苦所安立。
"彼欲天火中，
闻说献火供，
食狗肉此说，
非义此何量？"
于某义近及离隔，欲天者于火献供等所生差别，如何于所欲酥等注入为义，不见食狗肉之差别。
隐密说者语之意趣如是，义今我当了解耶？抑或相违？此一切岂非同有过耶？非也，因说者自明意趣故有真实教授可能故。此于无说者声则无。
由世间所知意趣说时，随顺世间共许标记。由彼亦当了解彼义。非人未作声，因于彼无有欲说故。
复次，智者随顺理性，于所舍取彼依转，非由说故不同有过。彼亦当如处而说。

། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ལས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལ་ལར་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་འཇུག་པ་མི་སླུ་བ་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་གོ་སྐབས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས་དེ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་དག་གི་དོན་ཤེས་པ་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་ལས་མ་ཡིན། །རིགས་པ་ལས་མ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་ལས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ ཡང་གལ་ཏེ།འཇིག་རྟེན་ཚིག་རབ་གྲགས་རྟོགས་པའི། །རྒྱུ་ཡིན་ན། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་དོན་ཅན་སྒྲའི། །གང་གིས་དོན་འདི་རྣམ་ཕྱེ་བས། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་མཐོང་གང་། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་དང་དོན་འབྲེལ་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བརྡ་ལས་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་བརྡ་ལས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། པ་ནི་ནའི་སློབ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དེ་ལ་ནི་བསྟན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་ ཕྱིར་དང་།དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱེས་བུ་རང་རྒྱུད་པ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་མི་ སླུ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་བཤད་པ་དང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་ལས་འོངས་པ་དེ་ལས་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་འདིའི་ དོན་རིག་པ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་སོ་།།རེ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བརྡར་བྱས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྭ་ལས་གཟུང་བས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ནི་དེ་ ལྟར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ལ་ལར་འདིའི་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།

世间住等非理境之义，岂非亦从可信士夫语了解耶？非也，因无决定故。由某处无迷乱故，非一切皆如是，因见迷乱故，及彼转不欺遍满未成故。此教相许为无机会故，由彼非决定。是故已说教非量。
非人作声之义非从真实教授，非从理，非从世间故。于彼无了解不应理。若：
"世间语共许，
了解为因时，
种种义声中，
谁分此义见，
超根义何者？"
非人作声与义关系非此世间言说。若尔云何？由标记故，因待造论者自标记开示故，如巴尼尼弟子等言说。
于非人作彼不应开示，因彼任谁亦不知故，及超根性故。若是根所取性，则如色等应成自了解故。若是开示，由独立士夫如实开示不欺未成故不可信。
若谓如明论解释及非人作无始真实教授相续不断所来，由彼义成。彼若是声自性，则如何此义知？诘难相同。
且士夫自作标记声之义，由角取亦令不知成知，如是有人作义了解方便。非人作声非如是作，因任谁亦不能知某处此关系决定故。

།དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་དོ་། །གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་དེའམ་དེའི་རྣམ་པ་བཤད་པ་སྐྱེས་བུས་སྐྱེས་བུ་ལ་བསྟན་པར་གྱུར་པ་ན། ཡང་དག་པའི་མན་ངག་འཇིག་པ་མེད་པ་ ཅན་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་མནའ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་སྟེ།ལུང་འཇིག་པར་བྱེད་པར་བདག་ཉིད་རློམ་པས་སམ། དེའི་བསྟན་པ་ལ་རྣམ་པར་སྡང་བས་སམ། དེར་ཞུགས་པ་དམའ་དབབ་པའི་ཕྱིར་གཡོན་ཅན་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་སམ། རྒྱུ་གཞན་འགའ་ཞིག་ ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྩོམ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་འདིར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་བསླད་པ་བརྫུན་པ་ཡང་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། འདིའི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདིར་ ཡང་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་ཅིའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད།དེ་ཉིད་རིག་བྱེད་དམ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ན་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ནུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡལ་ག་གཞན་དག་ཐོས་ཤིང་ད་ལྟར་ཡང་ཉུང་ཟད་འདོན་པར་བྱེད་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མཐོང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེར་འདོན་པར་བྱེད་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ། ནུས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་སྐྱེས་བུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཤེས་པས་རབ་ཏུ་མང་པོ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱ་ཆེར་འདོན་པར་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འདོན་པ་བརྗེད་པ། འདོན་པར་བྱེད་པ ཅན་དེ་དག་དང་།གཞན་སྲིད་པ་ཉམས་པའི་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་དད་པ་དག་དཔྱོད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོན་པར་བྱེད་པ་པོ་མང་པོ་དག་ལ་སྐྱེས་བུ་ཡིད་ཆེས་པ་ལས་མང་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ ཞིག་གིས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་འཆད་པ་པོའི་ཉུང་ཟད་འཆད་པའི་བརྒྱུད་པ་ཉིད་འདི་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་མཉན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་། །དེ་ལ་རྣམ་པར་སྡང་བ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། སྤྱང་པོ་དག་གི་ནང་ནས་འགའ་ཞིག་གང་ལས་རུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ ན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་བཤད་པ་ལས་མ་ཡིན་ཞིང་།བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ཀྱང་རིག་བྱེད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྡ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ཅན་ནམ། རབ་ཏུ་མ་གྲགས་པའི་འགའ་ ཞིག་གི་ཡང་བཤད་པ་མཐོང་བས་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་དོགས་པ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ།

彼义实无了解。复次，当彼明论或其解释由士夫向士夫开示时，所谓随顺无坏真实教授者，此亦须依誓言。因见自诩为坏教者，或憎恨其教法者，或为贬低入彼者而压制邪曲者，或由某他因缘另作异说故。
复次，此中汝说士夫为贪等所染故说妄语，故彼语非量，此乃自说自许，因执著自语故。于此有无，何不观察？彼即明论或说明论义时，由迷乱故当异说。
见某士夫由力所生他枝闻已，今亦有少诵持者。如是广诵持者亦于某时有可能，因力可能故，及可能有多许可信士夫智故。
复次，某广诵持士夫时忘诵持，彼等诵持者及他有衰坏等，由可能异故。由知彼故，信彼者无观察而了解故。因见于多诵持者从可信士夫多所了解故。由彼亦可能有某种迷乱故。
复次，于此少许说者相续，汝亦应听。由憎恨、无知、狡诈者中随一可能故不可信。是故非由非人作解释，亦非由标记所生世间言说成立明论义。
于非标记生者亦见种种义声言说故，未成义者或极不共许某者之解释，由见故于一切彼疑不遮故。

།ཐམས་ཅད་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཐམས་ཅད་ ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་དག་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་དོན་གཅིག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཐ་མལ་པ་ལ་སུ་ཞིག་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང་།གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་མི་བྱེད་དོ།།འདི་ལྟར། འདི་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་གྱུར་པ། །གྲགས་མིན་དོན་བརྗོད་མཐོ་རིས་དང་། །ལྷ་མོ་ལ་སོགས་སྒྲ་མཐོང་ངོ་། །མི་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གནས་དང་། མི་ལས་འདས་པའི་བདེ་བའི་རྟེན་དང་། ཉེ་བར་མཁོ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ ཚོགས་པ་ཅན་ནི་མཐོ་རིས་སོ།།དེར་གནས་པའི་ལྷའི་བུ་མོ་ལ་ལྷ་མོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་དོན་གཞན་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ན་འདི་སྒྲ་གཞན་དག་ལ་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཚད་མར་འགྱུར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ པོ་ལས་འདས་པ་འདི་ཡང་འགལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་དག་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མེའི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པ་འགལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་དམན་པའི་ཕྱིར་འདིས་ཤེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འགལ་བ་དང་འགལ་བ་མེད་པ་དག་ནི་གནོད་པ་ཅན་དང་། སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ན་དེའི་དབང་གིས་རྟོགས་པ་ཡིན། ཚིག་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་འདི་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ ཡིན་ལ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ལས་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་འགལ་བ་དཔྱོད་པ་ན་ལུང་ནི་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་མི་འཇུག་པས་གཞན་དག་ཀྱང་དོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོ་རིས་འདོད་ པས་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཁྱིའི་ཤ་ཟ་བའི་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འགྱུར་ཏེ།ཡུལ་གཞན་དག་ཏུ་དེ་ལྟར་འདི་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཡུལ་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བཟློག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

一切义如实决定配合时，亦生随顺标记如实了解故，于所欲不欲无差别故。一切义无差别者，于隐密关联义，谁能为凡常士夫分别隐密未见一义，何者从世间言说了解？
复次，自身亦不随顺一切共许。如此，此所说：
"见非共许义说，
天界及天女，
等声说故。"
超人殊胜士夫处，超人乐依，种种受用，是为天界。彼处天子女，世间说为天女。于彼无依而分别他义时，此如何于他声共许成量？
若谓由无违故许，非也，因此超根亦未成违故。于他亦难了知无违故。火供得天虽违，由智劣故亦不能知。违与无违是能害及能立量转。彼等于隐密非所欲。是故如何由彼力了解？
由语转故亦非无违，因于他亦成过故。此教是非人作，彼由世间共许义成。于彼观察违时，教成不可信。纵有彼，由义非如是体性故，量不转故，他亦应疑故。
欲天者于火献供此中，所说当有食狗肉分别不应理，因于他处如是说此故。非也，因无遍知彼义故。于他处亦如是义分别无遮故。

།གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲའི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་ལར་དོན་རྟོགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཕལ་ཆེར་ཡང་ཐམས་ཅད་ལོང་བ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སྒྲ་གཞན་དག་ལ་ནི། །དེ་འདྲའི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མཐོ་རིས་འདོད་པས་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ངག་འདི་ཅི་འདྲ་བའོ། །གཞན་ཡང་། གྲགས་པ་དག་ཀྱང་མི་རྣམས་ཚིག་། དེ་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་ན། །དེ་ལས་ཡང་ཡང་དོན་རྟོགས་པ། །སྡང་འདོད་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །སྐྱེ་བོའི་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །སྐྱེ་བོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་གྱི་ཚིག་ཅན་དུ་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རབ་ཏུ བརྗོད་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་། མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་གི་ཡང་དག་པའི་འཇུག་པ་མེད་པ་ན་ཕལ་ཆེར་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། པར་སིག་མ་བག་མར་ལེན་པའི་ལོག་པའི་སྤྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ དག་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལས་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ན།ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཅིག་ཅར་སྡང་བར་བྱ་བ་དང་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན། ཅི་སྟེ་གྲགས་པ་ལས་བརྒལ་བའི། །རྟོག་ལ་རྒྱུ་མེད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རབ་གྲགས་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ཕྱིར། །དེ་འཛིན་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ ཏེ་ཕྲད་པ་བཟློག་པས་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན་དང་།སྐྱོན་མཐོང་བ་ན་རིགས་པ་དེ་ལྟར་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པ་ནི་ཚད་མ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་ གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་།།ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉི་གའི་ཡང་འཇུག་པ་མཚུངས་པ་དེ་ལྟར་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཞན་ཡང་། གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་དོན་གྱི། །ངེས་ ལ་དོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི།།གང་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་རྣམས་དོན། །སྣ་ཚོགས་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་མཐོང་། །སྒྲ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ལས་དོན་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལ་སྒྲའི་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྗོད་པ་ནི་ གྲགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་དོན་གྱི་ངེས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་བྱེད་མ་མཐོང་བ་དག་གིས། །སྣ་ཚོགས་ནུས་ཅན་སྒྲ་རང་ཉིད། །ངེས་པར་དོགས་པར་བྱ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་གཞན་མི་སྲིད་མེད་ཕྱིར་རོ།

若非人作声蕴于某处成有义了解时，则从彼了解义。彼等多分皆盲故，随欲而作。是故：
"如是他声中，
当有如是分别，
如'欲天者于火，
当献供'之语。"
"共许若不许，
人语为正量，
由彼数了义，
憎欲彼何为？"
除众生言说外，别无所谓共许。众生彼等一切不应思为如是语者，是故言说非量，因具贪等及无明故。无某真实转时，多分不成有义，如婆罗门娶妹邪行。
如是从彼等士夫语亦了解隐密义，则如何彼即是所憎所欲？
若谓：
"违背共许分别，
实无有因故，
共许非量故，
执彼有何因？"
若谓由会遇遮止见异转功过，如是理则随顺共许。非也，因会遇是量转相故。由共许非量门所取了解，全不应理，因理难得故。自他二种分别转相同故，何有随顺共许？
"由共许声义，
决定生疑者，
因于彼见声，
种种义转故。"
声非由共许定于一义，因由彼生疑故。世间现声有种种义，世间言说是共许。正因此故，由有种种义故，从彼义决定不应理。
"未见决定者，
种种力声体，
应成所疑惑，
无不可能异。"

།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་ པའོ།།དེ་བས་ན་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་རིགས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དག་གི་དོན་གཅིག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དམིགས་པ་མེད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཅན་དོན་གཅིག་ངེས་པར་བྱས་ནས་རྒྱལ་དཔོག་པ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ན། དེའི་ཟོལ་གྱིས་བདག་ཉིད་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་ལས་འདིའི་ ཁྱད་པར་གཞན་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་ལྟར་ན་དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བྱ་བས་སྟོང་པ་དེར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བརྗོད་པས་རང་གི་ཚིག་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མེད་དོ། །དེ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་འདུལ་བ་ཉིད་ལོག་པ་འབའ་ཞིག་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། འགའ་ཞིག་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས། །སྡོང་ དུམ་འདི་ནི་སྨ་འགྱུར་ཞེས།།གཞན་ནི་བདག་ཉིད་སྨྲ་དེ་ལྟར། །དེ་དག་བྱེ་བྲག་བརྟག་པར་བྱ། །བསམ་པ་དང་བྱ་བ་དང་ཚིག་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྡོང་དུམ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པའམ། རང་རྒྱུད་པའི་བདག་ཉིད་ཚིག་ཁས་ལེན་པ་ལ། བླུན་པོ་རྟོགས་པ་དམན་པ་ལས་གཞན་དུ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་དོན་ངེས་པ་ཡོད་ན་དེ་དག་རྒྱལ་དཔོག་པས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལ་དོན་རུང་གཅིག་གིས། །གསལ་བྱེད་ལ་ངེས་གང་ལས་ཡིན། །སྒྲ་ནི་དངོས་སུ་དོན་འགའ་ཞིག་གི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལས་ འཕོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།དབང་དུ་མ་བྱས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ལ་ལར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་། གསལ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྗོད་འདོད་ངེས་པ་མ་གཏོགས་པ། །གང་གིས་དབང་པོ་ལས་འདས་ཤེས། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་གིས། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡོད་ན་དེས་ དེ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ལ་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།།བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ངེས་པར་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡོད་ན་ཡང་དོན་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཡོད་ན་ཡང་མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་། འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

这是中间偈颂。
是故，无有义区分理之声，于一隐密关联义无所缘增益，决定一义而作诠释时，彼以此方便自说此故，未见此与外道有何差别。如是于彼无显明义之作用，说为增益，无有殊胜自语。彼作者之律仅成显明邪说自性。
"某说此是道，
此木桩能言，
他自说如是，
应观彼差别。"
于无思维作用言语之木桩增益而说，或自续体性许语，除愚者解劣外，全无少许差别。
复次，若有义决定，彼等当为胜论派所知。
"一切义可能，
一义定显何？"
声非直接决定为某义之自性，因于一切可能故。若非可能，则由无转故，非所自在者，人于某处不能安立及显明故。
"除说欲决定，
谁知超根义？
若有某说欲，
士夫作声时，
彼于某时处，
当能令了知。"
具说欲为先之声，亦当了解义决定。若有非人作，如何能别知义决定？因无异自性故。若有亦应成现量自体了知故。若非现量，则任谁亦不能知故。

ཁྱད་པར་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་དང་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། ངེས་པའི་བརྗོད་འདོད་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། །བརྡ་ནི་དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ནི་སྐྱེས་མིན་ལ་མེད་ན། །དེ་དོན་གཅིག་ཅན་དེ་གང་ལས། །བརྗོད་པར་འདོད་པས་སྒྲ་ནི་དོན་དག་ལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་རག་ལུས་པ་མེད་པར་ ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གང་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་རྣམས་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བརྡ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་ བྱས་པ་ལ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཅིང་བརྡ་མེད་དེ་འགའ་ཞིག་གི་ཡང་བསམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ངེས་པ་མེད་ཅིང་དེ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ངེས་ཡིན་ལ། །གཞན་ལ་ངེས་ཀྱང་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྒྲ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དག་ལ་འདྲེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་རག་ལུས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་།ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི། བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་སྦྱར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །བརྡ་ཡང་དོན་མེད་ཅན་ཉིད་འགྱུར། །རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དབང་པོའི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་རང་ ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།སྤྱི་བཏང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྟོགས་པ་ཅན་དག་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བརྡར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་རྟགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བརྡར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བརྡ་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གྱི། །གསལ་བའི་ངེས་པའང་གང་ལས་ཡིན། །རང་གི་འདོད་པས་འཇུག་པའི་བརྡ་དེ་ནི་འདི་ཉིད་ལ་བྱ་བར་ནུས་ཀྱི། །གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ནོ་།།དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་བྱས་པ་ན་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི། དེ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པས། །དེ་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་གང་། །དེས་ན་བརྡ་ནི་འདི་རུང་ཉིད། །འདོད་པ་ཉིད་ནི་གསལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་བར་སྐབས་ཀྱི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

无有少许差别，因一切声于一切义皆离亲疏故。是故彼等：
"决定说欲为因，
标记是彼显明，
彼于非生无，
彼一义从何？"
由说欲令声于义决定，非由自性，因彼于一切平等无所依故。若有所依，亦因无说者决定故。因一切声作用应成能说故。
是故为显说欲，作标记具显示意乐相。非人作者无说欲亦无标记，因无任谁意乐故，无决定亦无知彼。
"自性虽决定，
于他定不可。"
若谓不待标记，声由自性与义和合。此中已说由无所依故无有决定。
复次，若由自性是所说能说体性，则说欲亦不应如欲决定配合。标记亦成无义。异自性根所知者由自了知故，不待总等，如青等差别。待彼了知者非事物自性。
若问何者？是标记所作，如王相等。凡标记所作，不应决定为彼自性，因彼随欲转故。正因此故：
"由标记自性，
差别定何来？"
无有"随自欲转标记，唯能作此非他"之过。彼由士夫作自欲时，无有"显明此自性非他"之决定。
"于何随欲自续者，
于彼何名为决定？
是故标记唯可能，
欲体不成显明因。"

།གང་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་། །མེ་ནི་གྲང་བཟློག་གང་བདེན་བཞིན། །དེ་སྐད་གཞན་དག་ཟེར་རོ་ལོ། །གཞན་དག་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་བྱེད་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་གང་ལ་རྟོགས་ པ་མེད་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ནི།རིག་བྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ནི་ཁ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་བདེན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེའི་འདི་ནི། རོ་འདྲ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཉིད་ཕྱིར། །སྣོད་གཅིག་ལ་ཡང་ཚོས་པ་བཞིན། །ལྷག་ལྡན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ ཕྱིར།།རིགས་པ་ཤེས་པས་དེ་འདྲ་སྤངས་། །སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་འདྲ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཚུངས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་རོ་མཚུངས་པ་གྲུབ་པ་བཞིན་དང་། སྣོད་གཅིག་གི་ནང་དུ་ཆུད་ པའི་ཕྱིར།མཐོང་བ་དང་འདྲ་བར་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ་ཚོས་པ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རིགས་པ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏེ་། ལུང་གི་མཚན་ཉིད་འདི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ནི་དཔྱོད་པར་ནུས་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་ཚད་མས་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་མེད་ན་ཡང་།དོན་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའི་འཇུག་པ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མི་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་ ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ།

"因是明论一分故，
余亦如是为譬如，
火为寒对真实般，
如是他人所言说。"
他人舍弃非人作教言相，欲以异方式成立明论为量，谓：无了解之明论语，因是明论一分故，无颠倒，如"火是寒对"等真实语。
对此：
"味同体相等故，
如一器中熟，
有余乃迷故，
知理者舍彼。"
大师自身说为理论有余相似推理之迷乱时，已遣除如是推理。如由果体相等成立味相等，及由置于一器中，如所见果，成立未见果已熟等，说非能立。
已说彼非能立之理，我等于此教言相，若一切能观察境如实由量成立遮遣清净，则声无不离故，于义疑行应理，因于彼有时可能无欺故。
否则，不见违背士夫为量之了解。

།ཐ་མལ་པའི་ཡུལ་མེ་གྲང་བ་བཟློག་པར་ནུས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དམིགས་ནས་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པ་ཡང་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཆེས་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ། དེས་ནི་འགལ་ བ་མ་བསལ་དང་།།བསྟན་བཅོས་དོན་ནི་མ་བསྟན་པར། །སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་བྱེད་པོ་དང་། །དངོས་རྣམས་རྟག་དང་དབང་པོ་འདས། །དབང་པོས་གཟུང་བྱ་དང་དངོས་རྣམས། །རྒྱུ་དང་དངོས་འཇིག་འགལ་བ་དང་། །ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །རྣམ་པ་བསལ་བ་གཞན་དག་གམ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། །འགལ་ བ་དག་ནི་རྗོད་བྱེད་པ།།བདེན་པའི་དོན་ཞེས་ཁས་ལེན་པ། །གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་རྒྱལ་བཞིན། །སྐྱེས་བུའི་ངོ་བོ་སྔ་ཕྱི་འཕོ་བ་དང་ལེན་པ་མེད་པ་ཅན་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པས་ལས་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རྟག་པ་ ཉིད་དེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རིགས་པ་དང་།སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་པ་དག་ཡིན་པ་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་། འཇིག་པ་འགལ་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པ་ཅན་སྔར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར།འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྟེན་གྱི་དབང་གིས་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་ལས་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་གཞན་དང་། མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པས་སྡིག་པ་སྦྱོང་བར་ནུས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ལུང་ལ་བརྟེན་ པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་རིག་བྱེད་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་མ་བསམས་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་དང་། སྐྱེས་བུའི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་བསྟན་ པར་རོ།།ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཡུལ་བདེན་པ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཐིབས་པོ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས། གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་ལྟ་བུའོ།

见到凡常境火能遮寒之真实语义，而说一切论著皆具真实义能遍断境，因违量故，亦非极有理。其所说：
"未除诸违害，
未显论义理，
士夫常作者，
诸事常离根，
根所取诸事，
因事灭相违，
二量之行境，
余遮除诸相，
依教之比量，
诸违害能说，
许为真实义，
如淫女妄胜。"
士夫本性前后迁变无受者，具和合因，加持体性等，次第作者受者某常住事物非刹那，因超越事法故不应理。
总等非现量成现量，诸事生住灭相违，因无差别先非作者，待他成能生及已成故。非果体性依缘而住，从因灭等。
以现量比量成相违能立其他，及火供等能净罪业等，依教比量所违害，明论所说非理，已多说讫。
如是所说明论，于一切论典之理未思量违量，未显论典关联、随顺方便及士夫义。
仅由说极成境真实，欲成就难以慧解密意无过失，如淫女妄语亦胜。

།གཡེམ་མ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདག་པོས་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་གནས་མཐོང་ནས་ཀླན་ ཀ་ཚོལ་བ་དེ་ལ།མའི་ཆོས་བཞིན་གྱི་ཆུང་མས་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པར་བདག་གི་མིག་གི་ཆུའི་ཆུ་བུར་དག་གི་མིང་ཅན་གྱིས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ལྟོས་ཤིང་། གྲོང་པ་རྒན་པོ་མིག་ལོང་བ་ཤིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེས་དོན་དུ་གཉེར་དུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མ་བྱས་ན། གཟུགས་དང་ཡོན་ཏན་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བློན་ པོ་མཆོག་གི་ཁྱེའུ་དང་།འདོད་པ་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཅེས་ལན་དུ་ཟེར་རོ་ལོ། །མེ་ནི་གྲང་བའི་གཉེན་པོའི་ཚིག་གིས་ཚད་མ་དང་འགལ་བར་མཐོང་བ་ཅན། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མི་སླུ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཚད་གྲུབ་ན། །ཅི་སྟེ་འདིར་ནི་ཚད་མིན་ཅི། །སྐྱེས་བུ་མང་དུ་སྨྲ་བ་ལ། །བདེན་ དོན་ཅན་གཅིག་ཡོད་མེད་མིན།།ཇི་ལྟར་འདི་ཤིན་ཏུ་བདེན་པར་བརྗོད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལ་ཚིག་གཅིག་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་མི་སླུ་བས་ན་དེའི་ཚིག་གི་ཚོགས་ལྷག་མ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ནི། སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་། འཆད་པ་པོ་ལ་སྒྲ་གནས་པས། །འདི་དངོས་རང་བཞིན་ནམ་འབྲས་མིན། །དེ་ལས་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིས། ། འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རེ་ཞིག་ཚིག་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཆད་པ་པོ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟོགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་།བརྗོད་བྱ་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་ན་ནི་འགྱུར་ན། ཚིག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ།།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་མཐོང་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། ཕན་ཚུན་དག་ནི་འགལ་བར་དོན། །དེ་ནི་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྒྲ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པ་ཐ་དད་པ་དག་ཡོད་ན། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་འགལ་བ་ནི་རང་བཞིན་ ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།།སྒྲ་གཅིག་རྣམ་གྲངས་མེད་པ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

传说某**女见自夫邪入处而寻过失时，如母法之妻无信任，反以眼泪水泡为名而信任颠倒之人。虽老瞎村夫种树所求，若无关联，则因贪著色相功德而与大臣上子行欲，如是答复。
火为寒对之语见违量者，于极隐密推度无欺，即是此类。
"若如是已成量，
何故此非量？
多言说士夫，
真义一有无。"
如说极真实甚难，说非极真实亦然。若由一语某方面无欺，则其余语聚亦如是，则无任何不可信士夫。
"说者中住声，
非此事性果，
由彼相违故，
无有无迷乱。"
首先，彼语非所说之自性，亦非彼等之果，因虽无彼，仅由说者欲说而有故。其他亦非无迷乱，因若迷乱，彼亦可能异故。由有彼故，不应了知彼。
"若谓能诠行，
见所诠为因，
如是则成为，
语之果性也。"
因能诠由见所诠而行故。若如是：
"互违之义理，
如何成一体？"
若无所诠事物声不行此决定，有异说时，于一事物相违自性相合而行不应理。一声无异门成常无常，此不可能。

།དེས་ན་ལུང་གི་དངོས་པོ་རྣམས། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་རྣམ་འགས་ཀྱང་། །མེད་ན་མི་འབྱུང་གྲགས་ མིན་ན།།དེ་དག་ལས་དོན་ངེས་གང་ཡིན། །སྐྱེ་བོ་མི་ཤེས་པ་ལུང་གི་ཚད་མ་དེས་ཀུན་ནས་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚོལ་བར་བྱེད་དེ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ སྐྱེས་བུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར།འདོད་པའི་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པར་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་མཐོང་བ་མི་ཤེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དག་གི་ཚིག་ལ་ཡང་ཅི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཅན་ནམ། མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་འགའ་ ཞིག་གི་ཚིག་གིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པར་འགྱུར་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡི། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་། །དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ལུང་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཡོད་ན་མི་སླུ་བས་འདི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་ པས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ངེས་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན། །མི་དམིགས་པ་ནི་མི་ འགྲུབ་པོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གསུམ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་བསྐལ་པའི་དོན་དག་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ཚད་མ་དང་ནི་འགས་བྱེད་སྨྲ། །ཁྲུས་ལ་ཆོས་འདོད་དང་ནི་རིགས་སྨྲ་དྲེགས། །སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ། །བླུན་པོ་ཤེས་རབ་འཆལ་པའི་རྟགས་ལྔ་ཡིན། ། རིག་པ་ཆེན་པོ་སའི་སྟེང་མ་ལུས་པ་ན་སྨྲ་བའི་གླང་པོ་ཆེའི་སྤྱི་བོ་གནོན་པར་མཛད་པའི་སེང་གེ་ཕྱོགས་མ་ལུས་པར་སྙན་པར་གྲགས་པ་ཅན། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་སྦྱར་བ་ལས། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ལེའུ་དང་པོའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ།

"是故教言诸事，
任何了知者，
无不离成立，
从彼义定何？"
愚人为了解教量所示义而寻求，如实了知无待教示故。因不能辨别超根功德之士夫故，不知无所欲义而见诸语行，于未见迷乱士夫语亦生疑：是否如义？非耶？
是故由此，不应由任何语得少许决定。
"是故虽违彼，
无事不得成。"
已说：因教是一切境性故，事物若有则无欺而行，由彼违相不见而成立无。此说虽是一切境性，然无事不行。已说无有欲求通达之成就。
"无定定果性，
不见不得成。"
是故虽三量违背，亦不决定远境无有。
"说明论为量及作者，
沐浴欲法及族慢言，
为摧罪业起苦行者，
愚人慧乱五种标相。"
大智遍地无余说象顶压狮，普方称誉具吉祥法称所造《量释》第一品释圆满。

། །།

这是一个空白的藏文文本，只包含了藏文标点符号 ། །། (shad和double shad)。这些标点符号在藏文中用于表示句子和段落的结束。由于没有实际的藏文内容，因此无需翻译。

